Foto Sirotti
De jarige Nicole Cooke: Van pijn en twijfel naar Olympisch goud in Beijing
Vraag een meisje van dertien in 1996 wat ze wil worden als ze volwassen is en de kans is levensgroot dat ‘Spice Girl’ het antwoord is. Zeker in Groot-Brittannië. Bij Nicole Cooke is dat net even anders. Vastberaden en met de zelfverzekerdheid van iemand die veel meer levensjaren op de teller heeft staan, laat de jonge Welshe doodleuk weten Olympisch kampioene te willen worden. Als renster. Op de weg. Punt. Einde discussie. Waar menig jongens- of meisjesdroom vervolgens gedurende de puberjaren vervliegt in het proces van volwassen worden, houdt Cooke stevig vast aan de ambitie, die ze een jaar eerder al heeft uitgesproken in de microfoon van een BBC-verslaggever. Die volgt het jonge talent kortstondig op wat later het kruispunt zal blijken te zijn van de weg die haar naar goud leidt. Cooke slaat het juiste pad in. Al loopt de route, zoals zo vaak het geval is, niet louter over rozen. Ondanks dat de Britse een bliksementree maakt in het damespeloton en in 2003 meerdere wereldbekersuccessen boekt, om een jaar later door te pakken met het winnen van de Giro Donne – ze is dan de jongste winnares op de erelijst – valt haar Olympisch debuut tegen. Menig renner of renster zal apetrots zijn met een vijfde plaats in de uitslag, maar Cooke niet. Het tekent haar ambitie. Het credo ‘meedoen is belangrijker dan winnen’, zoals de aloude Olympische gedachte luidt, is aan haar niet besteed. Cooke wil goud. Met minder neemt ze geen genoegen.
Foto Sirotti
Foto Sirotti
Het betekent dat ze vier jaar de wachtkamer in moet en het scheelt maar weinig of ze is al geen renster meer als de volgende Olympische wegkoers, in het Chinese Beijing, nadert. Knieproblemen, opgelopen nog voor haar Girozege in 2004, houden de Britse steeds vaker en langer aan de kant. Door de jarenlange pijn gaat Cooke in november 2007, het is dan negen maanden voor het Olympisch vuur opnieuw zal worden ontstoken, door een donkere periode. De renster twijfelt serieus of ze ooit nog op het hoogste niveau zal kunnen terugkeren en overweegt serieus haar racefiets aan de wilgen te hangen. Op dat moment flitsen de woorden die ze als prille tiener uitsprak, eerst alleen op haar slaapkamer voor de spiegel, maar later ook tegen familie en vrienden en uiteindelijk in de microfoon van de BBC-verslaggever die de twaalfjarige Cooke volgde, dagelijks veelvuldig door haar hoofd. De goudzucht keert langzaam terug. Als tot haar grote opluchting de onwillige knie steeds minder tegenstribbelt, besluit de Welshe alsnog te proberen haar droom waar te maken.
Steeds betere vorm
Met veel minder trainings- en wedstrijdkilometers in de benen dan ze eigenlijk had gewild, reist Cooke in de zomer van 2008 af naar China. Met de vorm lijkt het gaandeweg steeds meer in orde te komen. Zes weken eerder is ze voor de achtste maal op rij nationaal kampioene geworden, al realiseert de renster zich maar al te goed dat dat misschien meer zegt over het niveau in eigen land dan over haar fysieke conditie. Desondanks heeft ze in de vorm van Emma Pooley en Sharon Laws twee sterke helpers mee gekregen naar de Olympische wegwedstrijd. Het Britse trio besluit niets aan het toeval over te laten. In de dagen voor het moment suprême wordt het parcours veelvuldig verkend en met name de laatste honderden meters voor de finish bestuderen Cooke en haar landgenotes aandachtig. Het scheelt weinig of er zijn slijtagesporen in het Chinese asfalt te ontdekken, zo vaak rijdt het drietal de aankomststraat op en neer om iedere millimeter met precisie in het achterhoofd op te slaan. Of dat de daadwerkelijke sleutel naar succes is, is achteraf giswerk, maar de winnaar heeft altijd gelijk. En Cooke is de winnaar op zondag 10 augustus 2008, als de Olympische wegwedstrijd voor vrouwen wordt afgewerkt.
Vis in het water
In de stromende regen, weersomstandigheden die de Welshe zich als een vis in het water doen voelen, slaagt ze erin bijna de gehele 126 kilometer lange koers krachten te sparen, om die pas diep in de finale aan te spreken. Met niet meer dan zes kilometer te rijden slaagt ze er in om zich, in gezelschap van Emma Johansson, Tatiana Guderzo, Christiane Soeder en Linda Villumsen, los te maken van het peloton. De verraderlijk steile aankomstweg, die de Britse zo uitgebreid verkend heeft, zal de beslissing brengen over goud, zilver en brons. Opnieuw wacht Cooke geduldig af. Zo lang zelfs dat menig televisiecommentator vermoedt dat ze niet over de kracht beschikt om het verschil te maken. Als ze besluit dat haar eindsprint beginnen vanuit laatste positie niet het slimste is en dus meer snelheid maakt om enkele van haar concurrentes alvast voorbij te steken, bemerkt Cooke pas het relatieve gemak waarmee ze omhoog rijdt. Ineens beseft ze dat de vier anderen al lang op het spreekwoordelijke rooster liggen. Klaar om gegrild te worden. Als een pijl die uit een boog is afgevuurd schiet de Britse vooruit. Naar de overwinning. Naar het goud. Om precies te doen wat ze als jonge tiener al zo brutaal en zelfverzekerd aangekondigde. Nicole Cooke zou Olympisch kampioen gaan worden. Ruim twaalf jaar na die uitspraak laat ze haar droom uitkomen.
Om het af te ronden wordt ze later dat jaar in Varese 2008 ook wereldkampioene op de weg. Een mooiere afsluiting van 2008 kan haast niet.