De jarige Ide Schelling en zijn vijf dagen in de bollen

Even een paar feitjes die zomaar eens van pas kunnen komen op een NK Wielerquiz, een saaie verjaardag of wanneer je een paar vrienden of collega’s wilt aftroeven. Slechts zeventien Nederlanders droegen tot op heden voor één of meerdere dagen de bolletjestrui in de Tour. Natuurlijk deden de twee die het kleinood uiteindelijk naar Parijs wisten te brengen dat het langst. Gert-Jan Theunisse, in 1989 de beste klimmer in de Franse ronde, reed twaalf dagen in de bollen. Zijn voorganger Steven Rooks, die een jaar eerder als eerste Nederlander ooit het bergklassement won, deed dat toen een dagje minder. Na de ‘Siamese tweeling’, zoals Rooks en Theunisse in hun hoogtijdagen door menigeen werden genoemd, volgt Hennie Kuiper. De Tukker reed, verdeeld over de Tours van 1976 en 1977, acht dagen in de bolletjestrui. In dat laatste jaar werd hij uiteindelijk tweede in dat klassement, op gepaste afstand van bergkoning Lucien Van Impe. Vervolgens komt er een clubje van vier renners, die stuk voor stuk het genoegen hadden gedurende vijf Touretappes in de bollen door Frankrijk te mogen fietsen. Langer dan bijvoorbeeld betere klimmers als Joop Zoetemelk of Wout Poels. Hun namen? Adrie van der Poel, Erik Dekker, Johnny Hoogerland en, in 2021, Ide Schelling. De Haagse debutant kondigde daags voor de Tourstart in Brest op een persconferentie niet alleen heel brutaal zijn plannen aan om de eerste bolletjestrui van de ronde voor alles en iedereen weg te kapen, een etmaal later voegde hij doodleuk de daad bij het woord. Om vervolgens, met een onderbreking van een dag toen Mathieu van der Poel het kleinood even overnam, de trui liefst vijf dagen lang fier om zijn schouders te dragen. Sterker, ondanks dat Schelling na vijf etappes het bergklassement aanvoert, mag hij als bonus die ene dag dat Van der Poel voor hem staat geklasseerd ook de bollen dragen, aangezien ‘VDP’ dan het geel al aan heeft.

Door: Vincent de Lijser
6 feb '26

Als BORA-Hansgrohe in het voorjaar van 2021 haar longlist voor de Tour presenteert, staat de naam Schelling daar nog niet eens op. De Hagenaar hoort aanvankelijk niet tot het keurkorps, dat in Frankrijk als voornaamste taak heeft om kopmannen Peter Sagan en Wilco Kelderman bij te staan. Dankzij een uitstekend voorjaar, met als hoogtepunten een vierde plek in de Brabantse Pijl en een knappe overwinning in de Zwitserse semiklassieker GP Kanton-Aargau, komt de Duitse ploegleiding echter op haar eerdere besluit terug. Schelling verkeert in topvorm en dus wordt er alsnog een plaatsje voor hem ingeruimd. Met typisch Haagse bravoure, die ook Michael Boogerd jarenlang kenmerkte, laat de Tourdebutant tijdens de laatste persconferentie, op de dag tussen de ploegenpresentatie en de openingsetappe, optekenen grootse plannen te hebben voor de 198 kilometer lange eerste rit tussen Brest en Landerneau. Niet alleen wil Schelling mee springen met de vlucht van de dag, hij wil punten sprokkelen op de liefst zes klimmetjes die in het parcours zijn opgenomen. Op die hellingen, vier van vierde categorie en twee van derde, wordt uitgemaakt wie als eerste de leiding neemt in het bergklassement. En dus, wie de eer krijgt de volgende dag te starten in de bolletjestrui. Dat wil Schelling zijn, spreekt hij zonder terughoudendheid uit. Grootspraak, oordelen de meeste journalisten, die de woorden van de renner onmiddellijk als ‘Haagse bluf’ wegzetten.

Vierentwintig uur later wordt duidelijk dat Schelling geen woord heeft gelogen, toen hij zijn doel voor de eerste Touretappe bekend maakte. Niet lang nadat Franck Bonnamour de eerste kopgroep van de ronde van 2021 op touw zet, haakt de Nederlander van BORA-Hansgrohe bij hem aan. Net als Danny van Poppel, Cristián Rodríguez, Anthony Perez en Connor Swift voegt hij zich bij de initiatiefrijke Fransman. Het zestal bouwt al snel een marge op van een slordige vier minuten, waardoor duidelijk wordt dat de drager van de eerste bolletjestrui uit de vlucht van de dag zal komen. Dat dat Schelling zal zijn is echter allerminst een uitgemaakte zaak. Perez blijkt namelijk precies dezelfde ambitie te koesteren als de Nederlander en toont zich op de Côte de Locronan, van derde categorie, sneller. Schelling dient een list te verzinnen. Wil hij in Landerneau in de bolletjestrui op het podium staan, dan moet hij zijn medevluchters in het algemeen en Perez in het bijzonder zien af te schudden. Aan de voet van het volgende klimmetje, de twee kilometer lange Côte de Stang Ar Garront, van vierde categorie, laat hij zich even uitzakken. Schelling wekt de schijn de ploegleidersauto van BORA-Hansgrohe te zoeken voor een bidon of een gelletje, maar in werkelijkheid voert hij een toneelstukje op om zijn metgezellen in de luren te leggen. Het ontstane gaatje biedt Schelling de kans aan te zetten, op volle snelheid langs zijn medevluchters te denderen en, voordat de anderen zich realiseren wat er gebeurt, een voorsprong van enkele meters te vergaren. Een meesterlijk plan, dat met net zo veel verve wordt uitgevoerd.

Schelling bereikt met voorsprong de top van het klimmetje, pakt een bergpunt en gaat solo op zoek naar meer. Ook de Côte de Saint-Rivoal rijdt hij als eerste over, waardoor hij Perez voorbij steekt in het bergklassement. Met drie punten komt hij in zijn eentje aan de leiding te staan. Als het laatste heuveltje van de dag zich aandient, de Côte de la Fosse aux Loups van derde categorie, is Schelling er al aan voor de moeite, maar vanzelfsprekend zijn Perez en de andere voormalige leden van de kopgroep eerder teruggepakt door het peloton. Degene die als eerste bovenkomt strijkt twee punten op en kan Schelling, die er dan dus al drie heeft, niet meer bijhalen. De bolletjestrui is binnen. Als bonus komt daar aan de finish ook nog de prijs voor de strijdlust bij. Een droomdebuut in de Tour, dat Ide Schelling een passend vervolg geeft door het bergklassement uiteindelijk vijf dagen lang aan te voeren. Slechts drie Nederlanders – Theunisse, Rooks en Kuiper – overtroffen dat aantal ooit.