Van der Poel over WK-aanval op bijna 90 kilometer: de klimmers vóór zijn
Mathieu van der Poel wilde op het zware parcours in Montréal al vooraan zitten voordat de klimmers aanvielen. Zijn vroege aanval leverde hem geen regenboogtrui op, maar over het brons was hij tevreden.
Mathieu van der Poel viel op het WK in Montréal al op bijna 90 kilometer van de finish aan om de klimmers vóór te zijn. De Nederlander wilde de regenboogtrui pakken en eindigde zondag met brons, achter winnaar Brandon McNulty en Michael Matthews.
‘Ik wilde vooral al vooraan zitten voordat de echte klimmers zouden aanvallen. De renners die naar ons zouden terugkomen, waren bijna allemaal klimmers. Ik wist dus niet of ik hen bergop had kunnen volgen’, zei Van der Poel na afloop tegen DirectVelo.
Met 91 kilometer te gaan naar voren
De mannen reden in Montréal 273,7 kilometer. Op het parcours rond Mont Royal stonden twaalf omlopen van 13,4 kilometer, met telkens de klim van Voie Camillien-Houde. Over de hele dag kregen de renners 3.803 hoogtemeters voor de wielen. Van der Poel wilde niet wachten tot de klimmers op een van die beklimmingen het initiatief namen.
Met nog 91 kilometer te gaan sloot hij aan bij een aanval van Wout van Aert. De Belg had kort daarvoor een groep aangevoerd. Later kwamen ook Quinn Simmons en Primož Roglič naar voren. Van der Poel versnelde opnieuw en trok de groep uit elkaar.
Hij zag een kans om de aanvallers uit handen van de achtervolgers te houden. ‘En je weet ook nooit of de renners achter ons blijven samenwerken. Het was ook mogelijk dat we nog een minuut zouden pakken en dat de koers dan bijna beslist was’, zei hij.
‘Ik wist dat ik risico’s moest nemen en mijn kans moest grijpen als ik wereldkampioen wilde worden. Ik nam op dat moment mijn beslissing en hield daaraan vast.’ Het was dus geen aanval om alleen de koers zwaar te maken. Van der Poel reed met de wereldtitel als doel weg en hield vast aan zijn keuze toen andere renners terugkeerden.
McNulty blijft buiten bereik
Met nog ongeveer 32 kilometer te rijden ging McNulty solo. Van der Poel had de vroege schifting overleefd en bleef meedoen om de medailles, maar de Amerikaan reed voor hen uit. Op de slotklim had McNulty nog maar een kleine voorsprong. De achtervolgers kwamen dichterbij en keken ook naar elkaar. McNulty bereikte de streep als eerste.
De wereldkampioen legde de 273,7 kilometer af in 6:17:04. Matthews werd tweede op dertien seconden. Van der Poel sprintte in dezelfde tijd als Matthews naar de derde plaats.
Van der Poel had onderweg het gevoel dat hij zijn koers kon rijden. ‘Ik was steeds bij de verschillende bewegingen en voelde me goed; ik had zelfs het gevoel dat ik de situatie onder controle had’, zei hij. ‘Ik had alleen gehoopt op iets meer geluk met de achtervolgende groep, misschien dat ze daar wat meer naar elkaar zouden kijken.’
Over zijn aanpak bleef hij positief. ‘Aan het einde zagen we ook dat de echte klimmers in de beklimmingen geen verschil meer konden maken. Ik denk dat het een goede strategie was.’ De lange koers en zijn vroege aanval hadden de klimmers ook werk gekost. Toch was het McNulty die de beslissende voorsprong pakte.
Rijden zonder oortjes
Van der Poel had zich voorgenomen op zijn gevoel te koersen. ‘Zoals ik voor de koers al had gezegd, wilde ik op instinct koersen, zoals ik dat graag doe’, zei hij na afloop. Op het WK reden de renners zonder ploegleidersradio’s. Ze moesten onderweg zelf beslissen wanneer ze reageerden en wanneer ze aanvielen.
Die manier van koersen beviel hem. ‘Dit is wel het mooiste wat er is, koersen zonder oortjes en rijden op instinct’, zei Van der Poel tegen NOS. Zijn move op bijna 90 kilometer van de streep paste bij dat voornemen: hij zag de groep gaan, dacht aan de klimmers die later zouden komen en besloot mee te zijn.
Voor Van der Poel eindigde de dag daarmee beter dan het ontbreken van goud doet vermoeden. ‘Ik heb vandaag geprobeerd alles te doen wat ik kon. Uiteindelijk scheelde het niet veel, maar ik moet blij zijn met deze bronzen medaille’, zei hij. Hij won de WK-wegrit in 2023 en werd in 2024 ook derde. Montréal leverde hem zijn derde podiumplaats op een WK op.
Van der Poel had graag opnieuw in de regenboogtrui gestaan, maar keek tevreden terug op de koers die hem brons bracht. ‘Ik had uiteraard graag gewonnen, maar gezien het verloop van de koers kan ik heel blij zijn met dit resultaat.’