Foto Loua van Loon
Ronde van Vlaanderen 2026: 650 watt en toch het wiel niet kunnen houden
Mathieu van der Poel produceerde op de laatste Oude Kwaremont een inspanning van 650 watt, maar zag Tadej Pogačar gewoon wegrijden. De Nederlander was niet teleurgesteld: hij zat op het niveau dat hij voor ogen had.
De laatste meters van de Oude Kwaremont, vroeg in de namiddag. Mathieu van der Poel ziet het wiel van Tadej Pogačar meter voor meter wegschuiven, voelt hoe zijn benen vol zitten terwijl de wattage meter compleet uitslaat. Maar vandaag is het niet genoeg. Pogačar wint de Ronde van Vlaanderen 2026, Van der Poel wordt tweede, en na afloop vat de Nederlander de finale samen in één zin die weinig ruimte laat voor interpretatie.
“Ik reed 650 watt en kon zijn wiel gewoon niet houden,” zei Van der Poel bij Sporza. “Wielrennen is op zo’n moment ook behoorlijk simpel.” Van der Poel reed naar eigen zeggen op het niveau dat hij vooraf voor ogen had. En dat niveau bleek op de derde en laatste passage van de Kwaremont precies één versnelling te weinig.
Op de laatste Kwaremont
De koers was al uren lang op het scherpst van de snede gereden toen de beslissende groep de Kwaremont voor de laatste keer opreed. Pogačar had zich tot dat punt tactisch ingehouden, maar plaatste op de steilste strook de aanval die de wedstrijd zou beslissen. Van der Poel reageerde, hing even, kwam naar eigen gevoel zelfs iets dichterbij, maar zag de Sloveen vervolgens nog een keer versnellen.
Hij bleef nog wat hangen en had het gevoel nog dichterbij te komen maar toen versnelde de Sloveen nog en daarmee was het verzet gebroken. Pogačar reed vervolgens solo naar de finish in Oudenaarde, waar hij zijn derde Ronde van Vlaanderen won, en daarmee weer historie schreef. Remco Evenepoel completeerde het podium als derde.
Geen slechte dag, wel een sterkere tegenstander
Hij beschreef geen slechte benen, geen verkeerd moment en geen tactische misrekening, maar een renner die alles deed wat hij moest doen en desondanks werd gelost.
“Ja, ik had één probleem: er rijdt hier een fenomeen rond,” zei hij bij Het Nieuwsblad. “Ik heb alles gedaan wat ik moest doen, maar er was iemand sterker. Daar was niets aan te doen.”
De bronnen bevestigen dat beeld. Van der Poel gaf aan dat hij zijn beurten op kop had gedaan, “niets te gek,” terwijl Pogačar bleef doortrekken. Er was geen sprake van overmoedig kopwerk of een gemiste positiewisseling. De koers reduceerde zich tot een simpele vergelijking op de laatste helling, en in die vergelijking had Pogačar meer.
650 watt is niet niks
Van der Poel arriveerde in goede vorm in Oudenaarde. Een week eerder had hij de E3 Saxo Classic gewonnen met een solo van 64 kilometer, een demonstratie die zijn conditie bevestigde en de verwachtingen voor de Ronde alleen maar aanscherpte. De E3-zege maakte duidelijk dat zijn voorjaar op schema lag. Dat hij vervolgens 650 watt produceerde op het beslissende punt van het seizoen en daarmee alsnog tekort kwam, illustreerde het niveau van Pogačar op dat moment.
Het is een patroon dat zich herhaalt in de grote voorjaarsklassiekers. Van der Poel is sterk genoeg om diep in de finale bij de allerbeste te horen, maar er is altijd weer die ene Tadej Pogačar, die net iets meer kan. VDP was op de afspraak, maar moest toch passen.
Van der Poel kon naar eigen zeggen leven met zijn tweede plaats. Volgende week zondag wacht Parijs-Roubaix, waar kasseien, chaos en pech de vergelijking opnieuw op nul zetten. Op de Kwaremont was 650 watt niet genoeg. Op de stroken richting het Velodroom van Roubaix begint de rekening weer bij nul.