Foto Stefano Sirotti
Brandon McNulty is nu al een uitstekende wereldkampioen
Wereldkampioen worden is één ding. Hoe je zo’n grootse overwinning viert is een tweede. Brandon McNulty lijkt dat vieren inmiddels wel aardig onder de knie te hebben: een eerste zege in de regenboogtrui in Veneto, een beetje koersen in Japan, een bruiloft vieren met bevriende profs en een thuisritje met 12.000 andere fietsers. Het leven van een wereldkampioen lijkt hem uitstekend te bevallen.
De Amerikaan verraste vriend en vijand door in Montreal de wereldtitel op de weg te veroveren en werd daarmee de eerste Amerikaanse wereldkampioen bij de elite sinds Lance Armstrong in 1993. Als er één moment is waarop hij had kunnen stoppen op zijn hoogtepunt, dan was dat hier geweest. Maar natuurlijk is McNulty nog veel te jong om te stoppen en zullen we hem volgend seizoen vermoedelijk regelmatig zien knechten in zijn regenboogtrui voor Tadej Pogacar. Het lijkt hem vooralsnog niet veel te deren.
Met een fraaie zege in de Veneto Classic sloot McNulty zijn officiële seizoen in stijl af. Zondag stapt hij weliswaar nog op de fiets voor het Tour de France Saitama Criterium, maar dat mogen we toch nauwelijks een wedstrijd noemen. Daarna reist hij terug naar Arizona, waar hij op 21 november aan de start verschijnt van El Tour de Tucson. Dat is overigens geen klein tochtje: de organisatie verwacht zo’n 12.000 deelnemers.
Een bescheiden pelotonnetje dus. McNulty krijgt er onder anderen gezelschap van landgenoot Quinn Simmons, die dit jaar de Amerikaanse kampioenstrui veroverde. Ook namen als Bradley Wiggins, Chloe Dygert en George Hincapie worden verwacht.
Maar voordat McNulty zich zondag weer in zijn regenboogtrui hijst, was er eerst nog tijd voor wat ontspanning. UAE-ploeggenoot Kevin Vermaerke trouwde afgelopen weekend en dat feestje werd bijgewoond door een flinke delegatie Amerikaanse profs. Vermaerke deelde een foto waarop onder anderen McNulty, Simmons, Larry Warbasse en Will Barta te zien zijn. De heren leken het prima naar hun zin te hebben en boden zo een klein inkijkje in de verhoudingen binnen het Amerikaanse wielrennen.
Het levert een prima beeld op van een wereldkampioen die zich niet te druk lijkt te maken om de publieke opinie. Erg uitgesproken is hij nog niet, maar McNulty heeft alles in zich om uit te kunnen groeien tot cultheld, al zal hij daarvoor wellicht eerst nog van ploeg moeten wisselen. Hopelijk laat hij tot die tijd zijn snor staan, steekt hij af en toe zijn neus aan het venster zonder om te kijken naar zijn kopman en blijft hij in zijn regenboogtrui een gezonde dosis feestvreugde tentoonspreiden. Dan worden wij stiekem groot fan.
