Na Puntenmalaise nu ook extra blessureleed bij Picnic PostNL – Warren Barguil lang uit de running

De laatste veertig kilometer van de Tour des Alpes-Maritimes voeren over een afzink als op 22 februari 2026 een band explodeert onder het wiel van Warren Barguil. De 34-jarige Fransman, kopman van Team Picnic PostNL, gaat bij volle snelheid tegen het asfalt. Zijn koers is voorbij. Wat dan nog niemand weet: zijn voorjaar misschien ook.

In het ziekenhuis bevestigen scans wat het peloton al vermoedde, een sleutelbeenbreuk. Het team communiceert de blessure diezelfde avond. “Scans at the hospital have shown that Warren suffered a broken collarbone in his fall during the Tour des Alpes-Maritimes,” laat Picnic PostNL weten via de officiële kanalen. De eerste inschatting: zo’n vijf weken aan de kant. Vervelend, maar overzichtelijk.

Alleen blijkt de schade niet overzichtelijk.

Van vijf weken naar onzekerheid

Aanvullende medische onderzoeken in de dagen na de val tonen aan dat het letsel aanzienlijk omvangrijker is dan aanvankelijk gedacht. De exacte aard van de extra schade is niet openbaar gemaakt, maar de conclusie is helder: de oorspronkelijke tijdlijn van vijf weken is niet langer houdbaar. Barguils herstelperiode wordt fors langer.

De gevolgen voor de racekalender zijn onmiddellijk voelbaar. Strade Bianche, gepland op 7 maart, gaat van de startlijst. Hetzelfde gold al voor de Faun-Ardèche Classic en de Faun-Drôme Classic, twee Franse eendagskoersen die onderdeel vormden van zijn voorjaarsprogramma. Het zijn koersen waar Barguil als kopman zou starten, waar het team tactisch rond hem zou bouwen.

Voor Picnic PostNL had de Nederlandse ploeg de Tour des Alpes-Maritimes, een Franse 1.1-koers met bijna 3.000 hoogtemeters in de slotetappe, juist aangewezen als podium voor hun klimkopman. Een dag eerder, bij de Classic Var, had het team nog een sprankje positiviteit kunnen vinden. Na Barguils val en opgave moest Frank van den Broek de leemte opvullen. Hij finishte als elfde in de koers.

In de behandelkamers

Barguil is geen vreemdeling in revalidatiekamers. Zijn blessuregeschiedenis leest als een catalogus van botwerk: een bekkenbreuk na een trainingsongeval in 2021 (acht weken uit), een bekkenbreuk in de Volta a Catalunya in 2019, opnieuw een bekkenbreuk in de Tour de Romandie in 2017, een gebroken handwortelbeentje in 2016. Telkens kwam hij terug. Telkens kostte het tijd.

Dit keer is de onzekerheid groter. Zonder concrete terugkeerdatum blijft het gissen welke klassiekers Barguil dit voorjaar nog kan rijden, als hij er überhaupt nog aan toekomt. De Ardennenweken lonken als theoretische optie, maar dat is rekenen zonder het lichaam.

Het voorjaar in het peloton is kort. Na de val in Zuid-Frankrijk wordt de komende periode gevuld met revalidatie op de hometrainer.