About Joost-Jan Kool

Joost-Jan Kool (1977) uit Lexmond houdt van de koers. Zowel actief als passief. Passief, languit op de bank of springend voor diezelfde bank (afhankelijk van koersverloop) en actief door het rijden van criteriums. Dat laatste valt niet mee door gebrek aan voldoende tijd en vooral talent. Desondanks toch verzot op de foute muziek, de geur van massageolie en de sterke verhalen die de koers maken wat het is. Schrijven over wielrennen is overigens een prima alternatief. Grote droom is het winnen van ‘zijn’ Ronde van Lexmond. Is realistisch genoeg om te beseffen dat dromen vaak bedrog zijn.

De weg door bos

Het rommelde aan de vooravond van de traditionele opening van het jaar, normaal gesproken een fijne avond met gelijkgestemden. Het kleine zaaltje achter het café was als vanouds gevuld met mannen en vrouwen vol goesting en sponsoren met een gulle portemonnee. Straks zouden er mooie woorden van de voorzitter zijn, fietsdromen stonden klaar voor de lancering. Alles was gereed voor

Over manager Sjaak Kippengaas; de grootste loopbaanschepper ooit.

‘Wij, jij en ik dus. Wij worden een succes.’ Dat is wat hij als eerste tegen mij zei. ‘Een groot succes’, herhaalde hij nog maar eens. Hij droeg een iets te groot pak en hij rilde een beetje, waardoor het leek alsof hij een tekening met doorgelopen lijntjes was. Om zijn woorden kracht bij te zetten, zwiepte hij zijn wijsvinger

De schreeuw van Ferdy

Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat Ferdi Kübler nog leefde. Of eigenlijk vond ik het niet heel erg relevant. Misschien wel omdat de Zwitser groter was dan zoiets alledaags als het leven en de dood. Kort na mijn bekering tot de wielersport leerde ik opnieuw de namen van een rijtje aartsvaderen uit mijn hoofd. In dit geval heetten ze

De man op het muurtje

De man zat op een stenen muurtje dat als erfafscheiding fungeerde van een rijwoning, prijsklasse regenboogtrui, aan een klinkerstraat in het dorpje Stolwijk. Eens in de vijf minuten stoof een peloton vrouwen voorbij. Aan de overkant van de straat begon de polder. De straat was heel gemiddeld. Een straat waar normaal gesproken de zaterdagmiddag werd benut om auto’s te wassen

Over de waanzin die meeviel #wk2016

Ik rook onheil toen het peloton achter de volgwagens van een organisatie, die veel geld verdiende aan dit WK, naar de boorden van de woestijn werd geleid. Een treurige parade langs slecht afgewerkte randen van de bewoonde wereld. Toen de vlag daalde, vlogen de renners echter als dolle zwijnen in de richting van het ravijn. Een handvol schermutselingen later was

De mentale veerkracht van Annemiek van Vleuten

Het was in de rust van de voetbalwedstrijd Zweden-Nederland. Volgens de presentator van NOS Langs de lijn sjokten de eerste spelers alweer richting het veld. Gelukkig was er nog heel even tijd om naar een andere sport te gaan. Wielrennen om precies te zijn. Het ging over Annemiek van Vleuten. De verslaggever vertelde haar verhaal. Het verhaal dat iedereen inmiddels

Oh, Alberto Contador!

Oh, Alberto Contador. Ik weet niet welke emotie sterker was afgelopen zondag. De vreugde om de overwinning van onze Tom of het verdriet om de aftocht van Alberto Contador die er met een gebutst en koortsig lijf ergens tussen het Spaanse Vielha en Andorra-Arcalis de brui aan gaf. Het afscheid van een krijger. Bijna dood als neoprof, een schorsing aan

De bijl in de Avondetappe

Tsja, de Avondetappe. Veelbesproken natuurlijk. Er zijn mensen die het vertrek van De Mart vierden als een bevrijding. De bevrijding waaraan afgelopen dagen zo vaak werd gerefereerd tijdens het koersen langs historische stranden waar de basis werd gelegd voor het leven dat wij leven. De basis voor de generatie van Mart. De generatie die ons heeft grootgebracht. Maar ik mis