Foto Filip Bossuyt, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=118835132
Op 21 januari jarig: Jan Hirt, de man die Arensman klopte op de Mortirolo
Met een gebalde rechtervuist rijdt Thymen Arensman over de in het Italiaanse Aprica getrokken aankomstlijn. Het liefst had hij zijn hand gebruikt om een zegegebaar te maken, maar in plaats daarvan uit hij zijn teleurstelling. Terwijl de Nederlander letterlijk het hoofd buigt, bonkt zijn vuist op het stuur van zijn fiets. Zodra de renner van Team DSM opkijkt, ziet hij enkele meters voor zich de reden van zijn frustratie. Kilometerslang had Arensman zicht gehad op zijn eerste overwinning op World Tour-niveau. En wat voor een. De winst in de koninginnenrit van de Giro van 2022, de zestiende etappe van Salò naar Aprica over onder meer de door velen zo gevreesde Mortirolo, was binnen handbereik. Een sterk optreden is echter niet genoeg om te winnen als iemand anders nog net iets sterker blijkt. In de slotkilometers leek Arensman de renner voor hem meter voor meter te gaan bijhalen. Als een visser, die aan een dunne maar ijzersterke lijn zijn vangst langzaam maar zeker binnen hengelt, was de Nederlander bezig hetzelfde te doen met de koploper. Het gat werd steeds iets kleiner, maar dat gold eveneens voor de afstand tot de aankomst. Het verschil van honderd meter werd tachtig. Zestig. Vijftig, zelfs. Maar toen was daar plotseling al de finishboog. Ineens was er geen tijd meer om de resterende decameters nog goed te maken.
Op het moment dat Arensman zich realiseert dat hij net te kort schiet wellen er tranen op in zijn ogen. Natuurlijk, hij zal nog kansen genoeg krijgen, maar als een eerste WorldTour-overwinning zo dichtbij is, maar op het laatste moment door je handen glipt, mogen daar vanzelfsprekend emoties bij komen kijken. Het had zo mooi kunnen zijn, op dinsdag 24 mei 2022, maar een renner is simpelweg net iets te sterk voor Arensman. In de slotklim had die de Nederlander eigenhandig middels een krachtige tempoversnelling afgeschud. Niet Arensman, maar een Tsjech in Belgische dienst boekt in Aprica zijn eerste zege op het hoogste niveau. Bij een wielerquiz zal het moeten bedenken van zijn naam vermoedelijk menig hersenpan doen kraken. Dat zal in dit geval niet zo zijn – het antwoord staat immers in de titel van dit verhaal – maar anders was vermoedelijk lang niet elke lezer op Jan Hirt gekomen. Hij is het die Arensmans eerste grote zege nog even uitstelt.
Net als zijn Nederlandse opponent in het voorjaar van 2022, weet Hirt wat het is om te verliezen in een Giro-etappe over de Mortirolo. Drie jaar eerder was de Tsjech akelig dicht bij een dagsucces in de loodzware rit, die toen finishte in Ponte di Legno, maar legde het in de finale zelf af. Giulio Ciccone had net iets meer sap in de benen voor de beslissende sprint à deux. Zoals wel vaker maakt een nederlaag de verliezer uiteindelijk alleen maar sterker. Dat geldt ook voor Hirt. De Tsjech, die in interviews meermaals aangeeft dat het winnen van een etappe in de Ronde van Italië zijn grootste doel is, wil zich revancheren op precies dezelfde wegen waar hij al zo dicht bij succes was. Vandaar dat Hirt de zestiende Girorit van 2022 vooraf heeft omcirkeld. In dienst van het Belgische Intermarché-Wanty is de Tsjech in de rol van schaduwkopman afgereisd naar Boedapest, waar de Italiaanse ronde twee en een halve week voordat de Mortirolo bedwongen moet worden, van start is gegaan. Net als Rein Taaramäe moet Hirt in eerste instantie de belangen van Domenico Pozzovivo behartigen. De kleine Italiaanse klimmer is in de nadagen van zijn carrière opgevist door de Belgen en staat, wanneer de Giro haar slotweek in gaat, in het kielzog van Richard Carapaz, Jai Hindley, João Almeida en Mikel Landa op een keurige vijfde plaats in het klassement. De etappe naar Aprica zal echter snel aantonen dat de krachtsverhoudingen binnen Intermarché-Wanty net wat anders liggen dan vooraf op de tekentafel bedacht. Waar Pozzovivo meer tijd verliest dan hem lief is en kostbare plaatsen omlaag glijdt in de algemene rangschikking, bewandelt zijn Tsjechische ploeggenoot de omgekeerde weg. Hirt is als twaalfde aan de koninginnenrit begonnen. Zijn achterstand van ruim negen minuten op roze truidrager Carapaz verklaart onmiddellijk waarom hij de vrijheid krijgt om, in gezelschap van Hugh Carthy, in aanloop naar de Mortirolo aan te haken bij een overgebleven kopgroep van vijf.
Ondanks dat de klassementsrenners na het passeren van de top van de Alpenreus weer vooraan aansluiten en alleen Lennard Kämna lange tijd uit hun greep blijft, is Hirt de hele etappe niet weg te slaan uit de voorste gelederen. Op de slotklim, de Passo di Santa Cristina, gaat hij samen met Arensman op zoek naar de Duitse koploper. Onderweg dient hij echter wel de nodige hindernissen te overwinnen, zal Hirt na afloop erkennen, want op de steilste stroken blijkt zijn fiets niet goed te schakelen en hopt zijn ketting meermaals onhandig van het ene kransje naar het andere. Desondanks weten Hirt en Arensman Kämna bij te halen en niet veel later lukt het de Tsjech zelfs zijn Nederlandse belager te lossen. Terwijl hij uit alle macht de opkomende kramp in zijn benen verbijt – nog een openhartige ontboezeming, die Hirt na de finish zal doen – rijdt hij weg bij Arensman en bereikt solo de top van de Santa Cristina. Slechts acht dalende kilometers scheiden hem nog van zijn eerste WorldTour-zege. Ondanks dat Arensman in de door de regen kletsnatte en dus glad geworden afzink steeds meer van Hirts voorsprong afknabbelt en de Tsjech metertje voor metertje begint binnen te hengelen, houdt de renner van Intermarché-Wanty knap stand. Ternauwernood blijft Hirt overeind in een van de vele scherpe haarspeldbochten. Arensman komt te laat en weet de koploper net niet te achterhalen. Als de Nederlander teleurgesteld en met zijn rechtervuist op zijn stuur beukend over de finishlijn rijdt, is Hirt slechts zeven tellen eerder uitbundig juichend binnen gekomen. De Tsjech stijgt met stip de top 10 van het algemeen klassement in en zal de ronde uiteindelijk als zesde afsluiten. Terwijl de Nederlandse wielerfans hem vervloeken, omdat hij Arensman van een overwinning afhoudt, laat Jan Hirt in menig interview weten dat zijn carrière door zijn fraaie Giro-prestaties hoe dan ook geslaagd is.
