Over Joost-Jan Kool

Joost-Jan Kool (1977) uit Lexmond houdt van de koers. Zowel actief als passief. Passief, languit op de bank of springend voor diezelfde bank (afhankelijk van koersverloop) en actief door het rijden van criteriums. Dat laatste valt niet mee door gebrek aan voldoende tijd en vooral talent. Desondanks toch verzot op de foute muziek, de geur van massageolie en de sterke verhalen die de koers maken wat het is. Schrijven over wielrennen is overigens een prima alternatief. Grote droom is het winnen van ‘zijn’ Ronde van Lexmond. Is realistisch genoeg om te beseffen dat dromen vaak bedrog zijn.

Gerrit en Ciara

Door |maandag 10 februari 2020|

Fuck you, code rood, zei Gerrit. Ik ga lekker fietsen. Gerrit was een nette kerel. Niet het type man dat zomaar fuck you roept, en zeker niet in het openbaar. Maar soms, in de beslotenheid van zijn ergernis, luchtte het hem op. Een daad van verzet tegen de oranje, rood gekleurde betutteling.
Niemand beslist voor mij of ik wel of niet

Terugblik 2019: een wielerjaar op sterk water

Door |maandag 4 november 2019|

Vaak wordt bij een terugblik voor dezelfde prijs een voorspelling meegeleverd.

Vaak zijn die voorspellingen nogal absoluut van aard.

  • Jumbo-Visma was top dit jaar. Straks, met Tom erbij gaan ze het wielrennen op een Raleigh-achtige wijze domineren.
  • Direct uit de tunnel heeft het gesneeuwd. De koers is stilgelegd. Vanwege het klimaat zal dat veel vaker gaan gebeuren.
  • Het podium van Steven

De tranen van Sep

Door |maandag 15 april 2019|

Daar begrepen we niets van, vroeger, bij ons thuis; lui die janken om sportief malheur.

Stel je niet aan! Spaar je tranen voor de momenten waarop je ze echt nodig hebt!

Later, toen bleek dat tranen helemaal niet vanzelfsprekend stromen op de momenten waarvoor we ze hadden opgespaard, sloeg dat onbegrip zelfs om in woede. Een snotterend sportfiguur op de buis, devalueerde

Over vaders en zonen

Door |dinsdag 9 april 2019|

Vrij snel nadat ik vader werd, wisselde het perspectief.
Ik was niet langer de Alain Clarke, maar de vader.
De vader die met breekbare stem de liefde en trots voor zijn kind in een liedje met de wereld deelde.

I see myself
I’m so proud of you

Afgelopen zondag was ik echter weer heel even de Alain, of beter gezegd Mathieu.
Dat kwam door de man

Het uit talent geboetseerde lijf van Mathieu

Door |woensdag 3 april 2019|

Heel nuchter bekeken was het niet strikt noodzakelijk de kampioen op weg naar een witte partytent te ondersteunen, zoals de man met een hesje van de organisatie en de man met een te ruim colbert dat vlak na de finish van Dwars door Vlaanderen zo vol overgave deden.

Mathieu van der Poel kan heel goed zelfstandig fietsen. Dat had hij even

Anoniem dalen: de gendarme en Froome

Door |donderdag 26 juli 2018|

Ik word er altijd een beetje treurig van. Van het beeld dat wel vaker te zien is na afloop van een bergetappe in de Tour, maar dat mij telkens weer bevreemdt. Terwijl er nog renners finishen, een enkeling het lichaam als een citroen uitknijpend voor een zo hoog mogelijke klassering in de schaduw van de mannen om wie het allemaal

Laad meer berichten