Geboren op dezelfde dag: Hoy vs Kenny – Wie is de ware koning van het baansprinten?

Het Olympisch sprinttoernooi van 2012 wordt niet in het Lee Valley VeloPark in Londen beslist, maar al vier maanden eerder en hemelsbreed gemeten 17.000 kilometer ten zuidoosten van de Britse hoofdstad. In het Australische Melbourne, om precies te zijn. De koning en de kroonprins van het mondiale baansprinten rijden er tegen elkaar in de halve finale van het wereldkampioenschap. Groot-Brittannië houdt haar adem in. De uitslag zou wel eens cruciaal kunnen zijn.

Wijziging reglementen

Enkele maanden eerder hadden de UCI en het Internationaal Olympisch Comité een wijziging in de reglementen op de eerstvolgende Spelen aangekondigd. In plaats van twee deelnemers per nationaliteit, zoals voorheen, mag een land op een baanonderdeel voortaan nog maar een enkele renner afvaardigen. Het plaatst de Britse wielerbond onmiddellijk voor een duivels dilemma, waar het OKT van de Nederlandse Olympische schaatsers bij in het niet valt. Groot-Brittannië heeft immers twee van de allerbeste baansprinters in haar gelederen. Chris Hoy is de onbetwiste koning, maar de precies twaalf jaar jongere Jason Kenny – beide renners delen hun geboortedag – heeft zich al lang en breed aangekondigd als troonopvolger. Het evidente bewijs van die hiërarchie waren de Spelen van 2008 geweest. In Peking hadden de Britten, die behalve elkaars directe concurrenten vooral ook vrienden zijn, menigmaal samen een hotelkamer delen en bovendien beiden deel uitmaken van de teamsprintploeg, het toernooi onmiddellijk naar hun hand gezet. In de kwalificatie hadden Hoy en Kenny de eerste twee plaatsen opgeëist, waardoor ze elkaar in de knock-outfase ontliepen. Pas in de finale was er het lang verwachte duel tussen de koning en de kroonprins. Regerend wereldkampioen Hoy had aan twee races genoeg om zijn jongere landgenoot naar het zilver te verwijzen.

Tussenjaren

In de jaren tussen de Olympische wedstrijden van Peking en Londen nestelt Gregory Baugé zich aan de wereldtop van het baansprinten. De Fransman wordt in zowel 2009, 2010 als 2012 – vier maanden voor de Spelen – wereldkampioen. Alleen Kenny weet de hegemonie van Baugé kort te doorbreken. In 2011 mag hij in Apeldoorn de regenboogtrui aantrekken. Het zilver gaat er naar Hoy. Tenminste, zo lijkt het als je nu naar de statistieken kijkt. In werkelijkheid werd laatstgenoemde in de halve finale uitgeschakeld door Baugé, die vervolgens in de eindstrijd ook Kenny de baas was. Opnieuw hadden de twee Britten dus het nakijken, ware het niet dat er enkele weken later een lelijke aap uit de mouw kwam. Baugé bleek enkele niet-kloppende ‘whereabouts’ te hebben ingeleverd bij de UCI en miste bovendien een dopingcontrole. Diskwalificatie is het gevolg, waardoor de wereldtitel alsnog bij Kenny terechtkomt en het zilver naar Hoy gaat. Het bezorgt de Brit die op de dag af twaalf jaar jonger is dan zijn landgenoot, een streepje voor bij de keuzeheren van de nationale wielerbond, als enkele maanden later de nieuwe Olympische regels bekend worden. Wat dan eveneens duidelijk wordt, is dat de wereldtitelstrijd die in de prille lente van 2012 in Australië zal worden verreden, een doorslaggevende factor gaat zijn als het gaat om wie de Britten het meest kansrijk achten tegen Baugé. Niet dat het kampioenschap helemaal vergelijkbaar is met het schaats-OKT in Nederland. De definitieve beslissing blijft aan de wielerbond, maar de algemene verwachting is dat die zich sterk zal laten leiden door de uitkomst van het WK.

Mooiste duel

Voor het verhaal zou het natuurlijk het mooiste zijn als een onderling finaleduel tussen Kenny en Hoy bepaalt wie zijn Olympische deelname zo goed als veilig stelt. Baugé is echter niet voornemens mee te werken aan wat een fraai filmscenario had kunnen zijn, of een mooi jongensboek. De Fransman zint op revanche voor de hem afgepakte titel van een jaar eerder. Door de kwalificatie te winnen plaatst hij zichzelf meteen in polepositie voor een nieuwe regenboogtrui. Zijn Britse uitdagers doen het in Melbourne aanvankelijk een stuk minder. Hoy kwalificeert zich slechts als vierde en Kenny rijdt de zesde tijd. Beiden slagen er wel degelijk in door te dringen tot de halve finale, al heeft eerstgenoemde daar een herkansing voor nodig. Het plaatst het tweetal bovendien aan dezelfde kant van het knock-outschema. Ze zullen elkaar niet pas in de finale tegenkomen, maar al in de halve eindstrijd. Die zal dus niet alleen gaan uitmaken wie Baugé het vuur aan de schenen mag proberen te leggen om de wereldtitel, maar vooral ook welke Brit de beste kans heeft op het zo felbegeerde Olympische ticket voor Londen.

Gouden wikkel

Het is alsof er op de meet een gouden wikkel klaarligt. In dit geval niet een die toegang biedt tot de chocoladefabriek van Willy Wonka, maar tot het Lee Valley VeloPark. Ondanks de zichtbare nervositeit bij de kemphanen is de halve finale niet eens echt spannend. Kenny wint twee heats op rij, dus een barrage is niet nodig. Datzelfde kan gezegd worden over de finale, die Baugé weinig problemen oplevert. De keuzeheren hakken na het WK nog niet meteen de knoop door. Ze gaan eerst in beraad, maar de hele wielerwereld voelt aan dat Hoy zijn gouden plak van Peking vier jaar later niet zal kunnen verdedigen. Het is dan ook geen verrassing dat de keuze op Kenny valt. Hoy heeft er vrede mee. Echte vrienden gunnen elkaar iets. Bovendien hebben de twee elkaar nodig op de teamsprint. Dat ze op die discipline, samen met Philip Hindes, Olympisch goud pakken in eigen land is geen verrassing. Dat Kenny in de sprintfinale tweemaal op rij met Baugé afrekent en zelfs een Olympisch record vestigt – 9,713 seconden; een volle tiende sneller dan het oude record van Hoy uit Peking – is dat wel. Sneller dan verwacht verstoot de kroonprins de koning van diens troon.

Lees ook het interview met Sir Chris Hoy dat de BBC publiceerde. De 50-jarige sprintkoning is terminaal ziek en hij geeft een mooie reflectie op wat belangrijk is in zijn leven, of beter gezegd in het leven. https://www.bbc.com/news/articles/c78x88gvx13o

Sprintfinale tussen Hoj en Kenny op de Olympische Spelen van 2008:

En die tussen Kenny en Bauge in 2012: