Tour 1985: Teuntje en Toontje gingen uit fietsen

Teuntje wilde samen fietsen ‘Toontje’, riep hij. ‘Ga je mee?’ Dat zag Toontje ook wel zitten Hop, en weg reden die twee Precies 62 kilometer is de vijfde Touretappe van 1985 onderweg als twee Nederlanders het hazenpad kiezen. De ene heet inderdaad

Sanitaire stress

Wie niet van gezeik houdt, stopt nu beter met lezen. Want er wordt wat afgezeken in de Tour. Neem de rit vandaag. Daar staat de geletruidrager in de berm. Achter hem vliegt een collega met driedubbele axel het maisveld in. Pogi blijft

Hij zegt voortdurend ‘Non!’

‘De kat van Ome Willem is voor zeven maanden naar Parijs geweest (…) en hij wil alleen maar op een Franse bak. Kouwe kak.’ Tijdens lange autoritten stopten mijn ouders regelmatig het cassettebandje van ‘Ja zuster, nee zuster’ in de radio. (Ja,

Wie heeft de sterkste kop?

Tijdritdag in de Tour. Niet-wielerliefhebbers, sowieso betreurenswaardige types, snappen de lol ervan niet. Ze denken dat ze kijken naar mannen die zo hard mogelijk fietsen. Vreemd. Het is zó veel meer dan dat, natuurlijk. Hard fietsen gaat niet om hard fietsen. Het

De seizoensreddende millimetersprint

De millimetersprint. De een vindt het fan-tas-tisch, de ander vindt het niks. Ik zit in het kamp van de ander. Oké, je hebt je wiel 0,76578654 nanoseconde eerder over de meet geduwd. Eeuwige roem. Ik snap de nood aan een winnaar. Mentaal

Mark Cavendish kan met pensioen

Niemand zal echt weten wat deze overwinning Mark Cavendish gekost heeft. Tenminste, als ie de nummer twee vorstelijk zou hebben beloond. Terwijl 'Cav' triomfantelijk de handen in de lucht gooide, stond ikzelf met iemand anders hier naar te kijken. Zijn reactie was

Enthousiasme zonder Dirndljurkjes

Even terug naar de huilende Biniam Girmay. Ik zit niet zo in de statistieken maar niet witte etappewinnaars in de Tour zijn op de vingers van één hand te tellen. Misschien zelfs wel op één vinger.  Niet dat huidskleur ertoe doet. Of

Mannetjes van de radio

Dagelijks hoogtepuntje op Sporza: het gesprekje tussen Renaat en José en de mannetjes van de radio. De prettig-monotone manier van praten van verslaggever Christophe Vandegoor verraadt dat hij moeiteloos alle 21 etappes achter elkaar zou volkeuvelen. Waar Renaat en José in een

Voetballers fietsen niet

Rrrring. ‘Hallo, met wie spreek ik.’ ‘Dag, met Marc Oberman, ik…’ ‘Hé gappie, ouwe rukker.’ ‘Hoe weet u dat?’ ‘Sorry, ik hield je voor een ouwe vriend.’ ‘Ik ben stagiair bij de Avondetappe en ik….’ ‘Wat voor etappe?’ ‘Een talkshow rond de