De jarige Peter Sagan en de vloek van de regenboogtrui

De vloek van de regenboog

Natuurlijk, er zijn ook voorbeelden te bedenken van renners die zelden tot nooit nog iets wisten te winnen in de twaalf maanden dat zij zich wereldkampioen mochten noemen, maar dat had over het algemeen een heel andere reden. Zij stegen precies op die ene dag dat de mondiale titelstrijd werd betwist boven zichzelf uit en slaagden er daardoor in een verrassende overwinning te behalen. Een prestatie die ze, geheel conform hun talent en oorspronkelijke status, niet nog eens konden overdoen. En dan zijn er ook nog wereldkampioenen die aan het einde van het seizoen werden overvallen door een mengeling van roem, plotseling gestegen marktwaarde en de druk die bij een wereldtitel hoort. Zij raakten verstrikt in de wirwar van feesten, plichtplegingen en andere lucratieve optredens in de wintermaanden, kampten aan de vooravond van het nieuwe seizoen met een trainingsachterstand en slaagden er niet in die in de volgende maanden in te lopen. Troosteloos maakten ze de regenboogtrui in de buik van het peloton te schande. Met een vloek heeft het allemaal niets te maken. Een mythe is niet voor niets per definitie een verzinsel. Sagan is er het duidelijke bewijs van. Als de Slowaak op zondag 27 september 2015, met drie seconden voorsprong op zijn naaste belagers, als eerste aantikt op de finishlijn van het WK in het Amerikaanse Richmond en zo zijn eerste regenboogtrui mag aantrekken, zal hij het kleinood in de volgende jaren – meervoud, inderdaad – vaker tonen dan het aantal keren dat de redactie van Vandaag Inside een melig filmpje instart. Vaak dus. Heel vaak.

Unieke prestaties

Bovendien zet Sagan in Richmond een unieke prestatie in gang, wanneer hij op het derde deel van Libby Hill, een verraderlijke en met kasseien geplaveide klim, zijn aanval plaatst. De Slowaak besluit het niet op een sprint aan te laten komen, ondanks het feit dat hij die vermoedelijk best zou kunnen winnen van tegenstrevers als Michael Matthews en Alexander Kristoff. In plaats daarvan slaat hij op het laatste flink oplopende stuk een gaatje. Dat gegeven laat hem geen andere keuze dan vol door te rijden tot aan de meet. De verspilde krachten maken hem, wanneer hij zou worden bijgehaald, immers vanzelfsprekend kansloos als er alsnog zou moeten worden gesprint om de titel. Het levert een bloedstollend spannende slotfase op. Sagan perst alles uit zijn lijf, maar blijft, met zichtbaar rood aangelopen gezicht, de aanstormende meute voor. Na de finish viert de Slowaak niet alleen zijn grootste overwinning tot dan toe, hij toont ook aan te weten dat er meer gebeurt in de wereld dan koersen alleen. De kersverse wereldkampioen spreekt zijn angst uit voor de toekomst in de wereld. Hij zegt, ingegeven door de Europese vluchtelingencrisis, te hopen dat mensen kunnen veranderen en dat sport kan helpen bij de noodzakelijke verbroedering. Als Sagan een jaar later in de Qatarse hoofdstad Doha aan de start staat om zijn titel te verdedigen, heeft hij in de twaalf maanden die zijn verstreken korte metten gemaakt met een eventuele vloek van de regenboogtrui. Hij wint onder meer Gent-Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen, drie Touretappes en staat in Parijs voor de vijfde maal op rij als een trotse siervogel te pronken in de groene trui van het puntenklassement. In Doha komt daar een volgende wereldtitel bij.

Sprinten in de zandbak

Ditmaal laat Sagan het wel op een sprint aankomen. In de ‘zandbak’, zoals het Midden-Oosten ook wel genoemd wordt, houdt hij oud-wereldkampioenen Cavendish en Boonen van een tweede mondiale titel af, om die zelf op strijken. Om het ‘oh-ja’-gehalte te vergroten: het is het WK waar Tom Leezer tot enkele hectometers voor de finish in gewonnen positie rijdt, maar net te kort schiet om het vol sprintende peloton te verrassen. Terwijl menig Nederlandse televisiekijker een vloek slaakt om de frustraties vanwege de gemiste titel voor een landgenoot een plaats te geven, staat Sagan opnieuw te juichen na de finish. Regenboogtrui nummer twee is een feit. Ook op deze rust geen vloek. De Slowaak wint immers Kuurne-Brussel-Kuurne, ritten in de Tirreno-Adriatico en de Ronde van Zwitserland, alsmede een Touretappe. Al blijft een echt grote zege lange tijd uit. Bovendien wordt Sagan in de eerste week uit de Tour gezet, nadat hij Cavendish in een massaspurt de doorgang heeft belet en de hekken in heeft gereden. Op het volgende WK, ditmaal is het Noorse Bergen plaats van handeling, bewijst de Slowaak echter opnieuw dat de vloek van de regenboogtrui onzin is. Hij wint opnieuw. Nogmaals na een sprint van een omvangrijke voorste groep. Kristoff en Matthews zijn de eerst geklopten. Sagan scoort een loepzuivere hattrick. Hij is weliswaar de vijfde renner die zich drievoudig wereldkampioen mag noemen – Alfredo Binda, Rik Van Steenbergen, Eddy Merckx en Óscar Freire gingen hem voor – maar de Slowaak is de eerste die driemaal op rij de beste van de wereld is. Peter Sagan toont in Bergen ondubbelzinnig aan dat de vloek van de regenboogtrui een mythe is. Pertinente onzin dus.