Miljoenen naar INEOS, maar fundament onder de koers in Denemarken brokkelt af

In Glyngøre, het vissersdorp waar Jonas Vingegaard opgroeide, zou eind juli 2026 het peloton van de PostNord Danmark Rundt vertrekken voor de tweede etappe. De dranghekken staan klaar, de route is uitgestippeld—maar de startlijst is een schim van wat ooit was. Vijf WorldTour-ploegen (Red Bull–BORA–Hansgrohe, EF Education–EasyPost, UAE Team Emirates, Soudal Quick-Step en Tudor) hebben afgeslagen.

Wat overblijft: Team Visma | Lease a Bike, Uno-X Mobility, en misschien Alpecin-Deceuninck. Voor een ronde die zijn UCI ProSeries-status wil behouden, is dat een ramp. Vier WorldTour-teams zijn het minimum. Zakt het aantal daaronder, dan volgt degradatie—minder zichtbaarheid, minder UCI-punten, minder aantrekkingskracht voor sponsors.

Het is een symptoom van een groter probleem. Scandinavisch wielrennen staat onder druk, en nergens is dat duidelijker dan in Denemarken, waar een dubbele klap is gevallen: niet alleen krimpt de belangstelling van topploegen, ook PostNord, dertig jaar lang de financiële ruggengraat van de sport, trekt zich terug. Vanaf 2027 verdwijnt de naam van de trui van Vingegaard, van Mads Pedersen, en van de koersborden van de ronde die het land al sinds 1985 definieert.

Toch is er ook wel een positieve noot: de Copenhagen Sprint, dat vorig jaar de eerste editie beleefde, komt dit jaar sterker terug dan ooit. Ze hebben een nieuwe plek op de kalender, 13-14 juni 2026, om ook beter op de Tour de Suisse aan te sluiten. Die volgt op de Copenhagen Sprint.

Het einde van een tijdperk

Troels Veise, Vice President Sales & Marketing bij PostNord, was eerlijk in het afscheidsbericht: “We zijn trots op wat we met Danmarks Cykle Union (DCU) hebben bereikt, maar onze business is veranderd.” Het geld gaat voortaan naar vrouwenhandbal. Dertig jaar sponsoring, generaties renners die het logo droegen—van junioren tot olympiërs—en nu: een gat van 20 miljoen Deense kronen (€2,7 miljoen) in de begroting van DCU.

Niels Bo Daugaard, directeur van DCU, waarschuwde al eerder: “De uitgaven stijgen, de inkomsten dalen.” Het gevolg? Kleinere WK-selecties, omdat vliegtickets en verblijven niet betaald kunnen worden. Morten Anderson, bestuursvoorzitter, gaf toe: “Er is geen tijdige zorgvuldigheid betracht.” Een harde constatering voor een land dat Vingegaard (2x Tourwinnaar) en Pedersen (wereldtopper) voortbracht—maar waar succes blijkbaar geen sponsorinkomsten garandeert.

De mountainbike-afdeling werd in 2025 al grotendeels opgeheven. Coaches ontslagen, renners mochten nog wel in het rood-wit starten—maar dan op eigen kosten. Een open brief van veertien elite-renners noemde het “een cynisch offer voor slecht financieel beheer”. Na protesten en steun van CeramicSpeed kwam er een gedeeltelijk herstel, maar het programma draait nu op een fractie van het oude budget.

De vrouwen worden naar de achtergrond gedrukt

Denemarken is niet het enige land waar het wielrennen krimpt. In Noorwegen verdwijnt de Tour of Scandinavia (voorheen Ladies Tour of Norway) in 2026. Het moederbedrijf Ladies Tour of Norway AS is opgeheven. “We hebben geen merk kunnen opbouwen dat aantrekkelijk genoeg is voor media en sponsors,” klonk het. Zelfs met aangeboden productiekosten weigerden de Noorse omroepen NRK en TV2 de wedstrijd uit te zenden.

Wat dus overblijft is de Copenhagen Sprint op 13-14 juni 2026. Een schrale troost voor een regio die ooit een volledige Women’s WorldTour-ronde had. Danny Stam (SD Worx–Protime) waarschuwde al: “Ik ben bang dat het niveau daalt in plaats van stijgt.” Grace Brown (The Cyclists’ Alliance) voegde toe: “Veel renners voelden zich vorig jaar al uitgeput.”

De Simac Ladies Tour in Nederland stapte terug naar de UCI ProSeries, maar dat was om samen te kunnen gaan met de Tour of Holland. Toch is het geen positief signaal dat de wedstrijd niet zelfstandig verder gaat. De Women’s WorldTour-kalender wordt dunner, en Scandinavië verdwijnt bijna helemaal van de kaart.

Een onzekere toekomst

DCU zoekt nu wanhopig een nieuwe titelsponsor—niet alleen voor de ronde, maar ook voor de vier olympische disciplines (weg, baan, BMX, mountainbike) richting Los Angeles 2028. Daugaard is realistisch: “Het geld zit niet los bij Deense bedrijven.”

De vraag is: Is er nog een toekomst voor profwielrennen in Scandinavië? Of wordt het een regio van verdwijnende koersen, krimpende budgetten en gemiste kansen—terwijl talenten als Vingegaard en Pedersen elders succes oogsten?

Eén ding is zeker: Zonder structurele verandering dreigt het Scandinavische wielrennen leeg te lopen. De dranghekken in Glyngøre staan klaar, maar wie zal er nog rijden?