About Frank van Dam

Frank van Dam (1960) fietst af en toe, en blogt daar dan weer over. Leidt dus een zinloos bestaan. Kan niet klimmen, kan niet dalen. Hopeloos geval dus. Is liever lui dan moe. Wetenschapper. Publiceert dus veel, maar wordt nauwelijks gelezen. Heeft daar vrede mee. Heeft een voorliefde voor Italiaanse renners die koersen in België winnen. Verslaafd aan Luik-Bastenaken-Luik.

Favoriete boeken:

Wat een heldin vermag

Ik ben verliefd op Marianne Vos. Al jaren. Zo, ik heb het gezegd. Uit de kast gekomen, zo voelt het. Ik geef meteen toe: het klinkt wat pathetisch en puberaal, ja, zelfs een beetje zielig, voor een man van 56, verliefd zijn op Marianne Vos, maar mijn liefde heeft niets van doen met welke verlengde puberteit, midlevenscrisis of kansloze relatiewens

Pra Loup is niks

Ik was laatst een week in Frankrijk, in de Alpen. Beetje fietsen. Met zeven mannen zijn we. We hebben een huis in St.Pons gehuurd. St.Pons ligt tegen Barcelonnette aan, in het dal van de Ubaye, en ligt recht tegenover Pra Loup. In Pra Loup is wielergeschiedenis geschreven. Althans, de Fransen doen daar heel gezwollen over. In Pra Loup versloeg Bernard

Boekrecensie: Mien, een mooie hybride vertelling

Soms lees ik een boek. Wat heet soms? Ik lees elke dag. Dat doe ik in bed. Ik klim om een uur of tien in mijn bed (daar wordt tenslotte de Tour gewonnen) en ga lezen. Dat schiet natuurlijk voor geen meter op, want op bed heb ik, net als in de trein, de neiging om na een kwartier in

Schreeuwen tegen de televisie

Enige autistische trekjes zijn mij niet vreemd. Zo praat ik bijvoorbeeld tegen mijn computer en mijn fiets. Op de fiets praat ik tegen mezelf, waarbij ik niets terug zeg. En ik praat tegen de televisie. Nu kijk ik zelden televisie, en als ik al eens kijk, is dat negen van de tien keer naar wielrennen. Dit voorjaar moest ik door

Herfst

De regen ratelt op het dakraam, het is nog donker als de wekker gaat. Het is herfst. Het is verschrikkelijk. Ik heb geen zin, om op te staan. Het wielerseizoen is voorbij. Na het heerlijke dubbeltoetje WK - Lombardije en het kaasplankje van Parijs-Tours kunnen we gaan uitbuiken. En slapen. We gaan namelijk weer veldrijden, schaatsen, darten. De duisternis, de

119 legendarische wielerkampioenen?

Laat ik maar meteen toegeven dat een boek met zo’n titel – Legendarische wielerkampoenen – mij tot enorme scepsis stemde. Zeker als dat boek bijna 800 pagina’s dik is en als de ondertitel Geschiedenis van de wielersport in 119 portretten luidt. Zijn er zoveel legendarische wielerkampioenen dan? Ik moest een beetje lachen. Als ik door de inhoudsopgave blader, wordt mijn

O, Franco, sta mij bij!

Ik heb een rare tic, ik zeg het maar meteen. Waar die tic vandaan komt, wat de diepere oorzaak is van die tic, is een raadsel. Ik heb in elk geval nog niet zo diep durven graven in mijn eigen hoofd. Dit is de tic: elk jaar hoop ik dat een Italiaan Parijs-Roubaix wint. Zo, ik heb het gezegd. Zonder

Vergeten schrijver: Den Uyl, Bob

Bob den Uyl (27 maart 1930 - 13 februari 1992) Schatplichtig, dat is het juiste woord. Schrijvers van wielerverhalen zijn schatplichtig, uiteraard aan Tim Krabbé, maar ook een beetje aan Bob den Uyl. De Rotterdamse schrijver Bob den Uyl is vooral bekend geworden door zijn korte reisverhalen. Trekkend langs de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog in België en Noord-Frankrijk of