De dag dat Parijs-Nice de jarige Raymond Riotte vergat

Raymond Riotte is te verbaasd om boos te zijn. Maandenlang heeft de Franse oud-renner een fanatieke lobby gevoerd om een etappe van Parijs-Nice vanuit zijn woonplaats Noyers-sur-Serein te laten vertrekken. Nu de grote dag daar is, gebeurt er iets dat zelfs in zijn ergste nachtmerries nooit en te nimmer zou plaatsvinden. Riotte knijpt zichzelf daarom maar eens stevig in zijn arm om uit te vinden of hetgeen zijn ogen waarnemen wel echt is. Een kleine siddering schiet door het lijf, zodra zijn duim en wijsvinger een stuk vel door de mangel halen. Dit is geen boze droom, dit is de realiteit. Enkele minuten eerder was het deelnemersveld aan de 35ste editie van ‘de Koers naar de Zon’, zoals Parijs-Nice ook wel wordt genoemd, per bus in Noyers-sur-Serein gearriveerd. Weliswaar veel later dan gepland, doordat de renners de ochtendetappe tussen Provins en Auxerre in de stromende regen hadden afgelegd, maar het lange wachten was uiteindelijk beloond. Tenminste, zo leek het. Tot de stomme verbazing van Riotte en zijn dorpsgenoten was alleen koersdirecteur Jean Leulliot uitgestapt. De Fransman brulde wat korte termen in het luchtledige, riep iets dat voor een verontschuldiging moest doorgaan en gaf vervolgens een teken dat de karavaan van bussen en auto’s weer moest optrekken om verder te rijden. Een fractie van een seconde had Riotte gedacht dat Leulliot hem in de maling wilde nemen, maar daarvoor kennen de twee elkaar eigenlijk niet goed genoeg. Een stevige kneep in zijn arm wees vervolgens uit dat een nachtmerrie ook kon worden uitgesloten. Wat zich voor de ogen van de nagenoeg voltallige bevolking van Noyers-sur-Serein had voltrokken, was bittere ernst geweest. In plaats van de middagetappe te starten zet de karavaan koers naar een ander dorp, kilometers verderop.