Met mijn mobiele telefoon neem ik een foto van het langwerpige witte bord waarop in zwarte letters Col de la Croix de Fer staat afgedrukt. Ik duw mijn handen heel even in de grauwe sneeuw achter me en verbaas me over de hoeveelheid die hier in juni nog van ligt. Als ik mijn handen weer afdroog aan mijn koerstrui zie ik dat de hemel in razend tempo dichttrekt en aardedonker kleurt. De wind wakkert aan en als de eerste hagelstenen over het asfalt roffelen en venijnig kleine kratertjes in de sneeuwlaag slaan, besef ik dat ik een fout heb gemaakt. Ik ben nog maar net boven, maar moet hier zo snel mogelijk weer weg. Overvallen door het weer. Bizar hoe snel het om kan slaan. Ik had het moeten weten. Stom! Al snel heb ik het erg koud, maar behalve een dun windstoppertje heb ik geen extra kleding meegenomen. Een eerste bliksemschicht, gevolgd door een donderende knal maakt duidelijk dat er serieus noodweer op komst is. Ik voel me nietig in dit machtige landschap. Daar sta ik dan, met blote benen en slechts gekleed in een dun wielershirt, op ruim 2200 meter hoogte in een bui die apocalyptische vormen aan begint te nemen. Het ijzeren kruis, naamgever van de pas, steekt macaber af tegen het voortjagende, loodgrijze wolkendek.