About Joost-Jan Kool

Joost-Jan Kool (1977) uit Lexmond houdt van de koers. Zowel actief als passief. Passief, languit op de bank of springend voor diezelfde bank (afhankelijk van koersverloop) en actief door het rijden van criteriums. Dat laatste valt niet mee door gebrek aan voldoende tijd en vooral talent. Desondanks toch verzot op de foute muziek, de geur van massageolie en de sterke verhalen die de koers maken wat het is. Schrijven over wielrennen is overigens een prima alternatief. Grote droom is het winnen van ‘zijn’ Ronde van Lexmond. Is realistisch genoeg om te beseffen dat dromen vaak bedrog zijn.

Een indrukwekkende reis (naar Parijs)

By |donderdag 29 juni 2017|

Ha, ha, ha, ho, ho! Van Laeksmuiden lachte zich ten barsten. Zijn dikke pens drilde als een vette pudding. Met zijn vlezige klauwen hield hij het gevaarte in bedwang.
Ha, ha! Het leek alsof hij zijn controle verloor over zijn gespeelde lach. De redactie bekeek het tafereel met een mengeling van angst, nieuwsgierigheid en leedvermaak, richting mij, die brutale jonge snaak

De koers van neef Karel

By |woensdag 21 juni 2017|

Mijn neef Karel, het enige kind van tante Jo en ome Cor, was een sneue gast. Hij leefde 100% voor de wielersport, maar reed nooit een platte prijs. Onderwijl zwetste hij over de koers alsof hij een succesvol profrenner was. Op familiefeesten toog hij al zeer vroeg huiswaarts. Wat op zich geen offer was. Feestjes in onze familie waren namelijk

Zoektocht naar woorden (bij de dood van Michele Scarponi)

By |zondag 23 april 2017|

Bij de berichten dat wielrenner Michele Scarponi tijdens een training was verongelukt, waren diverse foto’s afgebeeld.
Van een renner knokkend in koers, trainend met een papegaai op zijn schouder, winnend in een heel recent verreden koers.
Maar er was ook een foto van een vader, paardjerijdend in een huiskamer met twee kinderen op zijn rug.

De weg door bos

By |vrijdag 24 februari 2017|

Het rommelde aan de vooravond van de traditionele opening van het jaar, normaal gesproken een fijne avond met gelijkgestemden. Het kleine zaaltje achter het café was als vanouds gevuld met mannen en vrouwen vol goesting en sponsoren met een gulle portemonnee. Straks zouden er mooie woorden van de voorzitter zijn, fietsdromen stonden klaar voor de lancering. Alles was gereed voor

Over manager Sjaak Kippengaas; de grootste loopbaanschepper ooit.

By |vrijdag 13 januari 2017|

‘Wij, jij en ik dus. Wij worden een succes.’
Dat is wat hij als eerste tegen mij zei.
‘Een groot succes’, herhaalde hij nog maar eens.
Hij droeg een iets te groot pak en hij rilde een beetje, waardoor het leek alsof hij een tekening met doorgelopen lijntjes was.
Om zijn woorden kracht bij te zetten, zwiepte hij zijn wijsvinger heen en weer op

De schreeuw van Ferdy

By |zaterdag 31 december 2016|

Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat Ferdi Kübler nog leefde.
Of eigenlijk vond ik het niet heel erg relevant.
Misschien wel omdat de Zwitser groter was dan zoiets alledaags als het leven en de dood.

Kort na mijn bekering tot de wielersport leerde ik opnieuw de namen van een rijtje aartsvaderen uit mijn hoofd.
In dit geval heetten ze echter geen Abraham, Isaak

Load More Posts