Op zijn verjaardag: Het jongerenklassement zonder trui – Alberto Camargo in 1989
Het ‘wassen neus’-klassement zou een treffende alternatieve benaming zijn voor de rangschikking die de Tourdirectie in 1989 dagelijks opmaakt van renners, die zijn geboren na 1 januari 1965. Enkele maanden eerder hebben de kersverse roergangers Jean-Pierre Carenso en Jean-Marie Leblanc een fors aantal veranderingen doorgevoerd in het doorgaans zo conservatieve Tourmilieu. De opvolgers van het even beroemde als beruchte duo Jacques Goddet en Félix Lévitan, die net zijn afgezwaaid, laten vanaf hun eerste werkdag een frisse wind waaien. ‘Simplification’ is het toverwoord dat commercieel leider Carenso en oud-renner en journalist Leblanc, die de technische zaken voor zijn rekening neemt, op persconferenties bezigen, alsof hen een bonus is beloofd voor elke keer dat ze het woord uitspreken. De belangrijkste verandering is dat de ronde voortaan op zaterdag begint en drie weken en één dag later op zondag eindigt. Een ander aspect dat ze aanpakken is de prijzenpot. Auto’s, zonnebanken, vakanties en allerlei toeters en bellen worden uit het prijzenarsenaal verbannen. Waar Carenso en Leblanc eveneens flink de bezem doorheen halen is de wildgroei aan nevenklassementen en poedelprijzen. Meest geliefde renner, meest elegante renner, meest loyale renner, beste ploeggenoot, beste ontsnapping, meest actieve renner; het zijn – serieus! – allemaal categorieën waar juryleden, vermoedelijk met een overschot aan vrije tijd, zich sinds de jaren ‘50 over buigen om een winnaar aan te wijzen. Het maakt de podiumceremonie in Parijs onnodig lang, niemand neemt het serieus en een aantal van de juryprijzen is dan ook geen lang leven beschoren. ‘Simplification’, herhaalt Leblanc nog maar eens in ondubbelzinnig Frans, als een meeschrijvende journalist tijdens een persconferentie, in het najaar van 1988, de opgesomde aanpassingen niet kan bijbenen. Ook het aantal leiderstruien is Leblanc een doorn in het oog. Nog voordat hij in 1990 het tussensprintklassement (rode trui) en het combinatieklassement (lapjestrui) uit de Tour haalt, wordt een jaar eerder al het wit van het jongerenklassement niet meer uitgereikt.
Een rangorde van beste jonge renners wordt in 1989 echter wel degelijk opgemaakt en er valt ook dagelijks een extra zakcentje te verdienen. Desondanks is het jongerenklassement in de ‘trui-loze jaren’ – in 2000 maakt het wit een comeback – niet bepaald top-of-mind in het peloton. Het zorgt ervoor dat ploegleiders nog wel eens vergeten om een renner, die op basis van diens geboortedatum meedingt naar het predicaat ‘beste jongere’, in te schrijven voor dat klassement. Het overkomt in de Tour van 1989 Alberto Camargo. De Colombiaan, geboren op 3 februari 1965, komt wel degelijk in aanmerking voor het jongerenklassement, maar in tegenstelling tot zijn bijna negen maanden jongere ploeggenoot Henry Cardenas heeft ploegleider Rafael Niňo van Café de Colombia verzuimd om ook ‘El Torito’, ‘het kleine stiertje’, zoals Camargo in zijn thuisland liefkozend wordt genoemd, aan te melden. Terwijl de kleine klimmer, ondanks dat hij net als zijn ploeggenoten vooral naar de Tour is gekomen om knechtenwerk te leveren voor Luis Herrera, op voorhand tot de favorieten voor het jongerenklassement behoort. Van de slechts twintig gegadigden zijn verder alleen de Fransen Gerard Rué, Fabrice Philipot en Laurent Bezault serieuze kanshebbers. Door de blunder van zijn ploegleider zal Camargo niet alleen een eervolle prestatie mislopen, maar ook een aardig potje prijzengeld.
De Colombiaan voert zijn opdracht om Herrera bij te staan tot diep in de derde Tourweek als een waardig meesterknecht uit. Zodra de Alpencols de kleine tuinman uit Bogota in de achttiende etappe naar Villard-de-Lans te machtig blijken, hoeft de helper echter niet langer te wachten op zijn beroemde landgenoot. Terwijl Greg Lemond en Laurent Fignon hun verbeten strijd om het geel uitvechten, gaat Camargo met de besten mee omhoog. Zijn achtste plaats in de rituitslag is weliswaar slechts een loos stukje arbitraire statistiek in de Tourannalen, de 800 Franse Francs die de beste jonge renner van de dag toekomen loopt de Colombiaan door de fout van zijn ploegleider mis. Het wordt echter nog pijnlijker. Met zijn sterke optreden in de laatste bergetappe passeert Camargo de tot dan beste jongere in de Tour, Philipot, in de algemene rangschikking. Het maakt hem de rechtmatige winnaar van het jongerenklassement, ware het niet dat hij helemaal niet ingeschreven staat. Zijn prestatie telt dus niet en gaat dan ook nagenoeg geruisloos aan de wereld voorbij. Als de Fransman drie dagen later op de Champs-Élysées tot beste jongere wordt gekroond en dan weliswaar geen witte trui mag afhalen, maar wel een bos bloemen en de kussen van de Tourmissen, valt de naam van de Colombiaan sporadisch in een bijzinnetje. Een handvol verslaggevers maakt melding van het feit dat Philipot eigenlijk helemaal niet de beste jongere van de ronde is. Dat is namelijk de, zelfs door zijn eigen ploegleider bij het aanmelden van de renners die in aanmerking komen voor het jongerenklassement, totaal over het hoofd geziene Alberto Camargo. Het is niet meer dan een voetnoot, in haast onleesbaar kleine letters, in de dikke roman die de Tour van 1989 aan verhalen en anekdotes oplevert.
