Tim van Dijke: een winter naast Van der Poel levert podium op

Het was even knipperen met de ogen. Wie is die RedBull renner die daar op de  Molenberg versnelt? Is dat echt Tim van Dijke? Voor hem ligt landgenoot Rick Pluimers op de grond, terwijl naast ‘m zijn (blijkbaar) trainingsgenoot Mathieu van der Poel met één voet los van zijn pedaal over Pluimers heen springt. Nog 45 kilometer tot Ninove. Van Dijke, van het duo Nick en Tim van Dijke bij Red Bull–Bora–Hansgrohe, moet flink doortrekken om de brug slaan naar Van der Poel en Florian Vermeersch. Hij slaagt erin en doet zich vervolgens een prachtige tweede plaats cadeau. Loon naar werken, zo blijkt achterafa

Molenberg

“De beste actie? Demarreren naar Mathieu en Florian na de Molenberg”, zegt Van Dijke na afloop. “Dat ging wel, maar daar ben ik niet meer van hersteld.”

Het is die ene inspanning die zijn Omloop definieert: pijnlijk genoeg om niet meer van te herstellen, maar noodzakelijk om überhaupt in de finale te zitten. Hoewel je je kunt afvragen of hij tweede was geworden als hij echt niet was hersteld. Enfin, uiteindelijk rijden ze met zijn drieën  weg uit het peloton. Ploegleider Sven Vanthourenhout geeft Van Dijke via de oortjes de opdracht om niet mee te draaien aan kop. Ploeggenoot Jordi Meeus zit nog in de achtervolgende groep als sprintoptie – zolang die kans leeft, moet Van Dijke energie sparen. Het is een wat apart beeld, want terwijl de groep van eerst zeven en later zes koplopers vooral door Van Der Poel en Vermeersch wordt aangetrokken, pikt Van Dijke achteraan in.

Op de Muur van Geraardsbergen, zestien kilometer voor de meet, blijkt er toch een de baas boven baas. Van der Poel versnelt solo. Vermeersch moet opnieuw schakelen en Van Dijke kan het wiel simpelweg niet houden. “Klasse apart”, zal hij later zeggen.

Wat volgt is een achtervolging met Vermeersch, een sprint in Ninove, en een tweede plaats op 22 seconden van de winnaar. Van Dijke klopt Vermeersch (UAE Team Emirates–XRG) voor de tweede plek. Christophe Laporte van Visma–Lease a Bike finisht als vierde op ruim een minuut.

Exact een jaar geleden

Het is 1 maart 2025 als Van Dijke als vijftiende over de streep komt in de Omloop. Een sprintkoers, niet zijn koers. Zijn benen zijn goed – hij komt terug van hoogtestage op de Teide – maar het resultaat zegt niets. Het knaagt.

Twaalf maanden later, op 28 februari 2026, staat hij op het podium van dezelfde wedstrijd. “Ik heb mezelf weer weten te verbazen”, zegt hij. “Het voelt als winnen. Je bent tweede, maar Mathieu is natuurlijk een klasse apart.”

De sprong van 15e naar 2e is geen toeval. De verklaring ligt in de Costa Blanca.

Denia tapes

Van Dijke bracht de winter van 2025–2026 door in Denia, Spanje, waar hij wekelijks en soms dagelijks trainde met Van der Poel. De groep bestond verder uit Freddy Ovett, vaste trainingspartner van Van der Poel, Axel Laurance van Ineos Grenadiers, en diverse renners van Alpecin–Premier Tech. Trainingsblokken van 600 kilometer en meer dan 7.500 hoogtemeters per week waren geen uitzondering.

Wat Van Dijke vooral meeneemt uit die maanden is niet alleen fysiek. Hij zag van dichtbij hoe Van der Poel met zijn lichaam omgaat, hoe hard hij werkt wanneer niemand kijkt. “Ik heb deze winter heel veel met Mathieu getraind en heb ook een TV, dus ik wist wel hoe goed hij was”, grijnst hij na de finish.

De winter naast een van de beste renners ter wereld maakte Van Dijke’s plafond zichtbaar én hij kon het wat verhogen.

De tactiek achter plek twee

Vanthourenhout zag tijdens de koers al vroeg dat Van Dijke op niveau zat. “We beseften snel dat Tim zeker de gelijke was van Vermeersch”, zegt de ploegleider. “Of het nu tweede of derde wordt, maakt niet uit – ga all-in voor het podium.”

Die vrijheid krijgt Van Dijke pas na Tenbosse, wanneer duidelijk wordt dat de groep-Meeus niet meer terugkeert. Tot dat moment is het aanhaken bij de groep, niet forceren. Het vraagt weer wat anders van Van Dijke.

Mooi resultaat

Van der Poel wint in 4:53:55, Van Dijke finisht 22 seconden later. Het is op die manier ‘Oranje boven’, hoewel van Dijke vooral content zal zijn met z’n straffe koers. Voor Van Dijke begint nu het echte voorjaar. Als hij dit kan op de Vlaamse heuvels en kasseien, in de regen en de wind, dan wordt de vraag niet langer óf hij meedoet in de finale van een monument, maar wanneer. Met Vlaanderen en Roubaix staan er twee mooie afspraken op zijn kalender.