Een spannend avontuur op de flanken van de Keutenberg

Ik zat achterstevoren in de auto met mijn knieën op de achterbank. Onder mij werd de wereld steeds kleiner. In de diepte fietste een groep wielrenners en ondanks de steilte van de weg kwamen ze snel dichterbij. Ze gingen in ieder geval veel harder dan wij. Mijn opa gaf vol gas en de indringende stank van een overkokende motor verspreidde zich in de auto. Opeens werd er op het dak geslagen. Ik hoorde zware mannenstemmen. Ze vloekten en scholden; we versperden de weg. Met een mengeling van angst en fascinatie keek ik naar de mannen die zich nu half steppend aan de bumper ophielden. Ze waren heel dichtbij en zwermden rondom de auto. Ik kon ze bijna aanraken. Ze droegen mooie kleding: rood, zwart, gele shirts. Er stond een Engelse naam op hun borst. Mijn opa raakte in paniek en liet zijn sigaar uit zijn mond vallen. De gloeiende kegel brandde een gat in zijn zondagse broek. Een man met een grote vierkante bril onder zijn Ome Willem-petje bonkte op de achteruit en riep dat we op moesten donderen. Ik zag dat er een stuk lager ook nog een auto tegen de steile helling op kwam gereden. Er stonden fietsen op het dak. Mijn opa gaf vol gas en de renners wapperden met hun handen de smerige rook weg uit hun gezicht. Hij probeerde naar links te sturen en raakte met zijn auto in een grote struik. De scherpe takjes schraapten piepend langs de donkergroene lak. Daarna sloeg de motor af.