Riccardo Riccò: de Cobra met een ijssalon: ‘Bijna gestorven door een bloedtransfusie’
In een nieuw interview blikt de levenslang geschorste Italiaan terug op zijn mislukte zelftransfusie, depressie en het sportrechtelijk vonnis dat hij nog altijd betwist. Vandaag verkoopt hij ‘gelato’ in Vignola en begeleidt hij amateurs.
Deze week duikt Riccardo Riccò, inmiddels 42 en al meer dan een decennium uit het peloton, opnieuw op in de Italiaanse sportpers. Het zal vast een koude winter zijn geweest voor de oud-renner, nu ijsverkoper.
In een interview met La Gazzetta dello Sport zegt de voormalige Giro- en Tourrenner dat hij bijna stierf door een transfusie en dat hij doping gebruikte “toen iedereen dat deed”. Hij erkent schuld, maar noemt zijn levenslange uitsluiting buitenproportioneel.
De feiten achter die woorden liggen verspreid over drie beslissende jaren. In 2008 testte Riccò positief op CERA tijdens de Tour de France. In februari 2011 belandde hij in kritieke toestand in het ziekenhuis van Baggiovara, in de provincie Modena, na een mislukte zelftransfusie met bloed dat hij volgens La Stampa 25 dagen in een koelkast in zijn woning in Serramazzoni had bewaard. Tegen de behandelend arts in het ziekenhuis van Pavullo verklaarde hij: “Ho fatto l’emotrasfusione.” Zijn toenmalige partner Vania Rossi was bij dat gesprek aanwezig.
Die opname leidde tot een schorsing van twaalf jaar, die in 2024 zou aflopen. Maar in december 2020 legde het Tribunale Nazionale Antidoping hem een levenslange schprsing op, plus een boete van 4.000 euro. De aanleiding was niet de transfusie zelf, maar zijn betrokkenheid bij het onderzoek “Pista ciclabile” uit 2015, gericht op handel in verboden middelen. La Repubblica meldde dat Riccò op het moment van die uitspraak al geen renner met wedstrijdlicentie meer was.
De oude wonde
In dit nieuwe interview vertelt ‘De Cobra’ dat de zelftransfusie geen eenmalig incident was. Hij deed het naar eigen zeggen al ongeveer een jaar, omdat het in zijn ogen de enige manier was om niet positief te testen. Hij noemt zichzelf “oppervlakkig” en zegt dat hij zich op dat moment jong en onkwetsbaar voelde.
Over de levenslange ban is hij scherper. Hij stelt dat hij voor de rechter heeft aangetoond niets met de handel in verboden middelen te maken te hebben, maar dat de sportjustitie hem definitief wilde uitschakelen en dat de facto ook heeft gedaan. Het onderscheid tussen strafrecht en sportrecht is hier wezenlijk: een vrijspraak bij de gewone rechter sluit een sanctie van het antidopingtribunaal niet uit. Nado Italia oordeelde op basis van eigen tuchtregels.
Riccò zegt ook dat hij geen excuses zoekt, maar nuanceert dat meteen: “Als je de lijst van renners pakt, zijn alle sterksten betrapt op doping, behalve Cunego en Bettini. Als er business in het spel is, werkt het zo.” (“Non cerco scuse e mi prendo le mie colpe, ma poi col tempo sono emersi tanti altri casi. Se prendiamo la lista dei corridori, tutti i più forti sono stati beccati al doping, a parte Cunego e Bettini. Quando in mezzo c’è il business, funziona così”)
Een leven buiten de koers
Vanuit Vignola, in de provincie Modena, runt Riccò al tien jaar gelateria Chocoloco. Hij begeleidt daarnaast acht amateurs als coach, een terugkeer naar de fietssport die pas drie jaar geleden begon. In het interview beschrijft hij een decennium waarin hij geen koersen keek omdat het pijn deed om voormalige rivalen te zien winnen.
“Mi hanno massacrato”, zegt hij. “Ik ben in een depressie beland, heb zware periodes doorgemaakt. Maar ik wil geen slachtoffer spelen. Drie jaar geleden heb ik de fiets weer opgepakt, na tien jaar waarin het me pijn deed mijn ex-rivalen te zien koersen en winnen. Het herinnerde me aan wat ik niet heb kunnen doen. Na therapie heb ik dat een plek gegeven. Nu ben ik rustig, ook al blijft de wonde.”
Hij gebruikt apps om zijn tijden te vergelijken met die van profrenners en zegt dat hij nog altijd competitief is. De officiële sport zal hem echter nooit meer binnenlaten. Hij blijft recreatief fietsen, maar een terugkeer naar de officiële sport is uitgesloten.