De vandaag jarige Lukas Pöstlberger en zijn onverwachte Girozege in 2017
Hij kijkt vooruit, ziet niets. Hij denkt niet na, hij fietst. Al doen z’n benen pijn, hij moet de snelste zijn. Ze halen ‘m nooit meer in. Hij denkt: ‘verdomd, ik win!’ De tekst van de jaren ‘80-hit Als Je Wint van Henny Vrienten en Herman Brood valt moeiteloos op menig overwinning te plakken, maar bij weinig zeges is die zo toepasselijk als bij die van Lukas Pöstlberger in de eerste Giro-etappe van 2017. De Oostenrijker zal vermoedelijk nooit van het nummer gehoord hebben, laat staan dat hij de tekst ervan kent, maar een betere manier om de laatste anderhalve kilometer, waarin hij een sprintend peloton het nakijken geeft op een manier die past bij de hoogtijdagen van Jelle Nijdam, Vjatsjeslav Jekimov en, iets recenter, Fabian Cancellara, is er nauwelijks. Dat het in het hedendaagse wielrennen, door de enorme belangen die nagenoeg elke ploeg heeft in een massasprint en de mate waarin het peloton in de voorbereidende fase is georganiseerd, nauwelijks nog mogelijk lijkt een spurt in de slotfase te saboteren, maakt de prestatie van de renner van BORA-Hansgrohe nog net wat unieker dan die op zichzelf al is.
Zoals wel vaker bij toevalstreffers hangt ook de aanloop er naartoe van toevalligheden aan elkaar. Als ploegleider Jens Zemke in de loop van het voorjaar het negental renners, dat namens BORA-Hansgrohe aan de honderdste editie van de Giro zal beginnen, bekend maakt, hoort Pöstlberger niet tot dat keurkorps. In plaats daarvan mag de Oostenrijker de reservebank warm houden. Het Duitse team zal in Italië vooral draaien om de sprinttrein rond Sam Bennett en heeft daarnaast in de vorm van Patrick Konrad en Leopold König twee vrijbuiters voor een mogelijk dagsucces in de lastigere etappes in haar gelederen. Laatstgenoemde zou eventueel zelfs een fraaie eindklassering moeten kunnen bewerkstelligen. De Tsjech heeft op dat moment in alle drie de grote rondes al eens top 10 gereden in de algemene rangschikking. Het zal er in 2017 in Italië niet van komen. König kampt, nog voordat de Giro middels een 206 kilometer lange etappe tussen het Sardijnse Alghero en Olbia van start gaat, met knieproblemen en moet noodgedwongen forfait geven. De opengevallen plek biedt Pöstlberger de uitgelezen kans alsnog zijn Girodebuut te maken. Alsof de Oostenrijker al voorvoeld had dat hij te elfder ure alsnog naar Sardinië zou worden geroepen, is hij in aanloop naar de ronde volle bak blijven trainen. Zemke ziet in de invaller dan ook een zeer welkom extra wagonnetje in de sprinttrein, die Bennett naar successen moet zien te leiden.
Precies dat is hetgeen Pöstlberger tracht te doen op het moment dat het peloton op topsnelheid door de straten van Olbia dendert. Met nog anderhalve kilometer voor de wielen zal hij een laatste krachtsinspanning doen, waarna ploeggenoten Gregor Mühlberger en Rüdiger Selig het commando van hem overnemen, ten einde Bennett als een raket te lanceren in de laatste paar hectometers. Terwijl Pöstlberger zich tot het uiterste inspant en zijn lichaam steeds meer begint te verlangen naar het moment dat hij zijn benen stil mag houden en naar de kant van de weg kan sturen om rustig uitbollend in zijn eigen tempo de finish te bereiken, hoort hij plotseling de stem van Bennett in zijn oortje. ‘Go Go, Lukas!’ klinkt het op luidde en extatische toon. Onmiddellijk voert Pöstlberger uit wat hem opgedragen wordt en perst meer kracht uit zijn vermoeide lijf. Wat de Oostenrijker vanzelfsprekend niet heeft kunnen zien, is dat pal achter hem Luka Mezgec niet bij machte is geweest zijn wiel te houden. De lead-out van Caleb Ewan geeft meerdere meters prijs en dat is voor Bennett het teken zijn helper een vrijgeleide te geven. De Ierse spurter weet dat het slingerende parcours door Olbia in het voordeel van zijn ploeggenoot kan werken. In zijn eentje kan hij gemakkelijker ideale lijnen rijden in de bochten dan het peloton. Bovendien verdwijnt hij geregeld kortstondig uit het zicht, wanneer de volgende curve zich aandient. Als een slalomskiër die een piste afdaalt op weg naar Olympisch goud slingert Pöstlberger zich een weg naar de finish. Hoe zeer de sprinttreintjes achter hem hun best doen de ontsnapte renner bij te halen om alsnog de spurtkanonnen in stelling te brengen, het is vergeefse moeite. Lukas Pöstlberger kijkt vooruit, ziet niets. Hij denkt niet na, hij fietst. Al doen z’n benen pijn. Hij moet de snelste zijn. Ze halen ‘m nooit meer in. Hij denkt: ‘verdomd, ik win!’
Kijk hieronder de laatste kilometer nog terug van deze bijzondere Giro overwinning.