Drie dagen, vier mooie koersen: de midweek die het voorjaar op scherp zet

De kasseien van de Nokereberg liggen er woensdag bij alsof ze net zijn gepoetst. Vijftien graden, een strakblauwe hemel boven Oost-Vlaanderen, wind die hard genoeg blaast om zenuwachtige pelotons op de smalle wegen rond Deinze al vroeg in stukken te trekken. Het is het begin van drie koersdagen die 1.Pro-niveau dragen, maar in de praktijk een grotere impact kunnen hebben

Op grofweg 1000 kilometer verder, tussen Milaan en Turijn, ligt een net andere koers te wachten. Deze 1.Pro koers krijgt mogelijk een spatje regen, wat wind en meer bewolking. Ook lekker om het voorjaar mee verder te zetten.

Tussen woensdag en vrijdag worden in Nokere Koerse, Milano-Torino de Grand Prix de Denain en de Bredene Koksijde Classic vier fundamenteel verschillende vragen gesteld. Wie overleeft een verminkte sprint bergop? Wie houdt stand op Roubaix-kasseien als alles om hem heen kapotgaat? En wie leest de wind langs de Belgische kust snel genoeg om niet op twee minuten te eindigen? Oh en in Italie: wie is de koning van de Superga?

Voor het gedeelte in Noord Europa: de renners die alle  antwoorden kennen, melden zich over tien dagen niet als outsider aan de start van E3 of Gent-Wevelgem. En voor de renners in Italië is het een mooie test voor de Ardennenklassiekers. We gaan ook Cian Uijtdebroeks weer aan het werk zien.

Nokere: de sprint die geen sprint is

186,4 kilometer, 27 kasseistroken, en een finale die elke ambitie op een zuivere massasprint vakkundig ontkracht. De laatste 800 meter van de Nokereberg lopen gemiddeld 4,5 procent omhoog over kasseien, wat betekent dat positionering op 1500 meter van de streep belangrijker is dan pure topsnelheid op 200 meter.

Nils Eekhoff (Picnic PostNL) won vorig jaar precies zo: uit een uitgedund groepje, door beter geplaatst te zijn dan de rest. De titelverdediger kent het recept. Maar Bahrain Victorious komt met een expliciet plan om de finale open te breken vóór de sprint begint. Matevž Govekar, vierde in Kuurne-Brussel-Kuurne, deelt de kopmanstatus met Pau Miquel, die de oplopende aankomst als zijn terrein beschouwt. “Misschien als de race wat selectiever wordt en we een klein groepje krijgen om te sprinten, dat zou goed voor ons zijn,” zei Miquel maandag.

Ploegleider Nikolas Maes waarschuwt dat zelfs bij dit zonnige weer de wind op de smalle wegen rond Deinze voor nervositeit zal zorgen. Wie te ver zit op drie kilometer van de finish, mag het vergeten.

Bij de vrouwen is de 80ste editie voor mannen vergezeld van een zevende vrouweneditie, waarin Lotte Kopecky (SD Worx-Protime) als tweevoudig winnares het peloton dwingt om tactisch anders te koersen. Opvallend: de organisatie heeft de richting van de slotklim aangepast om een gevaarlijke bocht op kasseien te vermijden.

Milano-Torino

Milaan-Turijn wordt op woensdag 18 maart verreden. Alles werkt in deze koers naar de Superga, de beklimming bij Turijn, die vooral ook verbonden is met het ongeluk van ‘Gran Torino’ in 1949. Deze koers gaat twee keer over deze iconische klim. Op de Italiaanse wegen zijn er enkele favorieten, met o.a. Tobias Halland Johannessen, Giulio Pellizzari en Tom Pidcock. 173,3 km lengte met een aardig aantal hoogtemeters. De slotklim is 4.9km aan 9.1%. Mooi klimmerswerk dus.

Vorig jaar was Del Toro de sterkste, maar die is nu in volle voorbereiding op Milaan-Sanremo. We krijgen dus een andere winnaar van deze klassieker in Piëmonto. De start is in Rho, een voorstad van Milaan. Daarna gaan ze richting Turijn en eindigen op een lokaal circuit, wat twee keer genomen wordt. De top van de eerste keer Superga ligt op iets minder dan 19km van de finish.

Het weer is on-Italiaans. Bewolkt met een mogelijk spatje regen en ietwat fris. What a difference a year makes.

Aan de start van Milaan-Turijn ook de Rockets van Unibet Rose. Wellicht kan Wout Poels zich nog onderscheiden in zijn voorbereiding op de Giro.

Denain: een vleugje Roubaix

De Grand Prix de Denain gebruikt 13 kasseistroken in de tweede wedstrijdhelft, waarvan er zes identiek zijn aan sectoren van Parijs-Roubaix. Wedstrijddirecteur Dominique Serrano noemt het “the only race where riders and equipment can race under circumstances comparable to Paris-Roubaix.”

Sinds de organisatie in 2018 kasseien aan de finale toevoegde, wint hier zelden iemand vanuit een compleet peloton. Eén mechanisch defect, één gemiste bocht, en het verhaal is herschreven.

Jordi Meeus (Red Bull-BORA-hansgrohe) is de favoriet op basis van vorm: winst in de Ename Classic, zevende in de Omloop. Maar zijn ploeggenoot Gianni Vermeersch, vorig jaar tweede en vijfde in Strade Bianche, biedt Red Bull-BORA een dubbele optie. Vermeersch kan de koers vroeger openbreken, waarna Meeus als sprintvangnet dient, of andersom.

Daartegenover staan Arnaud De Lie (Lotto-Intermarché), die Denain gebruikt als opbouwkoers, en Tibor Del Grosso (Alpecin-Premier Tech), die tot nu toe een vrij anoniem seizoen rijdt, enkel met een uitspatting in Strade. In Tirreno kwam hij er niet aan te pas. Cees Bol (Decathlon CMA CGM) was al goed op weg in 2026 en mikt op winst.

Bredene-Koksijde: Mini Gent-Wevelgem

Vrijdag keert het peloton terug naar België voor de meest afwisselende koers van allemaal. Organisator Bert Pattyn heeft voor de Bredene Koksijde Classic een “nooit gezien” deelnemersveld samengesteld: elf WorldTour-ploegen aan de start van een 1.Pro-wedstrijd, aangevuld met acht ProTeams en drie continentale formaties.

De koers speelt zich af in drie bedrijven. Eerst het binnenland, dan het Heuvelland met een dubbele passage over Baneberg, Kemmelberg (1500 meter, pieken tot 16%) en Scherpenberg, en tot slot het laagste punt van België: De Moeren. Dat vlakke, kale stuk langs de kust is de plek waar waaiers ontstaan. Met windsnelheden rond 24 km/u in de voorspelling wordt het een vragenteken of het peloton intact aan de lokale ronden in Koksijde begint.

Vorig jaar bewees Edward Theuns (Lidl-Trek) dat deze koers niet per definitie op een massasprint uitdraait. Een groep van vijftien renners, gevormd op de Kemmelberg, hield het peloton op amper vijftien seconden. Theuns won na jaren als knecht van Jonathan Milan te hebben gefungeerd.

Met elf WorldTour-ploegen die elk meerdere sterke renners in de finale kunnen brengen, groeit de kans op gecontroleerde chaos. Meer kwaliteit betekent meer ploegen die echelons kunnen forceren, maar ook meer ploegen die ze kunnen dichten.

Het worden dus drukke dagen in aanloop naar Milaan-Sanremo. Worden we weer wat wijzer naar het grote werk in de klassiekers? We gaan het zien!

OP TV