Foto Benoît Prieur
Terug in de tijd: De Tour Down Under van Tom-Jelte Slagter
Lange tijd werd de Belgische klassieker Omloop Het Nieuwsblad beschouwd als de officieuze opening van het wielerseizoen. Voor de die-hards (en de Het is Koers fans) is dat eigenlijk nog steeds zo. Maar, is er dan toch verandering op komst? Terwijl de meeste toprenners nog in Spanje (of op hoogtestage) zitten, begint een groot deel van het peloton al aan het nieuwe seizoen. De laatste jaren worden er al vanaf januari meerdere koersen verreden en daarmee lijkt zich ook een nieuwe seizoensopener aan te dienen: de Tour Down Under. Deze Australische etappekoers wordt sinds 1999 verreden en werd gewonnen door bekende namen als Rohan Dennis, André Greipel en Richie Porte. Vandaag gaan we terug naar de editie van 2013, die werd gewonnen door een Nederlander: Tom-Jelte Slagter.
Tom-Jelte Slagter begint in 2013 aan zijn derde seizoen als wielerprof. De Groninger reed zijn eerste twee seizoenen voor de Rabobank-ploeg, maar eind 2012 maakt de Nederlandse bank bekend de sponsoring te stoppen. Aan het begin van het seizoen is nog onduidelijk wie de nieuwe sponsor zal worden, waardoor het team onder de naam Blanco aan de start verschijnt. In zijn eerste twee profseizoenen weet Slagter nog geen overwinning te behalen; een vijfde plaats in de Ronde van Quebec geldt tot dan toe als zijn grootste wapenfeit.
De Tour Down Under van 2013 begint met een rustige eerste etappe, die eindigt in een massasprint. André Greipel trekt daarin aan het langste eind. Etappe twee kent een spannender verloop. De rit blijkt te zwaar voor de sprinters en Geraint Thomas weet daarvan te profiteren. Op een klim vlak voor de finish plaatst hij een aanval, die hem uiteindelijk de ritzege oplevert. Slagter doet niet mee om de overwinning, maar wordt wel knap vierde door als eerste te eindigen in de achtervolgende groep.
Ook de derde etappe belooft spektakel. De finish ligt op een heuvel, waardoor een massasprint onwaarschijnlijk lijkt. Het profiel lijkt op het lijf geschreven van puncheurs als Geraint Thomas en wereldkampioen Philippe Gilbert, en verwacht wordt dat zij zullen strijden om de etappewinst.
De etappe begint met een grote kopgroep van zo’n 25 renners. Vanuit die groep volgen meerdere aanvallen, maar niemand slaagt erin om echt weg te rijden. Later in de koers lukt het de Australiërs Simon Clarke en Will Clarke wel om een serieus gat te slaan. Zij bouwen een voorsprong op van ruim drie minuten en rijden lange tijd met z’n tweeën vooruit.
Wanneer de finish nadert, krijgen zij gezelschap van acht andere renners. Niet veel later wordt deze groep echter weer ingerekend door het peloton. De slotklim komt dichterbij en alles wijst op een sprint heuvelop. Gilbert geldt als de grote favoriet, maar kan zijn status niet waarmaken. De Belg wordt voorbijgestoken door thuisfavoriet Matthew Goss, maar ook door Tom-Jelte Slagter. De Nederlander blijkt de sterkste renner in koers en komt als eerste over de finish. Met deze etappezege groeit ook het geloof in de eindwinst, want zijn achterstand op klassementsleider Thomas bedraagt slechts vijf seconden.
Een dag later volgt opnieuw een etappe die eindigt in een massasprint, en opnieuw is Greipel de snelste. Slagter kan zijn krachten sparen, want in de vijfde etappe staat de befaamde beklimming van Willunga Hill op het programma. Op deze klim valt vaak de beslissing in de Tour Down Under en ook dit jaar wordt er veel verwacht van deze rit. Slagter staat er goed voor in het algemeen klassement, maar met vijftien renners binnen dertig seconden van elkaar, is er nog niets beslist.
De vijfde etappe kent een chaotisch begin. Meerdere pogingen om een kopgroep te vormen mislukken en lange tijd blijft het peloton bijeen. Uiteindelijk rijdt er wel een groep weg, maar met Willunga Hill in zicht wordt deze ingelopen. Vervolgens volgen diverse aanvallen, waarvan die van Simon Gerrans het meest succesvol is. In de finale weet de Australiër te ontsnappen en alleen Slagter en Javier Moreno kunnen hem volgen. In de sprint is Gerrans de sterkste, waarmee hij de etappe op zijn naam schrijft. Voor Slagter is het echter ook een uitstekende dag: met zijn tweede plaats neemt hij de leiding in het algemeen klassement.
De slotetappe eindigt, net als verwacht, in een massasprint. Voor de derde keer deze ronde is André Greipel de winnaar. In het klassement vinden geen verschuivingen meer plaats, waardoor Tom-Jelte Slagter zich eindwinnaar van de Tour Down Under mag noemen. Hij boekt daarmee zijn eerste profzege, wat een welkome opsteker is voor zijn ploeg, die op dat moment in zwaar weer verkeert. Voor Slagter blijft het zijn enige overwinning van dat seizoen. Halverwege het jaar krijgt de ploeg met Belkin een nieuwe sponsor, wat weer hoop geeft op betere tijden.
De eindzege in de Tour Down Under blijkt uiteindelijk het hoogtepunt van Slagters carrière. Wel wint hij later nog enkele etappes in rittenkoersen, waaronder twee in Parijs-Nice. In 2020 zet de Groninger een punt achter zijn actieve loopbaan. Nu het peloton opnieuw neerstrijkt in Australië, zullen zijn gedachten ongetwijfeld even teruggaan naar 2013: het jaar waarin hij de wielerwereld verraste met zijn winst in de seizoensopener.