Wielercultuur

Vandaag jarig: Jörg Müller (1961)

Met de opkomst van het internet doe je er als sportcommentator pas echt toe als een hobbyist een bingokaart met een aantal van de jou typerende kreten en oneliners in elkaar knutselt en online zet. Mart Smeets, Evert ten Napel, Sierd de Vos; voer hun namen maar eens in de zoekbalk van Google in, typ er ‘bingo’ achter en zie daar. In hun hoogtijdagen bezigen de drie dermate vaak vaste stopwoordjes en -zinnetjes dat een middagje koers of voetbal kijken al snel een volle kaart oplevert. In de tijd dat Jean Nelissen namens de NOS de Tour, een klassieker of een andere wielerwedstrijd voorziet van zijn deskundige commentaar en menig vermakelijke anekdote, is er nog geen internet. Pas in het staartje van Nelissens loopbaan achter de microfoon komt de technologie op. Een bingokaart met zijn karakteristieke kretologie is er, wat ijverige huisvlijt daargelaten, dus niet, maar was dat wel het geval geweest, dan had een bepaald stukje wielertrivia er zeker niet op ontbroken. Telkens wanneer een Zwitserse renner medio jaren ‘90 door het oog van de camera gevangen wordt en door het beeld flitst, lepelt Nelissen hetzelfde feitje maar weer eens op. Ineens verandert de uitzending van Studio Sport voor enkele seconden in een verre voorloper van RTL Boulevard of Shownieuws. In plaats van kond te doen van de erelijst van de renner in kwestie, stipt de commentator immer even aan met wie die het bed deelt. ‘Kijk, daar gaat Jörg Müller’, duidt Nelissen, terwijl hij een in zijn mond achtergebleven wolkje sigarenrook met de klanken mee de microfoon in blaast. ‘Hij is natuurlijk de schoonzoon van Paul Anka’. Zou er op dat moment een Jean Nelissen-bingokaart bestaan, dan konden televisiekijkers die het uitgeprinte stukje papier samen met een pen of potlood op de salontafel of bankleuning hadden klaargelegd om mee te spelen, overeind schieten om een kruisje te zetten in het hokje waarin het weetje was geplaatst.

Door: Vincent de Lijser
23 jan '26

Niet dat de Limburgse commentator zijn stukje trivialiteit heel lang kan gebruiken. Als de Zwitserse renner de befaamde Paul Anka – voor degenen die niet over de juiste voorkennis beschikken, we hebben het over een tot Amerikaan genaturaliseerde zanger uit Canada, die in de jaren ’50 furore maakte met liedjes als Diana, Lonely Boy en Dance On Little Girl. Voor de duidelijkheid, Anka is in die dagen een wereldster en graag geziene gast in het societyleven – voor het eerst ontmoet en hem direct om de hand van zijn dochter vraagt, bevindt hij zich al in de nadagen van zijn actieve loopbaan. In dienst van achtereenvolgens Skil, KAS, de Nederlandse ploegen PDM en TVM, Helvetia en CLAS heeft Müller een meer dan behoorlijke erelijst bij elkaar gefietst. De Zwitser doet het merendeel van de wedstrijdkilometers die hij aflegt dienst als knecht, maar wanneer hij de belangen van kopmannen als Sean Kelly en Steven Rooks niet hoeft te behartigen, weet hij de verkregen vrijheid om te zetten in resultaat. Müller is voormalig Zwitsers kampioen, wint de Ronde van Romandië, boekt etappezeges in kleinere rittenkoersen en schrijft zelfs een heuse wereldbekerwedstrijd op zijn naam. In 1989 is hij namens PDM de sterkste in de GP des Amériques. Een eendagskoers in het Canadese Montréal, die in het kader van de door de UCI zo omarmde mondialisering van de wielersport in het Coupe du Monde-circuit wordt opgenomen, maar geen lang leven is beschoren. Na de zege van Müller, die zijn naam na Steve Bauer als tweede op de erelijst plaatst, kent de wedstrijd slechts drie andere winnaars alvorens net zo snel weer van de kalender te verdwijnen. Het is echter niet daar dat de Zwitser Alexandra Anka, een van de vijf dochters van Paul, ontmoet. Daar moet hij op dan nog bijna vier jaar op wachten. Al is het wel degelijk een overwinning die hem in haar nabijheid brengt.

Op 13 mei 1993, Müller is dan in dienst van het Spaanse CLAS bezig aan wat zijn voorlaatste profseizoen zal blijken, wordt de negende etappe van de Tour DuPont verreden. De Amerikaanse rittenkoers is een voortzetting van de Tour de Trump. De huidige president van de Verenigde Staten is als zakenman in 1989 en 1990 geldschieter en naamgever van een beoogde tegenhanger van de Tour de France aan de overkant van de Atlantische Oceaan, maar na twee niet bijster succesvolle edities haakt Trump af en gaat de koers een korte periode verder als Tour DuPont. Samen met land- en ploeggenoot, maar vooral ook boezemvriend, Tony Rominger trapt Müller er zijn benen in vorm voor de naderende Ronde van Frankrijk. De kopman ziet de Amerikaanse koers vooral als training en dus krijgt zijn trouwe adjudant een vrijgeleide voor ritwinst te gaan. Daar slaagt Müller in de negende etappe in. Een aantal minuten nadat hij in Bleech Mountain juichend over de finish is gereden, wordt hij gehuldigd door gelegenheidsrondemiss Alexandra Anka. De dochter van de beroemde zanger uit de jaren ’50 en ’60 is gevraagd voor een dag de etappewinnaar na diens zege in het zonnetje te zetten. In plaats van wat bescheiden straaltjes glanst er over het podium al snel een gloedvolle halo. Direct bij de eerste wederzijdse blikken springt er een vonk over tussen Jörg en Alexandra. Amper drie maanden later, in de tussentijd is Rominger met de hulp van Müller tweede geworden achter Miguel Induráin in de Tour de France, stappen de twee in het huwelijksbootje. Kort daarvoor heeft de bruidegom zijn beroemde schoonvader voor het eerst ontmoet en meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt de hand van zijn dochter te vragen. ‘Een wielrenner?!’, zal Paul Anka misschien wel even hebben gedacht, maar naar verluidt stemt hij zonder lang nadenken in met het onverwachte verzoek. In zijn aanwezigheid en die van Rominger, die bij de huwelijksvoltrekking als getuige optreedt, trouwen Jörg Müller en zijn Alexandra op 14 augustus 1993 in Monaco. Een dag die niet alleen voor hen een heugelijke is. Ook Jean Nelissen is in zijn nopjes. Het levert hem een stukje trivia op dat hij de resterende loopbaan van de Zwitser telkens vermeldt, zodra de schoonzoon van Paul Anka in beeld is.