Peter Sagan en de honderdste Ronde: spektakel op de Pater

De Paterberg ligt er klaar voor, als de dan 26-jarige  Peter Sagan, wereldkampioen van Tinkoff, op 3 april 2016 vanuit het zadel versnelt en Sep Vanmarcke (LottoNL-Jumbo) achter zich laat. Wat volgt is een solo naar Oudenaarde, waar de Slowaak in de regenboogtrui de honderdste Ronde van Vlaanderen wint, 25 seconden voor Fabian Cancellara (Trek-Segafredo). Het is Sagans eerste monument.

Sagan schaarde zich met deze overwinning bij het exclusieve rijtje renners dat De Ronde in de regenboogtrui won: Louison Bobet (1955), Rik Van Looy (1962), Eddy Merckx (1975) en Tom Boonen (2006). Tegelijk ontzegde hij Cancellara, die zijn laatste Ronde reed, een historisch vierde succes in de koers die de Zwitser als geen ander had gedefinieerd.

Chaos voor de scherprechter

De honderdste editie was al vroeg onvoorspelbaar. Valpartijen schakelden meerdere favorieten uit, onder wie Greg Van Avermaet en Tiesj Benoot. Een zeskoppige vlucht met onder anderen Lukas Postlberger en Imanol Erviti bouwde zo’n vier minuten voorsprong op, maar het peloton versplintered keer op keer op de hellingen en kasseien. Tony Martin hielp het veld op de Molenberg doormidden breken; Team Sky, Etixx-QuickStep en Trek-Segafredo probeerden de koers te controleren.

De beslissende selectie ontstond na de Taaienberg, zo’n 33 kilometer voor de finish. Michał Kwiatkowski trok aan, Sagan volgde onmiddellijk en Vanmarcke sloot aan. Het drietal nam de restanten van de vroege vlucht over en bereikte als leiders de voet van de Oude Kwaremont. Daar loste Kwiatkowski. Twee man bleven over.

Eerste schifting op de Oude Kwaremont

Sagan trok door op de Oude Kwaremont en uiteindelijk kon Sep Vanmarcke als enige nog volgen. Wie de beelden terug kijkt ziet hoe Vanmarcke op zijn tandvlees bovenkomt in het wiel van de wereldkampioen. Daarna is het een kort stuk naar de voet van de Paterberg

Sagan en Vanmarcke bereikten samen de Pater, de laatste helling op het parcours. Sagan versnelde zittend op de steile strook. Vanmarcke kan dan enkel nog harken omhoog,

De logica was simpel en door Sagan zelf verwoord: “Het is moeilijk om met de andere mannen samen te werken, want niemand wil met mij samenwerken. Dan is het altijd beter om de rest te lossen, denk ik.”

Samenwerking zou onbetrouwbaar zijn, een sprint riskant. Dus maakte hij de koers eenvoudig: aanvallen waar het het meeste pijn doet, en alleen naar de finish rijden.

Cancellara’s afscheid van de Ronde

Achter Sagan schreef Cancellara zijn eigen geschiedenis. De Zwitser trok vol door op de Oude Kwaremont, hij kwam uiteindelijk bij de ploeterende Vanmarcke op de Paterberg, maar kon het gat naar Sagan niet meer dichten. In Oudenaarde finishte hij als tweede, 25 seconden te laat voor zijn vierde Ronde.

“I gave it all I had, but I’m not Superman and I cannot do everything I want,” zei Cancellara na afloop. Hij zwaaide naar het publiek terwijl hij over de streep reed. Vanmarcke werd derde op 27 seconden, Alexander Kristoff (Katusha) won de sprint om de vierde plaats voor een groep met onder anderen Luke Rowe, Dylan Van Baarle en Zdeněk Štybar.

Sagan zelf stond bij zijn overwinning ook stil bij het verlies buiten de koers. Hij droeg de zege op aan Antoine Demoitié en Daan Myngheer, twee renners die de week ervoor waren overleden.

Tien jaar later staat deze editie bekend om Sagans overwinning in de regenboogtrui en het afscheid van Cancellara.