Hoe de Jarige Jasper Philipsen de snelste Milaan Sanremo reed

Neem Jasper Philipsen, die op de derde zaterdag van maart in 2024 Milaan-Sanremo op zijn naam schrijft. Met veel dank aan super lead-out Mathieu van der Poel rondt de Belg diens voorbereidende werk in de slotfase feilloos af. Runner-up Michael Matthews en nummer drie Tadej Pogačar worden gedevalueerd tot niet veel meer dan ‘the best of the rest’ van het twaalftal koplopers, dat als eerste de Via Roma bereikt. In een bloedstollende snelheid van 46,113 kilometer per uur wordt ‘La Primavera’, zoals de eerste grote voorjaarsklassieker van het seizoen liefkozend wordt genoemd – naar het Italiaanse woord voor ‘lente’ – afgeraffeld.

Snelheidsrecord

Het levert Philipsen de eer van een snelheidsrecord op. Nooit eerder werd er in zo’n hoog tempo tussen Milaan en Sanremo gekoerst. De Belg verpulvert het oude record van 45,806 kilometer per uur, dat sinds 1990 op naam van Gianni Bugno stond. Philipsen zou dat vanzelfsprekend nooit in z’n eentje hebben gekund en ook niet met louter de hulp van zijn zeven ploeggenoten. Nagenoeg het hele 175 renners tellende deelnemersveld levert een bijdrage. Vaak ongemerkt. Gezamenlijk wordt het tempo de hoogte in gestuwd door alle ontwikkelingen gaandeweg de bijna driehonderd kilometer lange koers. De aaneenschakeling van gebeurtenissen stuwt het moyenne van het twaalftal, dat uiteindelijk als eerste Sanremo bereikt, dusdanig de hoogte in dat Philipsen zich recordhouder mag noemen.

Rugwind

Gesteund door een flinke rugwind leggen de renners in het eerste koersuur al meteen 45 kilometer af. Nog voordat de klassieker zestig minuten op pad is, heeft een elftal vroege vluchters zich afgescheiden van de rest van het deelnemersveld. Het is de gebruikelijke gang van zaken in Milaan-Sanremo. De eerste koershelft is voor renners die niet meedingen naar een fraaie klassering, maar uit zijn op het vergaren van zoveel mogelijk ‘screentime’. Zichtbaar zijn. Jezelf en met name het sponsortenue van de ploeg zo lang mogelijk tonen aan het oog van de camera’s van de Italiaanse televisie. Het spreekt voor zich dat het niet de bekendste namen uit het peloton zijn die ten aanval trekken.

Italiaanse Pro Teams

Van de elf renners die zich na amper twintig kilometer koers afscheiden, rijden er dan ook liefst acht voor een van de drie kleinere Italiaanse UCI Pro Teams, die dankzij een wildcard aan de start staan in Milaan. Een ontsnapping in de monumentale klassieker is voor hen een van de spaarzame kansen de kleurrijke shirts van respectievelijk Polti-Kometa, VF Group-Bardiani CSF-Faizanè en Corratec-Vini Fantini aan een breder publiek te tonen. Het peloton is echter niet van zins het elftal, waaruit al snel een renner zal wegvallen, veel ruimte te gunnen. Onder impuls van de knechten van zowel het duo Philipsen-Van der Poel als die van Mads Pedersen wordt de gang er flink in gehouden. De marge van de vluchters komt amper boven de drie minuten uit. Als vervolgens ook Pogačar zijn knechten maant zich op kop van het peloton te melden, om de snelheid verder op te schroeven, wordt snel duidelijk dat de kopgroep bij voorbaat kansloos is. De gemiddelde snelheid begint steeds meer richting de 46 kilometer per uur te kruipen.

kat en muis

Desondanks geven de tien dappere strijders zich niet zomaar gewonnen. Als de drie ‘capi’ in zicht komen is het kat-en-muisspel met het peloton nog niet voorbij. De wind langs de Ligurische kust blaast zowel koplopers als achtervolgers gezwind voorwaarts. Pas op de Cipressa, het is dan nog maar iets meer dan twintig kilometer tot aan Sanremo, slinkt de voorsprong als een ijsje dat smelt in de zomerzon. Onder impuls van Pogačars UAE Team Emirates-knechten Isaac del Toro en Tim Wellens gaan er plots handenvol seconden af van de marge, die het sterk uitgedunde overblijfsel van de kopgroep nog had. In de afzink van de voorlaatste scherprechter van de dag biedt uiteindelijk alleen Davide Bais, tegen beter weten in, weerstand. Zijn dappere poging vooruit te blijven zorgt er voor dat het peloton geen kans krijgt stil te vallen. Bovendien nadert de Poggio met rasse schreden en is er de kopmannen alles aan gelegen in een zo goed mogelijke positie te geraken. Als een kudde dolle stieren stormt de meute op de laatste beklimming af. De gemiddelde snelheid neemt alleen maar verder toe. Ook op de Poggio, Bais heeft zich dan inmiddels gewonnen gegeven, gaat het bloedsnel. Pogačar perst alles uit zijn lijf om weg te komen, maar kijkt bij elke blik achterom onmiddellijk in het gelaat van Van der Poel. De Nederlandse wereldkampioen geeft geen duimbreed toe. Achter het tweetal volgen Filippo Ganna, Tom Pidcock en een achttal anderen, onder wie de sterk rijdende Philipsen. Als bovenop de Poggio de chronometers worden gestopt, blijkt dat alvast een eerste record is gesneuveld. Pogačar en Van der Poel hebben niet meer dan vijf minuten en 39 seconden nodig voor de klim. Het is een nieuw record. Desondanks komen de twee niet weg en sluiten tien achtervolgers aan. In de resterende dalende en vlakke kilometers naar Sanremo valt het niet meer stil. Integendeel. De Nederlandse titelverdediger schroeft het tempo alleen maar meer op, om ploegmaat Philipsen naar zijn eerste monumentale zege te loodsen. Het verschroeiend hoge tempo belet de anderen weg te rijden, ondanks dat Pidcock en Matteo Sombrero een verwoede poging wagen. Met de hulp van Jasper Stuyven, die de sprint voor Pedersen voorbereidt, haalt Van der Poel de twee op tijd terug. Op de Via Roma rondt Philipsen het werk van zijn super lead-out fraai af. Precies zes uur, vijftien minuten en 44 seconden nadat de renners uit Milaan zijn weggeschoten voor de 288 kilometer lange koers, tikt Jasper Philipsen als eerste aan in Sanremo. In een moyenne van liefst 46,113 kilometer per uur, rekenen de computers voor. Een nieuw snelheidsrecord. Op naam van de Belg. Zonder de bijdrage van het peloton om hem heen zou dat nooit zijn gelukt.

Highlights van MSR 2024