De jarige Valgren en de winst van de Amstel Gold Race

Een voorspelling kun je het beste op grootse wijze doen. Hard roepen. Vaak herhalen. Een zo groot mogelijk publiek bereiken. Anders is de kans levensgroot dat jouw voorspelling al lang weer is vergeten, wanneer hetgeen je als een ware profeet had voorzien ook daadwerkelijk gebeurt. Vraag het Matti Breschel. De Deense routinier haalt met zijn tong op zijn knieën, dodelijk vermoeid, de finish van Parijs-Roubaix in 2017. Als 99ste drukt de renner van Astana zijn voorwiel over de aankomstlijn op het Vélodrome André Pétrieux. Terwijl de uitgeputte renner nog staat na te hijgen van de ontberingen die hij die dag heeft moeten doorstaan, duwt Christian Kjær een microfoon onder zijn neus. De journalist van het Deense TV2 wil niet alleen van zijn gesprekspartner weten hoe die de dag beleefd heeft, maar informeert ook meteen naar de verdere plannen van zijn landgenoot voor het klassieke voorjaar. Precies daar toont Breschel zijn kwaliteiten als meestervoorspeller. De renner geeft eerst ruiterlijk toe zijn fiets het liefste een week niet aan te willen raken, maar hij moet eerst nog naar Nederland. Zuid-Limburg om precies te zijn. In de Amstel Gold Race zal hij zich nogmaals wegcijferen in dienst van de Astana-ploeg. Zijn kopman behoort er, na een tweede plaats een jaar eerder, tot de kanshebbers. Ook Breschel weet het. De kennis verleidt hem zelfs tot een profetische uitspraak in de microfoon van TV2. ‘Hij kan ‘m winnen, als alle puzzelstukjes op hun plek vallen’. Aan Breschel de schone taak die stukjes onderweg zo goed mogelijk te sorteren. Zoals zo vaak loopt de praktijk in Zuid-Limburg anders dan de bedachte theorie. De renner op wie de volledige Astana-ploeg is afgestemd komt er niet aan te pas en eindigt anoniem als 35ste. Pas twaalf maanden komt de voorspelling van Breschel toch uit. Met twee opeenvolgende tempoversnellingen ontdoet Michael Valgren zich in de slotfase van de Amstel Gold Race van zijn belagers en vallen alle stukjes op z’n plek.

Door: Vincent de Lijser
7 feb '26

Twee jaar voor zijn zege in het Zuid-Limburgse Vilt was de blonde Deen al akelig dicht bij succes in de grootste Nederlandse eendagskoers. Op de Cauberg plaatst Enrico Gasparotto, in 2012 winnaar van de Amstel Gold Race, een snedige demarrage die tot zijn verrassing niet wordt beantwoord door favorieten als Julian Alaphilippe of Simon Gerrans, maar door Valgren. De door de wol geverfde Italiaan laat zijn metgezel in de vlakke slotkilometer de kolen uit het vuur halen. Hij doet nauwelijks kopwerk, om uiteindelijk met een ultieme ‘jump’ de jonge en minder ervaren Deen in de luren te leggen. Valgren moet genoegen nemen met de tweede plek. Bijna twee jaar lang lijkt die prestatie een eenmalige uitschieter. In de tussentijd is de renner overgestapt van Tinkoff naar Astana, maar heel 2017 lang blijft zijn zegeteller steken op de gehate nul. De voorspelling van ploeggenoot en wegkapitein Breschel ten spijt. Die vertrekt zelf aan het einde van het jaar naar Team EF Education First, waar hij in de Vlaamse voorjaarsklassiekers de luitenant wordt van twee van Valgrens tegenstrevers. Sep Vanmarcke en Sebastian Langeveld zijn de uitgesproken kopmannen binnen de Amerikaanse ploeg in de eerste maanden van het nieuwe seizoen. Het is een overstap die juist van weinig profetische gaven getuigt. Direct in de eerste grote koers van het seizoen, de Omloop Het Nieuwsblad, wordt het tweetal afgetroefd door uitgerekend Valgren. Die knijpt er op slechts twee kilometer van de aankomst in Meerbeke tussenuit en houdt zijn solo vol tot de finish. Terwijl Vanmarcke genoegen moet nemen met de derde plek, achter Łukasz Wiśniowski, viert de Deen op de laatste zaterdag in febrauri 2018 de, op dat moment, grootste overwinning uit zijn loopbaan.

Vijf weken later geeft Valgren zijn Vlaamse succes een fraai vervolg. Nog niet met een volgende zege, maar met een aansprekende ereplaats. In de Ronde van Vlaanderen wordt hij achter podiumbezetters Niki Terpstra, Mads Pedersen en Philippe Gilbert vierde. Die prestatie zorgt ervoor dat Astana-teammanager Aleksandr Vinokoerov besluit de Deen in Zuid-Limburg opnieuw als kopman uit te spelen. Ploeggenoten als Jakob Fuglsang, Laurens De Vreese en Dario Cataldo dienen hun eigen ambities opzij te zetten om Valgren in een zo kansrijk mogelijke positie in de finale af te zetten. In tegenstelling tot een jaar eerder lukt dat nu voortreffelijk, mede doordat de kopman zelf in een veel betere vorm verkeert. Na de laatste beklimming van de Cauberg, onmiddellijk gevolgd door de Geulhemmerberg, rijden er op dertien kilometer van de finish nog maar acht renners voorop. Gesteund door de eveneens aan het front aanwezige Fuglsang waagt Valgren als een van de eersten een poging om alleen weg te komen. Aanvankelijk slaagt hij niet, maar als hij het op twee kilometer van de meet nogmaals probeert, komt hij wel weg. Alleen oud-winnaar Roman Kreuziger kan aansluiten. De in Zuid-Limburg intussen haast onvermijdelijke Gasparotto perst alles uit zijn lijf om datzelfde voor elkaar te krijgen, maar faalt in zijn opzet. Opnieuw belandt Valgren in een sprint à deux, maar nu is de afloop anders dan twee jaar eerder. Hij is ouder, wijzer en sterker geworden en bovendien is Kreuziger minder rap dan Gasparotto destijds. Valgren haalt het. Terwijl zijn landgenoot zijn succes viert, is Breschel al gedoucht en draagt zijn dagelijkse kloffie. Zelf speelde hij, evenals zijn ploegmaten van Team EF Education First, geen rol van betekenis in de Amstel Gold Race van 2018. Toch kan hij een brede grijns niet onderdrukken. Hij had het immers voorspeld. Ruim een jaar te vroeg weliswaar, maar wat hij toen tegen TV2-journalist Christian Kjær zei, is uiteindelijk toch maar mooi uitgekomen. Als alle puzzelstukjes op hun plek vallen kan Michael Valgren inderdaad de Amstel Gold Race winnen.