Van zelftwijfel naar goud: Hoe de jarige Peter Schep Wereldkampioen puntenkoers werd

Er zijn momenten dat ze hem het liefst in de houdgreep wil nemen en met een ippon tegen de grond wil smijten. Zodat hij eens leert wat een killersmentaliteit inhoudt. Wat zij misschien wel net iets te veel heeft, bezit hij juist te weinig. Zeker in haar optiek. Zelf vindt hij het wel meevallen, maar op de momenten waarop hij dat zegt, met een bepaalde mate van nonchalance in zijn stem, zou ze hem helemaal met alle plezier achter het huiselijk behang willen plakken. Had hij maar meer van haar vechtlust. Doorzettingsvermogen. De wil om te winnen. In dat opzicht kan hij nog veel van haar leren. Stiekem hebben ze het er samen wel eens over. Niet over dat verschil in mentaliteit, maar over hoe het zou zijn om als twee wereldkampioenen samen onder een dak te wonen. Zij heeft haar titel al binnen. Iets meer dan een half jaar eerder had ze op de tatami van het Cairo Stadium Indoor Halls Complex in de Egyptische hoofdstad haar Franse tegenstandster Gévrise Emane gevloerd. Yuko. Goud! Wereldkampioen. Nu hij nog.

Vertrouwen

Tot zijn grote opluchting krijgt Peter Schep ruim voordat de mondiale titelstrijd op de baan, op 13 april 2006, losbarst in Bordeaux een flinke dosis vertrouwen geïnjecteerd. Niet eens zozeer van zijn vriendin, judoka Edith Bosch, maar van de bondscoach van de KNWU-selectie. Peter Pieters is zelf niet alleen voormalig nationaal kampioen op de weg en winnaar van klassiekers als Parijs-Tours. De Noord-Hollander heeft ook een glansrijke carrière op de baan achter de rug, met als hoogtepunten meerdere nationale titels en een bronzen plak op de puntenkoers tijdens het WK van 1991. Daarna is Pieters in dienst van de wielerunie verantwoordelijk geworden voor de renners, die gerust als zijn mogelijke troonopvolgers kunnen worden bestempeld. Door zijn eigen ervaring weet de bondscoach maar al te goed wat zij nodig hebben. Niet alleen in fysiek opzicht, als het aankomt op noeste trainingsarbeid, maar vooral ook mentaal. In geval van Schep zijn dat vertrouwen en bevestiging van eigen kunnen. Vandaar dat Pieters zijn pupil al in een vroeg stadium laat weten dat hij Nederland zal mogen vertegenwoordigen op de puntenkoers.

Niet vanzelfsprekend

Het besluit van de bondscoach is op voorhand niet vanzelfsprekend en zorgt dan ook voor wat scheve gezichten in de Nederlandse baanselectie. Niki Terpstra is namelijk de regerend nationaal kampioen op het onderdeel, dat op dat moment nog de Olympische status draagt – in 2008 zal de puntenkoers voor het laatst op het programma staan tijdens de Zomerspelen van Peking – en heeft eerder in het seizoen een wereldbekerwedstrijd gewonnen. Pieters is echter helder in zijn keuze en in het beargumenteren ervan. Terpstra is zeven jaar jonger en dus veel minder ervaren dan Schep. Die rijdt het onderdeel weliswaar pas relatief kort, ervaring als baanrenner heeft hij volop. Op de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta was Schep al van de partij, als lid van de achtervolgingsploeg. Bovendien kan de Nederlander een fraai aantal overwinningen en ereplaatsen in zesdaagsen overleggen. In het winterseizoen zet hij, vaak met wisselende partners als Franco Marvulli of Scott McGrory, zijn deelname steevast om in een hoge klassering. Het vertrouwen van Pieters en diens gedecideerde, maar weloverwogen keuze wordt op de puntenkoers tijdens het WK op de baan van 2006 niet beschaamd. Integendeel. Schep overtreft de stoutste verwachtingen van de bondscoach.

Bordeaux

Onder het motto ‘de aanval is de beste verdediging’ toont de Nederlander al in de eerste paar van de in totaal 160 te rijden ronden op het Vélodrome du Lac in Bordeaux dat hij niet van plan is roemloos mee te circuleren. Schep wint twee van de drie eerste sprints en grijpt meteen de leiding in het tussenklassement. Niet dat die voorsprong hem een heel comfortabel vervolg van de puntenkoers biedt. Zijn concurrenten kennen zijn kracht en ambities nu en vechten als jonge honden om een vers bakje voer om het achterwiel van Schep. Die moet de resterende ronden zien te consolideren. Zich niet gek laten maken en vooral uitgaan van zijn eigen kracht. Een lastige opgave voor iemand die nog wel eens worstelt met het vertrouwen in zichzelf en somtijds een vechtersmentaliteit lijkt te ontberen. Schep stijgt echter boven alles en iedereen uit. Vooral boven zichzelf. Rafal Ratajczyk en Vasil Kiryjenka, die zich al snel ontpoppen tot zijn meest directe belagers, doen verwoede pogingen punten te verzamelen om het totaal van de Nederlander te overtreffen, maar slagen daar niet of nauwelijks in.

Op de bluf

Achteraf zal Schep zijn tactiek prijsgeven. ‘Bluffen!’, is zijn even korte als duidelijke antwoord, wanneer een journalist vraagt hoe hij de klus heeft geklaard. Om er aan toe te voegen dat je vooral je concurrenten niet de illusie moet geven dat er nog wat te halen valt. De analyse past met terugwerkende kracht precies bij het verloop van het WK puntenkoers van 2006. Schep rijdt constant in voorste gelederen. Hij duikt onmiddellijk op het achterwiel van een ieder die een aanval wil wagen om de rest een ronde achterstand aan te smeren en sprokkelt ondertussen keurig wat extra puntjes mee. Met afgetekende voorsprong op Ratajczyk en Kiryjenka gaat hij de slotronden in. De buit is al binnen, maar wat is er mooier dan een wereldtitel extra luister bijzetten?! Met twee vingers in de neus wint Schep de eindsprint en toont nog maar eens wie op die voorjaarsdag in Bordeaux de beste is. Als eerste Nederlander mag hij zich wereldkampioen puntenkoers noemen. Waar Peter Schep voorheen wel eens worstelde met zijn zelfvertrouwen en soms een gebrek aan vechtersmentaliteit leek te hebben, tot grote frustratie van zijn toenmalige vriendin Edith Bosch, blijkt hij daar op het WK van 2006 wel degelijk over te beschikken. Het levert hem prompt een regenboogtrui op.