Van Aert verlaat Tirreno zonder zege, maar hij doet mee om de pegels in Sanremo

Op de flanken van Camerino rijdt Wout van Aert zich zaterdag volledig leeg voor kopman Matteo Jorgenson, lanceert op vier kilometer van de streep een anticipatie-aanval en parkeert kort daarna alsof iemand de stekker eruit trekt. De favorieten, met koninginnenritwinnaar Isaac del Toro (UAE Team Emirates-XRG) op kop, vliegen hem voorbij. Het beeld vat zijn Tirreno-Adriatico samen: het lichaam wil weer, de afwerking volgt nog niet.

“Geduld is een mooie deugd,” verwoordt Van Aert achteraf. De 31-jarige Belg van Team Visma | Lease a Bike verlaat Italië zonder seizoenszege, met een vijfde plaats als beste resultaat en een handvol gemiste kansen. Maar hij verlaat het ook met een lijf dat elite-selecties op steile aankomsten overleeft, dat kilometers knechtenwerk op hoog tempo aankan, en dat, naar eigen zeggen, beter voelt dan de dagen ervoor. Voor een renner die eerder dit seizoen een gebroken enkel moest verwerken, is dat een factor in de aanloop naar Milano-Sanremo.

De sprint die al gereden was

Rit 4, van Tagliacozzo naar Martinsicuro, bood Van Aert zijn duidelijkste kans op een dagzege. In de laatste kilometer lanceerden Jan Christen (UAE Team Emirates-XRG) en Filippo Ganna (INEOS Grenadiers) late demarrages. Van Aert reageerde onmiddellijk, sloot de gaten vol in de wind. Het probleem: Mathieu van der Poel (Alpecin-Premier Tech) bleef in zijn wiel zitten en stoof hem met een machtige sprint voorbij. Weg overwinning.

“Ik reageerde te snel op die late aanval van Christen, en had mijn sprint eigenlijk al gereden,” gaf Van Aert toe. Toen Van der Poel ging, kon niemand volgen. De Nederlander won, Van Aert finishte als vijfde. Visma-ploegleider Maarten Wynants was duidelijk in zijn analyse: “Wout wilde heel graag winnen en reed direct de wind in. Dat was niet het slimste.”

Het patroon was niet nieuw. Al in de tweede etappe verloor Van Aert op een gravelstrook zijn positie, zakte in amper drie kilometer van de kop naar de veertigste plaats door “verkeerde keuzes” in een technische afdaling. Van Aert erkende eerder al dat zijn historie van valpartijen hem voorzichtiger heeft gemaakt: “Ik durf me er niet meer zomaar in te gooien.”

Knechten in Camerino

De koninginnenrit naar Camerino toonde een ander aspect. Het plan van Visma was helder: Del Toro isoleren van zijn ploeggenoten en ruimte creëren voor Jorgenson in het algemeen klassement, waar de Amerikaan op 34 seconden stond. Van Aert nam het tempohouderswerk op zich en slaagde erin de kopman van UAE los te weken van zijn helpers.

Op vier kilometer van de finish ging Van Aert zelf in de aanval, een anticipatiepoging om op de steilere stukken nog nuttig te zijn en het tempo hoog te houden voor Jorgenson op de vlakkere passages erna. Het lukte niet. Zijn benen liepen leeg op de slotklim; Ben Healy en vervolgens Del Toro zelf reden hem voorbij. “Ik had misschien nog iets vroeger moeten aanvallen om meer voorsprong te nemen,” zei Van Aert. Maar hij voegde eraan toe dat hij zich “een stuk beter voelde dan gisteren.”

Del Toro won de rit en grijpt als alles goed gaat morgen de eindzege met 42 seconden voorsprong op zijn goede vriend Giulio Pellizzari (Red Bull-BORA-hansgrohe). Jorgenson eindigde derde in het klassement.

Sanremo als eerste waarheid

De Nederlandse columnist Thijs Zonneveld omschreef Van Aerts koersgedrag in Tirreno als dat van “een blinde kip”, verwijzend naar de herhaalde positioneringsfouten en reactieve tactiek. Van Aert is na zijn enkelbreuk nog een beetje zijn wedstrijdritme aan het zoeken. De kritiek richt zich op het verschil tussen meekomen en afmaken.

Van Aert is daar zelf helder over. Over de Tortoreto-klim in rit 4, waar hij bij de selectie van de favorieten bleef, zei hij: “Mijn gevoel daar? Pijn. Even was ik over mijn limiet.” Dat hij die limiet opzocht en er niet onder bezweek, is dat zijn basisvorm op niveau komt. De explosiviteit om een sprint af te maken tegen Van der Poel, of om een late aanval vol te houden op een scherprechter als Camerino, ontbreekt voorlopig.

De opeenvolging van steile beklimmingen in Tirreno diende volgens Van Aert als specifieke voorbereiding op Milano-Sanremo, ondanks het verschil in parcours. Het wedstrijdritme dat hij in Italië heeft gevonden, kan niet in training worden nagebootst.

Over een week bereikt het peloton de Via Roma. Over een week bereikt het peloton de Via Roma. Daar zal blijken of Van Aert zijn conditie kan omzetten in een resultaat.