Verjaardagskalender 9 maart: Giorgio Furlan (1966)

The Program

In de speelfilm The Program, over de carrière van Lance Armstrong en diens list en bedrog, wordt de Waalse Pijl en de overmacht van het Gewiss-trio zelfs gepresenteerd als de directe aanleiding voor het dopinggebruik van de Amerikaan. Met speels gemak schudden de drie hun concurrenten af om op de Muur van Hoei in ogenschijnlijke rust de buit te verdelen. Het tafereel doet bij menig volger alarmbellen afgaan. Niemand die er de vinger precies op kan leggen, maar er moet iets aan de hand zijn met de renners uit de Italiaanse ploeg. Helemaal als de grote zeges elkaar in hoog tempo blijven opvolgen. Berzin wint Luik-Bastenaken-Luik en de Giro, Pjotr Oegroemov wordt achter de ongenaakbare Miguel Induráin tweede in de Tour en in het najaar wint een ogenschijnlijk ‘kleine’ coureur als Vladislav Bobrik plotseling de Ronde van Lombardije. Het zijn prestaties die argwaan opwekken en al snel worden herleid tot de omstreden sportarts Michele Ferrari en diens dubieuze praktijken. Ineens ziet iedereen het. De Gewiss-renners worden echter nooit op doping betrapt, laat staan geschorst of van hun overwinningen ontdaan. Al voor die beruchte editie van de Waalse Pijl, op 20 april 1994, is de dominantie van de ploeg duidelijk zichtbaar, maar niemand kan dan nog inzien wat er daadwerkelijk aan de hand is. Als Furlan in het prille voorjaar na de Tirreno-Adriatico vervolgens ook Milaan-Sanremo wint, denkt de hele wereld nog dat de Italiaan een goede winter achter de rug heeft en simpelweg in de vorm van zijn leven verkeert.

Geen grote onbekende

Een grote onbekende is Furlan allerminst, als hij met groot machtsvertoon de rittenkoers tussen de Tyrreense en de Adriatische Zee op zijn naam schrijft. De Italiaan was in 1990 al nationaal kampioen geworden, schrijft twee jaar later de Waalse Pijl en het eindklassement van de Ronde van Zwitserland op zijn naam, mag zich tweevoudig winnaar van een Giro-etappe noemen en had zich in 1993 buitengewoon constant getoond in de grote klassiekers. Of het nou Milaan-Sanremo, Luik-Bastenaken-Luik, de Amstel Gold Race of de Ronde van Lombardije was; Furlan doet tot diep in de finale mee om de knikkers en hoewel hij nergens weet te winnen, laat hij telkens een fraaie top 10-klassering noteren. Dat hij een seizoen later zal uitgroeien tot de man van het voorjaar en samen met zijn ploeggenoten het gehele peloton veelvuldig zijn wil zal opleggen, durft dan nog niemand te voorspellen. Zeker zijn Ariostea-ploegleider Giancarlo Ferretti niet. Die vindt dat Furlan over te weinig doorzettingsvermogen en zelfvertrouwen beschikt. Dat de Italiaan aan het einde van het jaar verkast naar Gewiss en, in tegenstelling tot veel van zijn ploeggenoten, Ferretti niet volgt naar GB-MG Maglificio, is in de ogen van de ploegleider vooral een opluchting. Furlan neemt in de eerste weken van het nieuwe seizoen onmiddellijk zijn honingzoete wraak. Dat die geen heel zuiver kopje espresso blijkt, is dan voor niemand nog duidelijk.

Tussen 20 februari en 27 maart, het zijn precies vijf volle weken, mag Furlan liefst negen keer de champagne ontkurken op het podium. Had hij de flessen telkens tot de bodem leeg gedronken, dan was hij vermoedelijk die gehele periode aangeschoten geweest. Als aperitief wint de Italiaan eerst een etappe in de Siciliaanse Wielerweek en kort daarna de semiklassieker Trofeo Pantalica. Daarna begint hij in de Tirreno-Adriatico aan de tien dagen die het sportieve hoogtepunt uit zijn carrière zullen worden. In de tweede etappe, naar Manciano, is Furlan de snelste van zeven koplopers. Het winnen van het sprintje levert hem niet alleen het dagsucces op, maar ook de leiderstrui. Die zal de Italiaan de resterende week alleen maar steviger om zijn schouders krijgen. Ondanks dat er geduchte concurrentie van onder anderen Claudio Chiappucci, Francesco Casagrande en Rolf Sørensen op de loer ligt, wint Furlan nog twee etappes en met de steun van ploeggenoot Berzin, die zelf tweede wordt in het klassement, is het binnenhalen van de eindzege geen lastige opgave.

Milaan-Sanremo

Datzelfde geldt drie dagen later voor Milaan-Sanremo. Met tempobeulen als Guido Bontempi, Bruno Cenghialta en Moreno Argentin geeft het Gewiss-collectief aanvallers geen schijn van kans. Als Berzin zich aan de voet van de Poggio op kop zet, wordt het peloton gereduceerd tot een stel makke lammeren, die zich gedwee naar de slachtbank laten voeren. Gianni Bugno is de enige die nog iets van tegengas geeft zodra Furlan zijn duivels ontbindt, maar ook de winnaar van vier jaar eerder moet al snel zijn meerdere erkennen in zijn ontketende landgenoot. Die bouwt in de slotkilometers een royale marge op van meer dan twintig seconden en kan de grootste overwinning uit zijn carrière ruim voor de meet uitbundig vieren. Niet dat Furlans zegehonger dan gestild is. Slechts enkele dagen later wint hij ook nog een etappe en het eindklassement in het Critérium International. Pas daarna gaat de onklopbare Gewiss-ploeg de buit intern wat meer verdelen. In Luik-Bastenaken-Luik betaalt Furlan Berzin terug voor diens eerdere diensten. Zelf wordt hij derde, achter zijn Russische ploeggenoot en regerend wereldkampioen Armstrong. Die ruikt dan al onraad. Zijn onbestemde gevoel wordt drie dagen later in de Waalse Pijl alleen maar sterker. In gezelschap van Argentin geven Furlan en Berzin een ware galavoorstelling op de Muur van Hoei. Nu is het eerstgenoemde die namens Gewiss de bloemen mag komen afhalen. Niemand die zich op dat moment realiseert hoe de vork precies in de steel zit en officieel bewezen is het nadien ook nooit, maar om de uitzonderlijk sterke prestaties van Giorgio Furlan en zijn ploeggenoten hangt in het voorjaar van 1994 met terugwerkende kracht een vreemd luchtje.