Wim van Est, Wout Wagtmans en de handtekening van Tony

Chaam, 1993: Een dag om nooit te vergeten

Terwijl op de televisie de laatste etappe in Parijs eindigt, wanen mijn broer en ik ons voor even in de schoenen van de legendarische renners: Indurain, Rominger, Riis, en de verrassend derde, Zenon Jaskula. De beelden van die dag – en vooral die Poolse verschijning – zijn onuitwisbaar. Door de GAN-trui voelen we ons soms meer als Thierry Claveyrolat, dansend op de flanken van de Alpen, of als Pascal Lance, simpelweg omdat ik die naam mooi vind. Het zijn rondjes die me nog steeds bijblijven.

Toen onze ouders vertelden dat we die week “de grote renners” in actie zouden zien in Chaam, steeg mijn hartslag tot het plafond. Wow. We gaan ze zien. Echt. Spoedig dook de naam Tony Rominger op in de kranten (dat was toen nog zo). Achteraf weten we dat de zak met geld de belangrijkste motivatie was. Rominger had er weinig zin in.

Het programmaboekje, van tevoren gedrukt en nog niet compleet, werd door ons uitgeplozen. Nederlandse toppers als Eddy Bouwmans, Gert Jakobs, Wilco Zuijderwijk en dus de Zwitser Tony Rominger stonden erin. “Van wie gaan we de handtekening vragen?” Ik wist dat Tony hoog op het lijstje stond – en Gert ook. De kale, robuuste verschijning van de Drent Jakobs, met zijn opvallende oorringen, intrigeerde me. Hij finisht die dag als derde. Zal wel een moeilijk sprintje zijn geweest met winnaar Bouwmans en Jaskula. Gianni Bugno stond die dag blijkbaar ook aan de start, maar die herinner ik me niet meer.

Feest in Chaam

De hele dag was er feest in Chaam. Op de eretribune zaten lokale prominenten en hoogwaardigheidsbekleders. Mijn vader herkende Wout Wagtmans en Wim van Est – en die laatste zei ons iets. Het Pontiac-horloge dat mijn vader om z’n pols had, was daar debet aan. De twee Nederlandse grootheden gingen graag met ons op de foto. De brede glimlach van “Wimme” en het schuchtere mannetje naast hem zeiden genoeg. Voor mijn vader was die foto goud waard.

Voorbereidingen en spanning

Terwijl we wachtten op het grote geweld van de profs, reden junioren, nieuwelingen en dames hun rondes. Elke ronde weer de voorzetjes en inkoppertjes van de sprekers. Kees Maas was die dag op dreef. Ik kan nooit meer naar het merk IJSBOERKE kijken zonder te denken aan zijn woorden:

“Zo, ik heb het warm zeg, ik kan wel een verkoeling gebruiken.”
“Oh ja?”
“Zo’n lekker ijsje van IJSBOERRRRRKE! Dat gaat er wel in.”

De aankomst van Rominger

Ongeveer een uur voor de profs hun opwachting maakten, was het bij het gemeentehuis een drukte van jewelste. “Hij komt eraan!” hoorde je overal. Hij is Tony. Rominger. Want de winnaar van de bolletjestrui en nummer twee in de Tour, in de Acht van Chaam – dat was iets.

Uiteindelijk draaide een dikke Mercedes stationwagen (ik denk een oude E-klasse, met dat kenmerkende hoekige design) het pleintje voor het gemeentehuis op. Het raam ging open en iedereen wilde een krabbel van Tony. Ik moet nog uitzoeken of het ons gelukt is. Een van ons wel, want we hadden allebei een boekje.

Een dag om nooit te vergeten

Als ik nu weer in Chaam ben, gaan mijn gedachten automatisch terug naar die ene julidag in 1993. Naar de breed lachende Van Est, naar de verveelde Tony en naar Gert. En als ik door de Dorpsstraat rijd, stop ik altijd even bij Café de Gouden Leeuw. Met dat “lekker verkoelende biertje” proost ik dan op jou, Kees.