Tourgedicht – Rue Lepic

Rue Lepic

 

Een zee is een wezen, ook één van rode

bolletjes tegen een witte achtergrond

(zoals deze). Waar alles vloed is,

stapsgewijs kabbelt, falaises balkons

 

van gietijzer dragen en een oud laken

voor burgoodoo, een trompet en -hé-

essence van pastis. En het regent er

op de pavés, een bolletjesregen, als

 

Pogi passeert en Wout demarreert.

En de Rue Lepic veert op en zijgt neer,

nog een keer, explodeert. Springtij.

 

Vercher maakt een wheelie, de golven

ze golven, ze trekken voorbij. Een zee

is een wezen, het weze hierbij bewezen.