Brandon McNulty onverwachte winnaar van geweldig WK in Montréal

Wie zondagochtend een rondje maakte en vroeg wie het WK zou kunnen gaan winnen, had vrij snel een bingokaart kunnen maken. Van Der Poel, Del Toro, Seixas, Evenepoel. En dan eventueel nog een naam als Van Aert of Pidcock. Weinigen zullen een Amerikaan hebben genoemd. Laat staan de uiteindelijke winnaar.

Want Brandon McNulty is zondag in Montréal wereldkampioen op de weg geworden. De Amerikaan reed op ongeveer dertig kilometer van de finish weg en hield stand, ook toen zijn voorsprong op de laatste klim slonk tot tien seconden.

Achter hem volgde de ene aanval op de andere, maar geen enkele achtervolger dichtte het gat. Michael Matthews won de sprint om het zilver, Mathieu van der Poel pakte brons. McNulty, die rijdt voor UAE Team Emirates XRG, is na Greg LeMond en Lance Armstrong de derde Amerikaan die de wereldtitel bij de elite op de weg wint.

Zestien vluchters op weg naar Mont Royal

Het WK voerde de renners vanuit Brossard naar Montréal en vervolgens twaalf keer over een lokale omloop van 13,4 kilometer. Op het parcours rond Mont Royal waren Camillien-Houde en Polytechnique de voornaamste beklimmingen. Over ruim 273 kilometer telde de route meer dan 3.800 hoogtemeters. Wie hier wereldkampioen wilde worden, kreeg tijd genoeg om het te proberen, maar moest die inspanning ook lang kunnen volhouden.

McNulty was geen onbekende op deze wegen. In 2025 won hij de Grand Prix Cycliste de Montréal op een circuit dat grotendeels overeenkwam met de WK-omloop. Twee weken voor het WK werd hij derde in de editie van 2026, één plaats voor zijn Amerikaanse ploeggenoot Quinn Simmons. De GP reed dit jaar bovendien over een aangepaste route die als generale repetitie voor het WK diende.

Voordat McNulty aan zijn solo begon, was de koers al flink op z’n kop gezet. Uiteraard was er eerst een vroege vlucht die de koers bezig hieldt. Zestien renners, onder wie Biniam Girmay en Andreas Leknessund, reden weg en bouwden een voorsprong van ongeveer acht minuten op. Op het circuit begon het peloton terrein terug te winnen. Bruno Armirail zette zich voor de Franse ploeg op kop en de marge van de vluchters liep terug.

Van der Poel en Van Aert breken de koers open

Maar het onverwachte vuurwerk kwam met nog ongeveer negentig kilometer te gaan. Het was Van Der Poel, samen met Wout van Aert die de koers op z’n kop zetten. Later sloten onder anderen Oscar Onley, Primož Roglič, Simmons en ook McNulty aan. De vroege vlucht was nog maar een deel van het verhaal: daarachter ontstond een gevecht tussen renners die zelf konden winnen en renners die een ploeggenoot vooraan hadden. Het was het begin van een bizar mooie 100km naar de streep.

Van der Poel bleef aanvallen. Op een van de beklimmingen moest Van Aert lossen, al kwam hij later samen met Remco Evenepoel terug in de strijd. Tom Pidcock probeerde eveneens meermaals weg te rijden. Achter de voorste groep zochten Isaac del Toro en Paul Seixas aansluiting, terwijl de Amerikaan Matteo Jorgenson op aanvallen reageerde. Het tempo lag hoog, maar de samenstelling van de groepen bleef veranderen. Het was continu stuivertje wisselen.

De Verenigde Staten hadden met McNulty, Jorgenson en Simmons meerdere renners die diep in de finale konden meedoen. McNulty had eerder in de WK-week de tijdrit als vierde afgesloten, twaalf seconden achter de laatste medailleplaats. Voor de wegrit zei hij tegen Cyclingnews: ‘I think we have a good team to race super aggressively and try to do something.’

Simmons mengde zich in de groep die na negentig kilometer koersmaken was ontstaan, Jorgenson reageerde op aanvallen en McNulty koos later zijn eigen moment. Met zoveel sterke renners vooraan kon niemand erop rekenen dat één demarrage beslissend zou zijn. Van der Poel bleef de koers maken en ook Pidcock gaf het na zijn eerdere pogingen niet op. Hetzelfde goldt voor Ben Healy.

McNulty pakt dertig kilometer voor de finish zijn kans

Toen een eerdere kopgroep was ingerekend, reed McNulty weg. Ongeveer dertig kilometer scheidden hem nog van de regenboogtrui. Zijn voorsprong groeide snel: rond het moment dat er nog twee omlopen te rijden waren, had hij ruim een minuut. Voor een renner alleen op kop was dat een bruikbare marge, maar de achtervolgers hadden nog twee keer de beklimmingen van Mont Royal om hem terug te halen.

Van der Poel, Pidcock, Jorgenson, Seixas en Del Toro probeerden het verschil kleiner te maken. De groep achter McNulty kwam ook daadwerkelijk dichterbij. Alleen leverden de aanvallen geen langdurige gezamenlijke achtervolging op. Zodra iemand versnelde, moesten anderen reageren; daarna keek de groep opnieuw naar elkaar.

Dat maakte de finale zo spannend. McNulty had zijn voorsprong met een aanval opgebouwd en moest hem zonder hulp verdedigen. Achter hem zaten renners die op de klim dichterbij konden komen, maar ook hun eigen kans op een medaille wilden bewaren. Iedere aarzeling gaf de Amerikaan weer enkele meters.

Tien seconden op de laatste klim

Op de laatste beklimming leek de koers alsnog samen te komen. McNulty’s voorsprong liep terug tot ongeveer tien seconden. Van der Poel en de andere achtervolgers konden hem voor zich zien, maar ze kregen het niet voor elkaar het gaatje te dichten. De aloude wielerwetten deden opgeld. Want wie t gaatje zou dichten, zou geklopt zijn voor de winst. Dus na de top groeide het gat weer toen ze naar elkaar gingen zitten kijken. En dus werd het steeds duidelijker: McNulty zou wereldkampioen worden.

In de slotkilometers probeerden onder anderen Mauro Schmid en Pidcock nog weg te komen, maar zij kregen Matteo Jorgenson mee als bewaker. McNulty bleef buiten bereik. Matthews, Australiër van Team Jayco AlUla, was de snelste van de achtervolgers en nam het zilver mee. Van der Poel, die onderweg herhaaldelijk had aangevallen, sprintte naar brons.

Voor McNulty was het de grootste en meest onverwachte overwinning in zijn carriere. Het is een wereldtitel op een parcours waar hij in twee opeenvolgende jaren al vooraan had gereden: winnaar van de GP in 2025, derde in de GP van 2026 en nu eerste op het WK. Voor de Verenigde Staten was het de eerste elitewereldtitel op de weg sinds Armstrong in 1993 won. 33 jaar zonder winst zijn nu weer uitgewist.