Foto Stefano Sirotti
Adieu Quick-Step: na bijna 30 jaar stopt de Belgische vloerenfabrikant als naamsponsor
Quick-Step. Het is een naam die wij wielervolgers jarenlang voor op de tong hadden liggen. Vanaf 2027 niet meer, want het Belgische vloerenmerk zal vanaf komend seizoen niet meer als naamsponsor aan de voormalige ploeg van Patrick Lefevre verbonden zijn. Het markeert het einde van een tijdperk.
Vraag een willekeurige wielerliefhebber hoe de ploeg van Patrick Lefevere de afgelopen twintig jaar heette en de kans is groot dat hij het antwoord schuldig blijft. Omega Pharma-Quick-Step? Etixx-Quick-Step? Deceuninck-Quick-Step? Quick-Step Floors? Het maakt niet uit. Het was in de volksmond gewoon Quick-Step.
Dat de naam zo stevig in het collectieve wielergeheugen is verankerd, is niet zo vreemd. Het vloerenmerk was vanaf 1999 in het professionele peloton aanwezig en groeide uit tot een van de meest herkenbare sponsors in het wielrennen. Eerst als partner van Mapei, vanaf 2003 als hoofdsponsor van de ploeg die onder leiding van Patrick Lefevere een indrukwekkende erelijst bij elkaar fietste. Meer dan duizend overwinningen, tientallen grote klassiekers en een stoet aan wereldkampioenen.
Blauw-wit blokkenpatroon
De eerste herinneringen dateren uit de tijd van Mapei-Quick-Step. Een ploeg die zo dominant was dat je soms bijna medelijden kreeg met de concurrentie. In 1999 bezette de formatie het volledige podium van Parijs-Roubaix. Andrea Tafi won, Wilfried Peeters werd tweede en Tom Steels maakte het feestje compleet op de derde plaats. Een jaar later was het Johan Museeuw die op de piste van Roubaix zijn armen in de lucht stak.

De finishfoto zal menig wielerliefhebber nog op het netvlies hebben staan. Museeuw wees naar zijn knie, een gebaar dat verwees naar zijn zware val in het Bos van Wallers twee jaar eerder. De Leeuw van Vlaanderen had zich teruggevochten en was opnieuw de koning van de kasseien.
In die eerste jaren was Quick-Step nog niet de grote naamgever die we later zouden kennen, maar de basis was gelegd. Paolo Bettini won Luik-Bastenaken-Luik, Andrea Tafi de Ronde van Vlaanderen en Oscar Freire bezorgde de ploeg in 2001 een eerste wereldtitel. Het waren de hoogtijdagen van de Italiaanse Mapei-dominantie, met Quick-Step als Belgische partner.
In 2003 begon het huwelijk tussen Quick-Step en Patrick Lefevere pas echt. De ploeg ging verder als Quick-Step-Davitamon en kreeg steeds nadrukkelijker een eigen identiteit. De ingrediënten waren herkenbaar: een neus voor klassiekers, een sterke sprinttrein, een flinke dosis bravoure en een ploegleider die niet bepaald bekendstond om zijn diplomatieke uitspraken.
Tornado Tom
Als er één renner is die onlosmakelijk met Quick-Step verbonden blijft, dan is het Tom Boonen. Tornado Tom groeide uit tot het gezicht van de ploeg en van een hele generatie Vlaamse wielerliefhebbers. In 2005 won hij zowel de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix. Alsof dat nog niet genoeg was, mocht hij later dat jaar ook de regenboogtrui aantrekken.
Boonen was de perfecte Quick-Step-renner. Sterk op de kasseien, snel in de sprint en gezegend met een uitstraling die paste bij een ploeg die alleen voor winst ging. In 2006 herhaalde hij zijn overwinning in Vlaanderen, een jaar later volgde de groene trui in de Tour de France. En in 2012 deed hij het kunststukje nog eens dunnetjes over. Met winst in de E3 Harelbeke, Gent-Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen én Parijs-Roubaix beleefde hij een voorjaar dat onwerkelijk was.

