Wielercultuur

Vandaag jarig José Recio (1957): zijn verhaal over de Catalaanse week 1985

‘Este es mi veredicto. Y tendrás que vivir con él!’ De niet mis te verstane woorden van een Spaanse rechter, laten we hem voor het gemak Francisco Pescador noemen, echoën nog na in de rechtszaal als de partij die zojuist in het gelijk is gesteld een voorzichtig vreugdegebaar maakt. Met de uitspraak is niet alleen een juridisch gevecht gewonnen, maar ook een koers. De tik van de voorzittershamer, die door Pescador zo even was uitgedeeld om zijn vonnis te bekrachtigen, had José Recio een van de grootste zeges uit zijn carrière terugbezorgd. Ondanks een positieve dopingplas mag hij zich alsnog de winnaar noemen van de 22ste editie van de Catalaanse Week. Enkele weken eerder had de Spanjaard in de zesdaagse etappekoers, die in het voorjaar wordt verreden en dan nog geldt als een belangrijke voorbereiding op de Vuelta, verrassend titelverdediger Phil Anderson afgetroefd en de eindzege opgestreken. Recio had zijn slag geslagen op de voorlaatste dag, maar zat al vanaf het begin op het vinkentouw. In de proloog, een 3,3 kilometer lang ritje rond startplaats Caldes de Montbui, was hij pal achter Theo de Rooij en nipt voor diens Panasonic-ploeggenoot Anderson tweede geworden. De dagen die volgen lijken, net als een jaar eerder, uit te draaien op een one-man-show van de Australiër – nadat Etienne De Wilde de eerste etappe wint, boekt Anderson twee zeges op rij – maar dat is buiten Recio gerekend. De Spanjaard grijpt al op de derde dag de macht. In een besneeuwde bergrit naar Andorra is Anderson weliswaar de sterkste van een kopgroep van vijf, doordat Recio voor de renner van Panasonic geklasseerd staat neemt hij de leiderstrui over. Om die niet meer af te staan. Recio, in dienst van Kelme, toont zich twee dagen later opnieuw een uitstekend tijdrijder. Vooruit, alles is relatief en het slechts zeventig renners tellende deelnemersveld, dat de moeite heeft genomen alvast naar Spanje af te reizen om er de benen in vorm te trappen voor de Vuelta, is niet bijster sterk te noemen, maar Recio troeft in de twintig kilometer lange chronorace tussen Rubí en Terrassa wel mooi Anderson en gelouterde klassementsrenners als Peter Winnen en oud-Vueltawinnaar Éric Caritoux af. Het verdedigen van de leiderstrui is de volgende dag, in de slotetappe naar Badalona, een koud kunstje. Kort nadat Nico Emonds als ritwinnaar is gehuldigd mag Recio het podium op om zich als beste klassementsrenner in het Spaanse zonnetje te laten zetten. Slechts een paar weken later zorgen de dopingautoriteiten dat het mooie weer verandert in een donderstorm.

Door: HetisKoers!
24 jan '26

In de tussentijd heeft Recio zijn eindwinst in de Catalaanse Week een passend vervolg gegeven door de openingsetappe van de Ronde van het Baskenland op zijn naam te schrijven en de rittenkoers, achter Pello Ruiz Cabestany, Greg Lemond en Marino Lejarreta, maar voor kanonnen als Pedro Delgado en Sean Kelly, als vierde af te sluiten. De Spanjaard lijkt in bloedvorm te verkeren voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar voor hem en zijn ploeg, de Vuelta. Die wordt dan nog – en dat zal tot en met 1994 het geval zijn – in het voorjaar verreden en staat dus als eerste van de drie grote rondes op de kalender. Het verklaart de importantie van de Catalaanse Week als voorbereidingskoers. Met het verplaatsen van ‘grote broer’ Vuelta naar augustus en september verwatert die functie steeds meer, waardoor de wedstrijd halverwege het eerste decennium van deze eeuw in steeds zwaarder weer belandt. Ondanks dat bekende namen als Michael Boogerd, Laurent Jalabert en Alberto Contador tot de laatste winnaars behoren, krijgt de organisatie in 2006 de eindjes niet meer aan elkaar geknoopt. Een jaar later lukt het wederom niet het budget voor een waardige wielerweek rond te krijgen. Na 42 edities wordt de stekker uit de Catalaanse Week getrokken. Voor degenen die nu scherp opmerken dat er in het voorjaar toch wel degelijk elk jaar gekoerst wordt in de regio Catalonië; dat klopt uiteraard. Vanaf 2010 zal de grotere Ronde van Catalonië, die tot dan toe eind mei of begin juni is, en dus onhandig zit gesandwitcht tussen de Giro en de Tour, naar maart worden verplaatst. Op die manier kan de rittenkoers een sterker startveld aantrekken, in plaats van in figuurlijke zin elk seizoen tussen wal en schip te belanden.

Terug naar de Catalaanse Week van 1985 en winnaar Recio. Die krijgt op 15 april, het is dan twee en een halve week na zijn eindzege en bovendien acht dagen voor de Vuelta-start in Valladolid, te horen dat hij op doping is betrapt. Norefedrine plaste de Spanjaard uit. Wie nu denkt dat Recio kan fluiten naar zijn deelname aan de ronde door zijn thuisland, zit ernaast. De Kelme-renner raakt door zijn positieve uitslag weliswaar de winst in de Catalaanse Week kwijt aan Anderson, verder komt hij er vanaf met een geldboete van, omgerekend naar de Nederlandse valuta van die tijd, 1400 gulden en een voorwaardelijke schorsing. Een dopingzondaar anno nu zou vanzelfsprekend de vlag uithangen om zo’n milde straf, maar dat waren nu eenmaal de wetten in de jaren ’80 van de vorige eeuw. Zijn werkgever Kelme gaat echter in beroep bij de disciplinaire commissie van de Spaanse wielerbond en schakelt een advocaat in. Terwijl Recio zelf de successen aaneen blijft rijgen – hij wint twee etappes in de Vuelta van 1985 en ondanks dat hij de ronde niet uitrijdt, toont hij enkele weken later aan nog altijd in topvorm te verkeren door een rit en de eindzege in de Ronde van Aragon op te eisen – proberen de juridische bollebozen gaten te schieten in de dopingprocedures van de Spaanse wielerbond. En dat lukt ze. De advocaten van de Kelme-ploeg voeren aan dat de urinestalen van de renner te laat zouden zijn afgeleverd bij het bewuste dopinglaboratorium in Madrid en dat Recio op zijn beurt te laat van de positieve controle op de hoogte was gebracht. Op 30 juni komt de zaak voor de rechter. Die is ondubbelzinnig in zijn oordeel. Meester Pescador geeft Kelme gelijk. Door middel van een tik met zijn voorzittershamer bekrachtigt hij dat José Recio, ondanks zijn positieve dopingplas, de rechtmatige winnaar is van de Catalaanse Week.

De Catalaanse week bestond van 1963 tot 2005 en je zou kunnen zeggen dat dit de voorloper is van de huidige Ronde van Catalonië. Bekende (veel)winnaars van de Catalaanse Week? Michael Boogerd reed er graag warm voor zijn fiets. Maar ook Eddy Merckx, Joop Zoetemelk, Alex Zülle, Stephen Roche en Laurent Jalabert sieren de eindlijst. De laatste winnaar? Alberto Contador in 2005.