Hoe de jarige Valerio Conti een curieuze etappe won in de Vuelta 2016

Een half peloton buiten tijd

Het zorgt ervoor dat de winnaars van de laatste etappes van de Spaanse ronde van dat jaar eigenlijk al uit koers hadden moeten zijn, mits de vooraf vastgestelde regels daadwerkelijk zouden zijn gevolgd. Liefst 91 renners laten zich in de vijftiende etappe een achterstand aansmeren op de ritwinnaar, die bijna het uur aantikt. Daarmee wordt de tijdslimiet ruimschoots overschreden. Waar ritwinnaar Gianluca Brambilla en in diens kielzog de klassementsfavorieten de 152 kilometer lange etappe afleggen met een moyenne van 40,74 per uur, komt dat van de 91 zondaars amper over de dertig heen. Einde Vuelta, zou je zeggen. Tenminste, op basis van de regels. De koersdirectie is echter coulant. Het deelnemersveld ruimschoots halveren durven de Spanjaarden niet. Vandaar dat het peloton de volgende dag in precies dezelfde samenstelling aan het vertrek staat. Het levert in de resterende week de merkwaardige situatie op dat vijf van de zes nog te verrijden etappes worden gewonnen door een renner die op dat moment eigenlijk al thuis zou moeten zitten. Het is niet voor het eerst die Vuelta dat een deel van het peloton bijna niet vooruit te branden is. Twee dagen voor die merkwaardig grote achterstand was er ook al collectief danig met de pet naar gegooid. Aan het einde van de dertiende etappe, gewonnen door Valerio Conti, was de meute ruim een half uur na de dolgelukkige Italiaan op haar dooie akkertje komen binnen druppelen.

Langste etappe

Na twee Vueltaweken waarin het tempo hoog lag, hadden de meeste renners in de langste etappe van de 71ste editie van de ronde al in een vroegtijdig stadium besloten massaal een snipperdag te nemen. Terwijl Conti zich al in de openingsfase, evenals een elftal anderen, het hazenpad kiest, kachelt de rest achter hen aan op een manier die het meest doet denken aan een kinderklas die per fiets op schoolkamp gaat. Er wordt nog net niet gezongen over een potje met vet, maar ademgebrek door een forse inspanning kan niet de oorzaak zijn. Het tempo in het peloton ligt de gehele etappe lang buitengewoon laag. Het zorgt ervoor dat Conti en zijn metgezellen in rap tempo een riante marge opbouwen. Als de groep op twintig kilometer van de aankomst in Urdax-Dantxarinea, niet ver van de Franse grens, uiteen valt liggen de koplopers een slordige 26 minuten voor. Buiten de tijdslimiet zal het peloton niet geraken, maar de forse kritiek die de renners na afloop te wachten staat verleidt hen niet voortaan harder te fietsen. Rijdt Conti aanvankelijk eerst nog met zes anderen voorop, als de rookwolken van een spervuur aan demarrages optrekken, wordt duidelijk dat de Lampre-renner solo op weg is naar wat de grootste overwinning uit zijn carrière zal zijn. Als hij had gewild had Conti op zijn gemak boodschappen kunnen doen in de Noord-Spaanse aankomstplaats, de plaatselijke kapper bezoeken en vervolgens rustig een drankje drinken op een terras. Dan nog zou hij, bij wijze van spreken, op tijd terug aan de finish zijn geweest om mee te maken hoe het peloton, onder aanvoering van Alejandro Valverde, liefst 33 minuten en 54 seconden na hem de aankomstlijn overschrijdt. Het is dat die dertiende etappe meer dan tweehonderd kilometer lang is, waardoor de tijd van de winnaar hoger ligt en de marge die de rest mag prijsgeven om binnen de tijdslimiet te blijven, daarmee dus ook. De gevarenzone is echter niet heel ver weg. Al weet het voltallige peloton natuurlijk dondersgoed dat de Vuelta-leiding nooit iedereen naar huis stuurt, om de resterende ronde met twaalf avonturiers te vervolmaken.

Weer geen jury ingreep

Ook twee dagen later grijpt de jury niet in. Ditmaal staat een relatief korte rit, met aankomst op Aramón Formigal, op het menu. Onmiddellijk uit het vertrek laat Alberto Contador zijn knechten de koers hard maken om zijn medefavorieten voor de eindzege te isoleren. Grootste slachtoffer van die dadendrang is Chris Froome die kostbare tijd verliest, maar klassementsleider Nairo Quintana is de lachende derde. Die blijkt op de slotklim de enige die ritwinnaar Brambilla kan volgen en verstevigt zijn koppositie. De Colombiaan zal de Vuelta uiteindelijk winnen. Ondertussen heeft een omvangrijk deel van het deelnemersveld direct moeten lossen en legt de 118 listige kilometers af in een waar slakkentempo. Liefst 53 minuten en 54 seconden na Brambilla bereiken zij eindelijk de top van skioord Aramón Formigal. De tijdslimiet is ruimschoots overschreden. Kunnen de 91 renners naar huis? Nee. De jury blijkt coulant en laat ze allemaal de volgende dag gewoon weer starten. Tot woede van Nathan Haas. De Australiër was drie etappes eerder ook met bijna een uur achterstand binnen gekomen en zonder pardon naar huis gestuurd. Het is de machteloosheid van een eenling, die niet in verhouding staat tot die van een omvangrijk collectief. Latere etappewinnaars Jean-Pierre Drucker, Matthias Frank, Magnus Cort (2x) en Pierre Latour hadden op het moment van winnen eigenlijk al thuis moeten zijn, als de reglementen waren gevolgd. Het zou de finales van de resterende dagen – Valerio Conti heeft in de voorlaatste rit op vijf kilometer van de meet nog een reëel zicht op een tweede zege, maar schiet te kort – ongetwijfeld een heel ander verloop hebben gegeven.