Strade Bianche 2026: Tadej Pogačar schrijft geschiedenis met vierde zege op de witte wegen

De witte wegen van Toscane leveren elk jaar het beloofde spektakel, de modder, de valpartijen, de gesloopte benen op de Piazza del Campo. En toch, wanneer het stof is gaan liggen op 7 maart 2026, staat dezelfde man bovenaan. Tadej Pogačar, de 27-jarige Sloveen van UAE Team Emirates-XRG, wint voor de vierde keer Strade Bianche. Geen enkele renner deed het hem voor.

Het record stond op drie, gedeeld met Fabian Cancellara, de Zwitserse tijdrijder die de koers in 2008, 2012 en 2016 won en er zijn stempel op drukte als geen ander. Tot vandaag. Pogačar, die zijn seizoen 2026 opende in Siena, maakte van de twintigste editie van de Italiaanse klassieker opnieuw zijn persoonlijk eigendom.

Vier op rij

Wat Pogačar in Strade Bianche doet: zeven deelnames, vier zeges. In 2022 reed hij op Monte Sante Marie weg uit het peloton, 50 kilometer voor de finish. In 2024 verschoof hij de grens naar het absurde: een solo van 81 kilometer door de regen, meer dan twee uur alleen voorop, aankomst met 2 minuten en 44 seconden voorsprong op Toms Skujiņš van Lidl-Trek. “I knew that it was going to be long, but I knew that when I had a gap that I just go to the end,” zei Pogačar na die editie.

In 2025 leek het patroon even te breken. Pogačar ging onderuit bij het verlaten van de Monteaperti-sector, 50 kilometer voor de streep. Zijn medevluchter Tom Pidcock, wachtte sportief. Achteraf kun je jezelf afvragen waarom. Pogačar bedankte hem door op de Colle Pinzuto alsnog weg te rijden, solo naar Siena, 1 minuut en 24 seconden voor Pidcock.

En nu, in 2026, opnieuw hetzelfde refrein. Een monsterlijke solo, een machteloos peloton, een vierde triomf. Dit gaat niet wennen. Pogacar wist dat hij Seixas moest breken (zo zei hij het zelf) en dan doorgaan. Een comfortabele 2 minuten voorsprong was het resultaat. Met Jan Christen en Isaac Del Toro als stoppers in de achtervolgende groep was er geen twijfel. Pogi ging voor de quattro en hij won.

De sector die al van hem was

De organisator RCS Sport had dit seizoen al besloten om een grindsector naar Pogačar te vernoemen, wat na zijn winst extra symboliek kreeg. De Colle Pinzuto, 600 meter lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5%, draagt sinds deze jubileumeditie officieel zijn naam. Een stenen monument markeert de plek waar hij in 2025 Pidcock loste. Eerder viel die eer alleen Cancellara te beurt, wiens naam verbonden is aan de Monte Sante Marie.

Het verschil: Cancellara kreeg zijn sector als eerbetoon aan een afgesloten hoofdstuk. Pogačar kreeg de zijne terwijl hij nog bezig was het volgende te schrijven. Krijgt hij twee stroken als hij er zes wint??

Geen figuranten

De startlijst van 2026 telde 175 renners, verdeeld over 25 ploegen, waaronder 18 WorldTour-teams. Vooraf waren er ook nog andere gegadigden. Tom Pidcock, van Pinarello-Q36.5 en zelf winnaar in 2023 (toen nog voor INEOS), stond aan de start. Wout van Aert (Visma | Lease a Bike), de winnaar van 2020, eveneens. Romain Grégoire (Groupama-FDJ United) kwam binnen als recente winnaar van de Faun Drôme Classic. Paul Seixas, die hield het eigenlijk nog het langst vol. Tot aan de finish. Maar, het maakte niet uit. Over 203 kilometer en 14 sterrato-sectoren kraakte de tegenstand opnieuw. We kregen toch een Pogi-show.

Cancellara voorbij

Strade Bianche bestaat pas sinds 2007, vanaf 2010 onder de huidige naam. Het is een jonge koers, maar één die in twee decennia al een eigen mythologie heeft opgebouwd. Cancellara was de eerste heerser. Pogačar is nu de grootste. Als hij dat al niet was.