Recordbudgetten in de WorldTour: €630 miljoen en geen einde in zicht

De UCI hield recent haar jaarlijkse seminarie in Genève en die werd afgesloten met een belangrijk getal: €620 tot €630 miljoen. Zoveel geven de achttien mannen-WorldTour-ploegen dit seizoen (naar verwachting) gezamenlijk uit. Dat is een flink contrast met de €499 miljoen in 2024, amper twee jaar geleden. Een stijging van 25%.

De motor achter die inflatie draait op salarissen. Toprenners als Tadej Pogačar, de Sloveense alleskunner van UAE Team Emirates, toucheren een basissalaris rond €8 miljoen, met bonussen die het totaal richting €12 miljoen kunnen duwen. Dat trekt de hele markt omhoog: knechten worden duurder, stafleden worden weggekocht, renners zijn ineens ‘geld waard’ in het transfersysteem en het gemiddelde teambudget is in vier jaar gestegen van €21,1 miljoen naar zo’n €35 miljoen.

De kloof in het peloton

De budgetverschillen zijn inmiddels enorm. Aan de top opereren zogeheten “superteams” als UAE Team Emirates, Visma–Lease a Bike en INEOS Grenadiers met budgetten van €45 tot €50 miljoen (of zelfs meer). Aan de onderkant proberen ploegen als Lotto- Intermarché met €15 tot €25 miljoen dezelfde koersen te rijden. Het is wachten op het moment dat de Tour of Oman gereden wordt door Team Oman-Richard Mille p/b Lotus (of iets in die richting).

De afhankelijkheid van sponsoring, nog altijd goed voor zo’n 87% van de teaminkomsten, maakt het model kwetsbaar. Eén vertrekkende naamsponsor kan een heel seizoen ontwrichten.

De beperkingen van profit sharing

De roep om revenue sharing, waarbij organisatoren een deel van hun mediarechtengelden aan teams afdragen, klinkt al jaren luider. Maar verschillende analyses, o.a. van Escape Collective op basis van financiële verslagen van ASO en RCS Sport laat zien dat de bestaande winstpot daarvoor te klein is. Groupe Amaury, moederbedrijf van ASO en eigenaar van de Tour de France, rapporteerde in 2023 een omzet van circa €640 miljoen, maar de nettowinst verdeeld over achttien ploegen zou per team slechts een marginaal bedrag opleveren, onvoldoende om de jaarlijkse kostenstijging van zo’n 12% te compenseren. Belangrijk detail: de omzet van €640 miljoen van A.S.O. is over al hun evenementen, ook de niet-fiets evenementen. Het bedrijf is niet per se open over de winst onder de streep, maar schattingen zijn in de 100mln plus.

Zonder nieuwe, structurele inkomstenbronnen blijft het wielrennen in een model waarin de uitgaven harder stijgen dan de opbrengsten. Het peloton rijdt op recordbudgetten, maar het businessmodel achter de koers fietst nog altijd in dezelfde versnelling als twintig jaar geleden.

Wat dat betreft is het model dat Unibet Rose Rockets nu neerzet interessant. Ze zijn steeds meer een mediahuis met toevallig een wielerploeg. RedBull heeft ook die macht, om nu dan een fietsteam te sponsoren, maar ook meerdere voetbalploegen en daarmee ook een manier hebben om hun investering ten gelde te maken

Daar zijn nog wel andere manieren voor, maar de klassiekers als ticket verkoop, of ‘naming rights’ zijn hier lastiger te implementeren.

Waar gaat het eindigen?

Meer geld, dat klinkt als een goed model voor de sport, maar met een enorme ‘skew’ naar toppers als Pogi en uiteraard ook Van der Poel, zie je gelijkenissen met andere sporten. Voetbal is het beste voorbeeld, waarin goksponsoren en oliestaten het speelveld 180 graden hebben gedraaid. Inmiddels is Emirates niet meer weg te denken als sponsor in het voetbal, maar ook in golf en F1. Dezelfde sporten waar ook andere oliestaten, met o.a. Saudi Arabië (en het PIF investeringsfonds) een flinke shake up hebben veroorzaakt. LIV Golf, de Saudische voetbalcompetitie, waar spelers in één jaar een heel voetballeven bij elkaar kunnen spelen. Dat golftopper Jon Rahm het astronomische bedrag van $500 miljoen (!) kreeg voor deelname aan LIV golf, laat ook zien wat geld kan doen en hoe dat ook de positie van de ASO kan ondermijnen. Een belangrijk ding: hoewel ook golf traditioneel is, zie je dat de golfers zelf het niks kan interesseren waar ze hun dollars verdienen.

Dat geldt ook voor fietsers, want niemand vraagt waar de cheque van Bahrain, UAE, Astana of welke andere grote geldschieter vandaan komt. Als ie maar komt. Dus als de Saudi’s nog eens één of twee miljard op tafel leggen, dat er wat gaat veranderen.

Waar het dan heen gaat? Wie weet krijgen we nog een enorme influx van Chinees geld, waar we ook al zien dat Chinese frameproducenten, zoals X-lab, met alle kennis die ze hebben opgedaan van decennialang produceren voor grote merken, dat nu zelf inzetten. Een X-Lab is niet slechter dan een Scott of Pinarello. Een Specialized wordt tenslotte ook in de Merida fabriek gemaakt, in een eigen mal, in China.

En als dat gebeurt is het hek echt van de dam. Want ook in China is een klasse met superrijken die op zoek zijn naar nieuwe manieren van entertainment. En fietsen is eigenlijk best leuk.

We gaan het zien. Voor nu blijft het een delicate dans. De toppers leven groots, de kleintjes zijn kwetsbaar. Maar what’s new.