E3 Saxo Classic: Van Dongen wijst naar Abrahamsen na mislukte jacht op Van der Poel

Minder dan een kilometer voor de meet in Harelbeke wankelt de koploper. Mathieu van der Poel kijkt achterom, ziet de achtervolgers naderen en weet dat zijn benen niet meer draaien zoals eerder op de dag. Maar achter hem gebeurt iets wat hij niet hoeft te zien om ervan te profiteren: de vier mannen die hem bijna te pakken hebben, kijken niet naar voren, maar naar elkaar.

Dat moment, vrijdag 27 maart 2026, werd na afloop het brandpunt van de E3 Saxo Classic. Niet de zege van Van der Poel, maar de seconden die de achtervolging zichzelf niet gunde.

Van Dongen verdedigt Hagenes

Arthur Van Dongen, sportdirecteur van Team Visma | Lease a Bike, was na de finish stellig in zijn analyse: Per Strand Hagenes trof geen blaam. “Per made no mistakes,” zei Van Dongen. De schuld voor het mislopen van de overwinning legde hij bij Jonas Abrahamsen van Uno-X Mobility, die volgens de ploegleider weigerde om de laatste beurt over te nemen op het moment dat de koploper binnen handbereik was.

Hagenes sprintte uiteindelijk naar de tweede plaats, voor Florian Vermeersch en Stan Dewulf. Een podiumplaats, maar toch knaagt het.

De laatste kilometers

De finale van de E3 ontvouwde zich als eigenlijk een koers die we de laatste jaren zoveel zien.  Van der Poel had eerder op de dag aangevallen op de Taaienberg en Boigneberg, waarna hij alleen wegreed en de resten van de vroege vlucht opraapte. Met twintig kilometer te gaan bedroeg zijn voorsprong nog 45 seconden. Het was eigenlijk wachten tot het moment dat de achterblijvers het op zouden geven en dat Van Der Poel weer karakteristiek kon uitrollen naar de finish. Een zegegebaar voorbereiden, dat werk. De voorspront was ruim, maar niet onoverbrugbaar voor een georganiseerde achtervolging over de Vlaamse wegen. En dus werd het spannend. En dus zat iedereen op het puntje van z’n stoel. Mathieu bleek ook maar een mens en de wind was zijn grootste vijand (geweest).

Bij anderhalve kilometer voor de streep was het gat geslonken tot luttele seconden. Het was een van de meest zenuwslopende E3-slotfases in jaren. Het inrekenen van Van Der Poel leek onvermijdelijk, tot de achtervolgers rond de laatste kilometer begonnen te pokeren. De beurten stopten. Het ritme brak. En Van der Poel vond wat hij zelf “een tweede leven” noemde.

Bobbie Traksel, de co-commentator van Eurosport/HBO benoemde het verschijnsel al ruim voordat het ging gebeuren. Toen duidelijk werd dat de de vier achtervolgers kans hadden op de winst gaf hij letterlijk aan dat ze nog naar elkaar zouden gaan kijken. Dat het uiteindelijk op nog geen 10 meter aan kwam, dat had niemand dan weer verwacht. Ineens deed Abrahamsen de beurt niet meer en pakte Vermeersch, veruit de sterkste in die groep op deze dag ook niet meer over. En dus bleef het hangen.

Die woorden bevestigen wat Van Dongen suggereerde: de achtervolging was dichtbij genoeg om de winnaar ongemakkelijk te maken. Maar dichtbij bleek niet genoeg.

Meer dan één kopbeurt

Van Dongens beschuldiging richtte zich op Abrahamsen, maar het beeld dat uit het liveverslag vertelt dat er wel meer dan één geweigerde beurt. Vermeersch zei na afloop dat hij om nog één inspanning vroeg van zijn medevluchters, maar dat zij wilden gokken. “Ik vroeg om nog een kopbeurt van mijn medevluchters, maar zij besloten te gokken,” zei Vermeersch. “Ik zei dat ik niet degene was die het gat ging dichten met mijn laatste inspanning. Dat is koers, maar zoals ik al zei, ik ben blij met m’n podium.”

Het is een gek verschijnsel in het wielrennen. Het zijn die ongeschreven wetten die telkens weer opgeld doen. En dit keer trok niet de vluchtersgroep, maar Mathieu aan het langste eind. Van der Poel won zijn E3. Hagenes won de sprint om tweede. En ergens in die laatste duizend meter, waar de samenwerking tussen de achtervolgers stokte, hield Van der Poel stand tot de streep.