‘Ik stop met wielrennen’: Michael Matthews dacht begin dit jaar aan afscheid nemen

Een helikopter vliegt van de plek van een ongeval naar het ziekenhuis. Aan boord ligt Michael Matthews en in die helikopter neemt hij een besluit. ‘Ik zei tegen mezelf dat ik klaar was met fietsen. Dit was het einde van mijn loopbaan,’ zo vertelde de Australiër van Team Jayco AlUla in de Domestique Hotseat.

De val tijdens zijn training op 5 maart kwam misschien wel op het slechtst denkbare moment. Matthews was net terug van drie weken hoogtestage op Tenerife, waar hij volgens een strikt schema had geleefd en getraind. Hij noemt het een van de beste trainingsblokken uit zijn carrière, met één doel voor ogen: ‘Ik droomde ervan om dit jaar echt te proberen Milaan-San Remo te winnen en ik dacht echt dat het mogelijk was om voor die overwinning te gaan.’ Dat maakte de klap des te harder: ‘Van die gedachte naar het moment dat ik met zware verwondingen in een helikopter belandde, was alsof ik ging van de grootste ‘high’ naar de grootste ‘low’ die je je maar kunt voorstellen.’

Meer dan twee polsen

De ploeg meldde destijds breuken aan beide polsen. Matthews schetst nu een heftiger beeld: een open breuk in zijn linkerarm, een gebroken pols, een gebroken duim met doorgesneden pezen en een gebroken oogkas. Twee operaties volgden. ‘Liggend op de grond met mijn beide armen volledig verbrijzeld en mijn gezicht in stukken,’ zo beschrijft hij het moment na de val. Wat er precies gebeurde, weet hij niet: ‘Ja, ik heb geen idee wat er in vredesnaam gebeurd is..’

Zijn hele voorjaar ging in rook op: Parijs-Nice, Milaan-San Remo, de kasseiklassiekers en de Ardennen. Dat terwijl hij zijn seizoen nog met winst in de Gran Premio Castellón was begonnen.

Doel: de Tour

Zijn vrouw greep in. ‘Mijn vrouw kent me heel goed en weet dat ik een erg doelgericht persoon ben. Ik heb iets nodig om naartoe te werken. Zonder dat zou het erg moeilijk zijn geweest,’ zegt Matthews. Samen kozen ze vrijwel meteen een richtpunt: terugkeren in de Tour.

Vier weken na de val zat hij weer op de rollen. De eerste buitenritten deed hij op een gravelbike, met beide armen nog in het gips. Twee weken later volgde de weg, en dat vond hij eng. ‘Het ongeluk was niet jouw schuld,’ hield zijn vrouw hem voor. ‘Ze had gelijk,’ zegt Matthews. Een mentale coach schakelde hij niet in: ‘Ik probeerde het gewoon uit te schakelen. Me te concentreren op wat ik die dag tijdens de training moest doen..’

WK-zilver

Op 7 juni speldde hij in de Tour Auvergne-Rhône-Alpes weer een rugnummer op. Een maand later stond hij aan de start van de Grand Départ in Barcelona. Ook dat was een terugkeer: in 2025 miste hij de Tour al na een longembolie die tijdens een hoogtestage in Livigno werd ontdekt.

In september won hij de sprint van de achtervolgende groep en pakte hij zilver in de WK-wegrit in Montréal, dertien seconden achter winnaar McNulty. Op zijn 36e was het zijn vierde medaille bij de profs. ‘Wat ik de afgelopen twee jaar heb meegemaakt om terug te vechten naar dit niveau, om te kunnen concurreren met enkele van de beste wielrenners aller tijden,’ blikt Matthews terug. ‘Veel meer kan ik eigenlijk niet doen.’