Over Joost-Jan Kool

Joost-Jan Kool (1977) uit Lexmond houdt van de koers. Zowel actief als passief. Passief, languit op de bank of springend voor diezelfde bank (afhankelijk van koersverloop) en actief door het rijden van criteriums. Dat laatste valt niet mee door gebrek aan voldoende tijd en vooral talent. Desondanks toch verzot op de foute muziek, de geur van massageolie en de sterke verhalen die de koers maken wat het is. Schrijven over wielrennen is overigens een prima alternatief. Grote droom is het winnen van ‘zijn’ Ronde van Lexmond. Is realistisch genoeg om te beseffen dat dromen vaak bedrog zijn.

Van der Poel en Turner

Door |woensdag 10 maart 2021|

In een televisieprogramma ging het over de Engelse kunstschilder William Turner (1775-1851). William Turner was een wonderkind, de Engelse Rembrandt. Al op zijn 14e werd hij toegelaten tot de prestigieuze Royal Academy of Arts. Zijn vader, kapper van beroep, faciliteerde het talent van zijn zoon niet allen door zijn zaak vol te hangen met zijn werk,

Een bedrijfsongeval op de Col de Peyresourde

Door |zondag 6 september 2020|

Afgelopen vrijdag, toen Tom Dumoulin de sprint aantrok voor zijn ploegmaat Wout van Aert, zag ik de bui al hangen. Een potentieel Tourwinnaar die zich gaat bemoeien met de sprint van een renner die hoogstwaarschijnlijk toch wel gewonnen had, is vreemd. Alsof je de sterkste man ter wereld een handje helpt zijn boomstam op te tillen.

Is het ongebruikelijk om als

Het najaar staat de Tour goed

Door |vrijdag 4 september 2020|

Opeens voelde ik het. Of ik zag het, dat weet ik niet precies; het kan van beide wat zijn geweest. Het gebeurde op een maandagmiddag op de fiets. Het weer was aangenaam, zonnig, maar het licht was anders, zachter dan het licht van de maanden daarvoor. Het was de aankondiging van een andere tijd, een nieuw seizoen. Langs de Vuelta,

Tourgids Gude

Door |zaterdag 29 augustus 2020|

In juni 2017 schreef ik voor De Muur over mijn Tourgevoel na de terroristische aanslag in Nice in de Tour van het jaar daarvoor (14 juli 2016). Het artikel draaide om de vraag of het gepast was om na zo’n gebeurtenis verder te fietsen. Of was dat noodzakelijk? Moest er verder worden gefietst? Juist in zo’n situatie?

En het feit dat

Over de wielerkalender als baken van hoop

Door |donderdag 7 mei 2020|

Het moment net voordat je echt valt is het engst. Je zweeft, voor je gevoel, maar soms soms ook letterlijk, ergens tussen hoop en vrees. Het gaat in een flits, maar op de een of andere manier is er ruim voldoende tijd om na te denken over de mogelijke consequenties.

Misschien stap je over enkele ogenblikken gewoon weer op de fiets.

Ik zag Mathieu van der Poel de Amstel Gold Race winnen en werd treurig

Door |maandag 20 april 2020|

Gisteren zag ik Mathieu van der Poel opnieuw op grandioze wijze de Amstel Gold Race 2019 winnen en ik kreeg kippenvel van mijn hakken tot aan mijn kruin en tegelijkertijd werd ik er ongelooflijk treurig van. Net zoals ik dat word van al die andere, bij gebrek aan live sport opgerakelde beelden, omdat ze herinneren aan een tijd waarin alles

Laad meer berichten