Maar Quick-Step was meer dan alleen Boonen. Denk aan Paolo Bettini, de kleine Italiaan die met zijn explosiviteit en koersinzicht Milaan-San Remo won en in 2004 olympisch goud pakte. Aan Stijn Devolder, die in 2008 en 2009 met twee indrukwekkende solo’s de Ronde van Vlaanderen naar zijn hand zette. Of aan Philippe Gilbert, die in 2017 op de Oude Kwaremont aan een solo van 55 kilometer begon en daarmee een van de meest memorabele edities van Vlaanderens Mooiste op zijn naam schreef.
En natuurlijk Niki Terpstra. De Nederlander die in 2014 in Roubaix solo over de piste reed, nadat hij op de laatste kilometers zijn medevluchters had achtergelaten en dat in 2018 nog eens over deed in de Ronde van Vlaanderen. Twee overwinningen die bij Nederlandse wielerliefhebbers voor veel vreugde zorgde na jarenlange klassieker-droogte..
De Wolfpack
Quick-Step werd in de loop der jaren steeds meer dan een ploegnaam. “De Wolfpack” werd een merk op zichzelf. Een bijnaam die de teamgeest moest onderstrepen: wolven jagen niet alleen, maar als groep. Het was een ploeg die met een overtal aan renners de koers naar haar hand kon zetten, die in de finale van een klassieker soms met drie of vier man vertegenwoordigd was en die de tegenstand geregeld tot wanhoop dreef.
Mark Cavendish beleefde er in 2021 een van de opmerkelijkste comebacks uit de wielergeschiedenis. Op 36-jarige leeftijd leek zijn carrière op een dood spoor te zitten, totdat Lefevere hem een nieuwe kans gaf. In de Tour de France won Cavendish vervolgens vier etappes en evenaarde hij het record van Eddy Merckx met 34 ritzeges. De groene trui was de kers op de taart.

Fabio Jakobsen maakte na zijn verschrikkelijke crash in de Ronde van Polen in 2020 een minstens zo indrukwekkende comeback. In 2021 won hij het puntenklassement van de Vuelta. En Julian Alaphilippe sprak met zijn aanvallende stijl en een nieuwe generatie fans aan. In 2019 droeg hij veertien dagen de gele trui in de Tour de France en in 2020 en 2021 werd hij wereldkampioen.
De ploeg had een reputatie opgebouwd als klassieke formatie, maar één ding ontbrak nog op de erelijst: een eindzege in een grote ronde. Daar bracht Remco Evenepoel in 2022 verandering in. De jonge Belg won de Vuelta a España en bezorgde Quick-Step de eerste eindzege in een een grote ronde.

‘Het zal vreemd zijn om niet meer Quick-Step te zeggen’
Voor Tom Steels is het verdwijnen van de naam meer dan een verandering op het briefpapier. De oud-sprinter maakte de gloriedagen van Mapei-Quick-Step als renner mee en is inmiddels al jarenlang ploegleider. Hij zag de ploeg veranderen, zag de sponsornamen komen en gaan, maar Quick-Step bleef altijd aanwezig.
In een interview met Cyclism’Actu vertelt Steels dat het even wennen zal worden. “Ja, het is vreemd. Het is een naam die ik al kende vanaf mijn eerste dagen bij de ploeg. Ik was er al bij toen Quick-Step arriveerde. Die naam maakt inmiddels bijna dertig jaar deel uit van mijn dagelijkse leven. Het zal dus moeilijk worden om niet meer Quick-Step te zeggen en te moeten wennen aan Soudal-Safety Jogger. De eerste maand zal waarschijnlijk een beetje ingewikkeld worden. Het is toch vreemd.”
Steels benadrukt in hetzelfde interview overigens dat niet alles verandert. Ook zonder Patrick Lefevere, die sinds een paar jaar de leiding heeft overgedaan aan Jürgen Foré, blijft volgens hem de kern van de ploeg overeind. “Ja, natuurlijk hebben we een nieuwe leider, maar het hart van de ploeg blijft hetzelfde. We hebben een bepaalde manier van werken en die verandert niet. De wereld evolueert en we moeten ons aanpassen. Maar als het hart van de ploeg hetzelfde blijft, kunnen er veel dingen veranderen zonder dat we onze identiteit verliezen. Ik denk dat juist dat ons anders zal blijven maken in de wielerwereld.”
Helemaal uit beeld verdwijnt Quick-Step overigens niet. Het vloerenmerk blijft de komende vier jaar als partner aan de ploeg verbonden en zal ook zichtbaar blijven op het wedstrijdshirt. Maar de plek in de officiële ploegnaam wordt vanaf 2027 ingenomen door Safety Jogger, dat samen met Soudal de nieuwe co-naamsponsor wordt.
Toch voelt het een beetje als een afscheid. Als we volgend voorjaar voor de televisie zitten en een paar renners in het geel-zwart van Soudal-Safety Jogger over de kasseien zien denderen, zullen we waarschijnlijk toch nog even denken: kijk, dat is er één van Quick-Step. Want sommige namen zijn groter dan het logo op het shirt. En bijna dertig jaar Quick-Step laat zich niet zomaar uit het geheugen poetsen.