De Ronde van Portugal, de verrukkelijkste parodie op de Tour

By |zondag 29 juli 2018|

De Ronde van Portugal stelt in wezen niets voor. Een 2.1 koers met nauwelijks Pro Continentale teams aan de start, renners van wie u en ik nooit gehoord hebben eens te meer. Tot daar wat je beleefd de feiten zou kunnen noemen.

Waarom dit stuk toch over de Ronde van Portugal gaat.

Omdat voorgenoemde feiten niets zeggen en wielrennen draait om interpretaties.

Omdat de Ronde van Portugal fungeert als spiegelbeeld van de Tour zonder gezichtsmasker. De Tour doet er alles aan om echt te lijken en is gedoemd tot falen. De Ronde van Portugal wijst er aldoor op niet echt te wezen en is gedoemd om betekenisloos te blijven.

Omdat de Ronde van Portugal over niets gaat, net als de Tour.

Omdat dit de vraag opwerpt waarom de Ronde van Portugal van minder waarde is dan de Tour. De beleving is even intens en oprecht, de belangen voor de teams worden als levensgroot ervaren, daar dit de enige kans in een jaar is om zich voor een aanzienlijk publiek te tonen en de voortijdig afgeschreven Spanjaarden of buiten Portugal anonieme Portugezen niet minder watts trappen dan een gepensioneerde Contador.

Omdat een onvoorwaardelijke overgave aan het schijnbaar zinloze wellicht niet beantwoordt aan het rechtlijnige rendementsdenken, uw dagelijkse bron van verschraling, maar daarom een onderschatte vaardigheid is.

Omdat de Ronde van Portugal net als de Tour een zeepbel is. Mensen buiten de zeepbel snappen er niks van en mensen binnen de zeepbel snappen niet dat de mensen erbuiten er niks van snappen.

Omdat de Ronde van Portugal in al haar nietigheid een uitvergroting van de Tour vormt en die niet meer of minder in vraag stelt. Sinds 2013 won telkens een renner van W52, een ploeg waarvan de leiders uitgerangeerde Spanjaarden zijn, wier Portugese hulpjes op kop rijden tot er meer renners van W52 overblijven dan kopmannen uit andere ploegen. Wat een dominantie, zo ridicuul! Daar kijk ik niet naar! Dat zegt u nu.

(Er is een Portugese uitdrukking die zegt dat de mens nooit de kosmos zal veroveren. En als iemand het doet, dit een renner van W52 zal zijn in de eerste helft van augustus, maar of dat nog een mens is?)

Omdat je weet wat er gaat gebeuren (renners van W52 geven licht in het licht) en wie er gaat winnen (Raul Alarcon), maar niet weet hoe en in welke omstandigheden.

Omdat je hoopt dat renners uit andere teams zullen opstaan. Laat ik ze de eer geven. Joni Brandão, Daniel Silva, Henrique Casimiro en (omdat Vicente Garcia de Mateos uit vorm lijkt) Luis Mendonça die zich zal ontwikkelen als de nieuwe Candido Barbosa (Portugees voor gelegenheidsalleskunner).

Omdat dit gelogen is. Je hoopt dat W52 het voltallige podium bezet, elf etappes wint van de elf en de weinige Pro Continentale teams die durven starten zoek rijden om zogezegd ironisch te dwepen met het niet te subtiele vertoon.

Omdat de Ronde van Portugal een imitatie van een recent verleden is en hiermee appelleert aan een miskend sentiment: nostalgie naar de jaren negentig, het tijdperk dat de wielersport liefst vergeet en waar mogelijk uitwist, niettegenstaande een heleboel wielerliefhebbers zijn opgegroeid met Pantani, Armstrong en Dave Bruylandts. En als wielerliefhebbers over één talent beschikken, dan wel het verafgoden van de eigen jeugdjaren. Ze zouden zelfs een onbeduidend rondje vieren als het de Tour en de Giro tegelijk betreft mocht dat hun kindertijd een ietsepietsie tot leven brengen.

Omdat de Ronde van Portugal de parodie is die ik wil schrijven, maar niet kan. Hoogstens voel ik me in staat om te beschrijven waarom de Ronde van Portugal die parodie is die ik wil schrijven, maar niet kan. En zelfs dat loopt weleens met een sisser af.

De Ronde van Portugal start op 1 augustus met een proloog en eindigt op 12 augustus, live te volgen op RTP.

Matthias Vangenechten

Matthias Vangenechten (geboren in het jaar dat Rebellin zijn eerste profwedstrijd reed en ook op de dag dat Eddy Merckx het levenslicht zag) gelooft dat ironie en twijfel het bestaansrecht van wielrennen zijn, al is hij daar niet zeker van. Er lag een grootse carrière voor hem in het verschiet als sportjournalist, maar gelukkig herwon hij tijdig zijn zelfrespect en gaat hij nu door het leven als zelfverklaarde manager van Gianni Wespelaer.

Related Post

Geef een reactie