Michael Matthews: van vrees voor einde carrière naar WK-zilver in Montréal
Na een longembolie en twee gebroken polsen, in de jaren 2025-2026, sprintte Michael Matthews onverwachts naar zijn vierde WK-medaille. Hij dankte het zilver aan geduld, maar zag in de achtervolging op Brandon McNulty ook kansen verloren gaan.
Michael Matthews sprintte in Montréal naar WK-zilver achter solowinnaar Brandon McNulty, na twee jaar waarin hij tweemaal vreesde dat zijn loopbaan voorbij was.
De Amerikaan hield na 273,7 kilometer dertien seconden over. Daarachter won Matthews op de oplopende aankomst de sprint van Mathieu van der Poel. Hij volgde in de laatste kilometer nog een aanval en ging vervolgens zelf aan, op ongeveer zeshonderd meter van de streep. Van der Poel kwam er niet meer voorbij. McNulty’s solo naar de wereldtitel was toen al buiten bereik.
Voor Matthews, inmiddels 36, is het zijn vierde medaille in de elitewegrit: zilver na Richmond 2015 en brons na 2017 en 2022. Elf jaar tussen twee zilveren WK-medailles is al een heel stuk wielerleven. Voor de Australiër lag er tussen die laatste twee podiumplaatsen bovendien een jaar waarin de vraag opkwam of hij überhaupt nog zou koersen.
Twee keer vrees voor het einde
Tijdens een hoogtestage in juni 2025 vonden ploegartsen aanwijzingen voor een longembolie. Team Jayco AlUla zette Matthews op een herstelregime en schrapte zijn deelname aan de Tour de France. Hij had zijn ademhalingsproblemen aanvankelijk aan allergieën toegeschreven. Scans wezen uit dat er bloedstolsels in zijn longen zaten.
Matthews keerde later dat jaar terug in het peloton. In augustus werd hij achtste in de Bretagne Classic. Het volgende seizoen begon hij met winst in de Gran Premio Castellón, maar op 5 maart ging het tijdens een training opnieuw mis. Een CT-scan wees breuken aan beide polsen uit en zijn voorjaar viel weg. Destijds leek vooral de schade aan zijn koersprogramma groot. We schreven toen al over zijn trainingsval en de gebroken polsen.
„Na de embolie in mijn longen dacht ik dat mijn carrière voorbij was. Begin dit jaar brak ik allebei mijn armen en dacht ik hetzelfde. Nu ben ik tweede op het WK. Eerlijk gezegd ben ik sprakeloos”, zei hij in een verklaring van zijn ploeg. De medische diagnose betrof zijn polsen; Matthews sprak zelf over zijn armen.
De Canadese wegen
In de GP van Québec werd hij zesde. Twee weken voor de wereldtitelstrijd finishte hij in de GP van Montréal ver achter winnaar Isaac del Toro. Matthews zei na afloop dat hij in Québec goed was geweest, maar voor Montréal onvoldoende was hersteld. Daarna ging hij weer trainen.
Het WK-parcours rond Mount Royal kende hij beter dan de meesten. Hij won de GP van Montréal in 2018 en stond zeven keer op het podium in Québec, waarvan drie keer als winnaar. In de wegrit van zondag kregen de renners twaalf ronden en ongeveer 3.800 hoogtemeters voor de wielen. Juist daar hielp zijn koersgeheugen hem, zei Matthews tegen DirectVelo: „De ervaring die ik hier in de loop der jaren heb opgedaan, hielp me vandaag te weten waar ik energie moest sparen en waar ik die kon gebruiken.”
Matthews liet de vroege aanvallen aan anderen. „Ik moest geduldig blijven, mijn eigen koers rijden en niet te vroeg aanvallen, met het risico alles op te blazen. Mijn tactiek was om rustig bij de grote favorieten te blijven en te proberen een medaille mee naar huis te nemen. Dat is vandaag gelukt.” Op de slotklim had hij nog genoeg over om Van der Poel te kloppen. Dat hij om zilver sprintte, en niet om goud, had volgens hem ook te maken met de manier waarop de groep achter McNulty reed.
De achtervolging op McNulty
McNulty was alleen weg, maar de Verenigde Staten hadden nog twee renners in de achtervolgende groep. „Zodra iemand probeerde weg te rijden, controleerden ze de situatie heel goed”, zei Matthews. „Het was moeilijk om aan te vallen en bij hem terug te komen, of een echte achtervolging te organiseren.” Hij vond die tactiek begrijpelijk: met twee landgenoten achter de koploper scherm je een aanval van je ploeggenoot af.
Matthews ergerde zich daarnaast aan samenwerking tussen renners die op het WK verschillende landen vertegenwoordigden, maar bij dezelfde profploeg rijden. Hij dacht dat de achtervolgers McNulty misschien nog hadden kunnen terughalen als die ploegbanden minder hadden meegespeeld, vertelde hij bij Sporza.
Tom Pidcock wees naar één renner: „Del Toro reed daar op het einde duidelijk voor McNulty.” De Mexicaan en de Amerikaan dragen bij UAE Team Emirates XRG hetzelfde shirt. Op het WK reden ze voor verschillende landen. Pidcock zag ook de Amerikanen aanvallen afstoppen.
Matthews gaf McNulty zelf alle krediet. Die had de GP van Montréal het jaar ervoor gewonnen, was er twee weken eerder derde geworden en bleek ook in de WK-finale sterk genoeg om weg te blijven. Over zijn eigen zilver sprak Matthews met een mengeling van ongeloof en opluchting: „Mijn carrière nadert haar einde en ik heb het gevoel dat ze pas net begonnen is.”