Peter Sagan, tien jaar na de Ronde: ‘Steeds vaker vroeg ik mij af wat ik hier deed’

Het is 2 april 2026, bijna tien jaar nadat Peter Sagan als eerste over de streep kwam op de Ronde van Vlaanderen. De 36-jarige Slowaak zit niet meer in het peloton, maar in een interview met Het Nieuwsblad legt hij uit waarom hij het profwielrennen achter zich liet, en waarom hij vindt dat Tadej Pogačar eigenlijk in een aparte categorie thuishoort.

‘Wat doe ik hier?’

Sagan beschrijft geen enkel kantelpunt, maar een sluipend proces. De pandemie verstoorde het ritme van het seizoen, het eindeloze reizen ondermijnde zijn stabiliteit, en de tijd die hij miste met zijn zoon begon steeds zwaarder te wegen. “Steeds vaker vroeg ik mij af: ‘Wat doe ik hier?’”, zegt hij tegen Het Nieuwsblad. Voor hem was zijn afscheid geen fysieke kwestie, maar een gevolg van de veranderde balans tussen zijn privéleven en de sport.

De man die zeven groene truien veroverde in de Tour de France, drie keer wereldkampioen werd en twee Monumenten op zijn palmares heeft staan, presenteert zijn afscheid niet als fysiek verval. Hij beschrijft een bestaan dat onleefbaar werd, een mismatch tussen wat het vak eiste en wat hij erbuiten nog overhield.

Pogačar als PlayStation

Maar pensioen heeft Sagans blik op het peloton niet vertroebeld. In hetzelfde interview richt hij zich op de dominantie van Tadej Pogačar, de Sloveense alleskunner die de afgelopen seizoenen het wielrennen naar zijn hand zette. Sagan vindt dat Pogačar zo ver boven de rest uitstijgt dat hij eigenlijk apart zou moeten worden geklasseerd. Hij vergelijkt het koersen van de 26-jarige met een spelletje PlayStation, alsof de weerstand van het peloton voor Pogačar niet meer is dan een digitale simulatie.

Eerder zei Sagan al, dat hij overal sterk is, dat hij mogelijk zelfs Parijs-Roubaix in de toekomst zou kunnen winnen. En hij voegde toe dat vergelijkingen tussen tijdperken onmogelijk zijn want het wielrennen is de afgelopen jaren zo ingrijpend veranderd dat het niet meer te vergelijken is. Het is alsof je de sport vergelijkt met de tijd van Eddy Merckx.

Sagan uit zijn bezorgdheid over de afnemende spanning in de sport door de dominantie van enkelingen. Hij hoopt dat renners als Remco Evenepoel het gat kunnen dichten.

Een ander leven

Zelf fietst Sagan nog, maar op zijn eigen voorwaarden. Hij fietst nog steeds maar is zeker niet in de vorm van zijn profjaren. Voor wie Sagan recent gezien heeft kan zich voorstellen dat hij inderdaad niet helemaal meer wedstrijdfit is.

Toch blijft hij kijken. Naar de Ronde, naar Roubaix, naar het peloton dat hij ooit kleurde met aanvallen, wheelies en overwinningen die zelden voorspelbaar waren. Het verschil is dat de man die koersen openbrak, nu vooral beschrijft hoe weinig renners dat vandaag nog kunnen tegen een Pogačar die het wielrennen soms laat lijken op een spelletje dat alleen hij beheerst.