Esteban Chaves: hoe een wereldtopper veranderde in zijn eigen schaduw

Het lijkt of Esteban Chaves een dubbelganger heeft in het peloton. Alsof de renner onder een kopieermachine is gelegd en er een feilloos duplicaat uit is gerold. Lichaamslengte en -bouw. De gulle en aanstekelijk ogende lach. Alles klopt. Er is echter een wezenlijk verschil tussen de twee versies. De een is toegerust met aanzienlijk meer fysieke capaciteiten op de fiets dan de ander. Is de oorspronkelijke versie van Chaves een renner die tot de wereldtop behoort, getuige podiumplaatsen in het eindklassement van zowel de Giro als de Vuelta alsmede een monumentale zege in de Ronde van Lombardije. De 2.0-uitvoering van de Colombiaan, die vanaf 2019 zijn plaats inneemt, is niet veel meer dan een meefietser. Pelotonvulling, om het heel oneerbiedig te zeggen. Een renner die, op de momenten dat hij aan aanvallen denkt of droomt van de resultaten die het origineel boekte, onmiddellijk merkt dat de pedalen niet door een energiek paar benen worden rondgedraaid, maar door twee logge pilaren, die aanvoelen alsof ze van beton zijn. De ene Chaves is de andere niet. Bij lange na niet, zelfs. Waar de eerste versie van de Colombiaanse publiekslieveling de zwaarste cols op vliegt als een eekhoorntje dat een boom in schiet, kan zijn ‘kloon’ op sommige momenten zelfs de bus vol knechten en sprinters maar met de grootst mogelijke moeite bijbenen. De oorzaak ligt natuurlijk niet bij een slecht functionerend kopieerapparaat of een kwaadaardige wetenschapper, die in het holst van de nacht de echte Chaves vervangen heeft door een in uiterlijk goed gelijkende, maar in talent veel minder bedeelde, kopie. Het is een reeks tegenslagen die de Colombiaan transformeert van topper in een slechts bescheiden middenmoter.

Door: Vincent de Lijser
17 jan '26

Al voordat die in 2013 goed en wel op gang is gekomen, is de carrière van Chaves er al een van pieken en dalen. In dienst van de Colombiaanse continentale ploeg Team Colombia, waarvoor op dat moment ook onder anderen Jarlinson Pantano en Darwin Atapuma uitkomen, wordt Chaves naar Europa afgevaardigd voor enkele Italiaanse voorjaarskoersen. De ploeg heeft zowaar een wildcard voor de Giro gekregen, maar Chaves zal zijn debuut noodgedwongen moeten uitstellen. In de Trofeo Laigueglia, het is nog maar half februari, komt het dan 23-jarige Zuid-Amerikaanse talent hard ten val. Hij breekt meer botten dan hij wist dat er in een mensenlichaam zitten en vreest zelfs een kort moment dat zijn loopbaan er al op zit voordat die goed en wel van de grond is gekomen. Chaves herstelt echter wonderbaarlijk goed en krijgt, tot zijn eigen verrassing, zelfs een contract aangeboden bij een WorldTour-ploeg. Orica-GreenEDGE lijft hem in. De Australische ploeg zal geen spijt krijgen van wat in eerste instantie een gokje lijkt. Chaves boekt in de Tour of California en de Ronde van Zwitserland twee ritzeges op het hoogste niveau en zet een stijgende lijn in, die nagenoeg recht omhoog loopt. Het jaar nadien wint hij twee etappes in de Vuelta en sluit de ronde als vijfde af. Zijn beste seizoen staat dan op punt van beginnen. De Giro van 2016 eindigt hij als nummer twee achter Vincenzo Nibali – het is de ronde die voor Steven Kruijswijk had moeten zijn, maar ja, die sneeuwmuur in de afzink van de Colle dell’Agnello… – en in de Vuelta zijn alleen Nairo Quintana en Chris Froome sterker. Chaves topt zijn superjaar af door in oktober de Ronde van Lombardije te winnen. Medevluchters Diego Rosa, Rigoberto Urán en Romain Bardet hebben in Bergamo geen passend antwoord als Chaves toont dat hij behalve goed klimmen, ook een aardig sprintje uit zijn gedrongen lijf kan persen.

Wie bij het aanbreken van het volgende seizoen een wedkantoor opzoekt om een bescheiden vermogen op Chaves te zetten, zal zijn of haar geld niet meer terug zien. Er breekt een periode van pieken en dalen aan, die de Colombiaan uiteindelijk in een andere renner zal doen veranderen. Alsof de Wet van Murphy – alles wat fout kan gaan, gaat fout – op de onfortuinlijke renner wordt losgelaten. Eerst houden knieproblemen hem in het voorjaar maanden aan de kant, waardoor Chaves’ Tourdebuut door een conditionele achterstand en vormgebrek geruisloos aan de wereld voorbij gaat. Hij wordt anoniem 62ste. Anderhalve maand later lijkt de Colombiaan op de terugweg, getuige een elfde plek in de Vuelta, maar nog voordat hij zijn titel in Lombardije van een jaar eerder kan verdedigen, staat hij al weer aan de kant. Nog maar weer eens een harde val, ditmaal in de Ronde van Emilia, levert hem een gebroken schouderblad op. Opnieuw weet Chaves een ijzersterke comeback te maken. In de Giro van 2018 lijkt hij, net als Michelton-Scott-ploeggenoot Simon Yates, nagenoeg onklopbaar. Chaves wint de zesde etappe naar de Etna en staat na anderhalve week tweede in het klassement, achter Yates, maar voor Tom Dumoulin, Christopher Froome, Thibaut Pinot en alle andere tenoren. Wat er op de tweede rustdag van de Italiaanse ronde, in Pescara, precies gebeurd is weet Chaves zelf ook niet, maar als het peloton aan de tiende etappe, een niet al te lastige overgangsrit van Penne naar Gualdo Tadino, begint, lijkt het alsof de Colombiaan is vervangen door een look-a-like. Een identieke kloon, met veel minder talent en kwaliteiten. Op het eerste, het beste klimmetje lost Chaves uit het peloton en ondanks dat hij met een drietal ploeggenoten de achtervolging inzet, verliest hij alleen maar meer tijd. Hij zal die etappe als 135ste eindigen, bijna 25 minuten achter het peloton. In het klassement duikelt hij van de tweede naar de 39ste stek. De Giro zal hij nog wel uitrijden, maar Chaves is geen schim meer van wie hij tot voor kort was. Niet een kopieerapparaat of een kwade genius met duistere krachten, maar de ziekte van Pfeiffer zal de boosdoener blijken. Opnieuw herstelt de Colombiaan en keert terug in het peloton, maar de oude is hij niet meer en zal hij ook nooit meer worden. Tot en met het najaar van 2025 rijdt er een andere Chaves mee. Een die alleen in uiterlijk precies gelijkt. In prestaties is het net alsof de oude Esteban Chaves is vervangen door een veel minder getalenteerde kopie.