Foto Dé Hogeweg
Als ze in je achtertuin fietsen
Het is altijd leuk om de wondere wielerwereld van dichtbij mee te maken, zo ondervond Dé Hogeweg. Dus mensen: ga er heen als het peloton in jouw buurt is. En dan niet alleen mensen die al fan in hart en nieren zijn, maar ook – of juist – mensen die nog steeds denken dat wielrenners allemaal pepgebruikers zijn. Dé neemt ons mee in een avondje koers kijken in zijn achtertuin.
Wat was het op dinsdag 13 oktober heerlijk toeven in het Haagse Zuiderpark bij de proloog van de Eneco Tour. En je ziet nog eens wat.
Meteen al bij het oplopen van het wedstrijdterrein spot ik een lachende Tom Dumoulin netwerkend met wat gasten. Zonder fiets lijkt hij kleiner. Zoals zo vaak twijfel ik of ik om een foto zal vragen. Nee, toch maar niet, te gênant. Starstruck zijn bij wielrenners komt veel voor, juist omdat je dichter bij ze kan komen dan bijvoorbeeld bij Mick Jagger.
De zon gaat langzaam onder. Het herfstige park glanst onder de felle spots. Househitjes uit de jaren ’90 bonken uit de boxen die aan de lichtmasten zijn opgehangen. De bussen en volgwagens met fietsen op het dak staan in een soort dorpje bij elkaar. Daartussen rijden renners zich in op rollers.
Bij Unibet Rose Rockets warmt mijn nieuwe idool Hartthijs de Vries zich op. Wat kan hij vanavond?
Even verderop wordt een renster door twee begeleiders geholpen om het tijdritpak over haar schouders te krijgen. Mechaniciëns sleutelen nog wat aan derailleurs en een zadel, je kan goed de materiaalwagens in kijken.
Binnen in de sportcampus vinden de starts plaats vanaf een podium dat staat tussen de Cava-slobberende genodigden. Oranje Picnic-PostNL dasjes om. Kletsen, niet kijken. Misschien hebben ze wel respect voor de renners, maar dat blijkt nergens uit. Eerst start er een blok van 30 vrouwen, dan 30 mannen en dat gaat zo door tot ze op zijn.
Buiten bij de finish klinkt regelmatig ‘Goeoeoeoeoedemorgen!’ als er weer een strakke tijd is neergezet. Er heeft een Dik voor Mekaarshow fan dienst. Als de startcommentator naar buiten schakelt, noemt hij hem Jannes. Het blijkt Jannes Muller te zijn, ook bekend van het schaatsen. Een gevatte speaker is een parel voor een wedstrijd.
De avond valt. Het park is sfeervol uitgelicht, het regent niet, de renners zoeven langs. Hartthijs rijdt snoeihard en mag op de hotseat. De Unibet Rose Rockets zijn in vorm, want later wordt hij daar vanaf gestoten door ploeggenoten Tomas Kopecký (uiteindelijk 7e) en de broertjes Mouris (2e en 5e). Op het allerlaatst wint toch nog Jacob Söderqvist, maar met De Vries op plek 10 is het Rockets-feest compleet. Bij de vrouwen wint Lieke Nooijen van Team Visma – Lease a Bike.
Wie via de kortste weg naar binnen wil om samen met de erdoorheen kakelende genodigden de huldiging in de zaal wat extra publiek te geven, wordt tegengehouden door een te strenge beveiligster en moet – trappen op en weer af – een eind omlopen. Alle winnaars krijgen als bonus een pak stroopwafels (echte Haagse?) van koersdirecteur Roxane Knetemann. De volgende dag zal zij het prijzengeld voor vrouwen en mannen gelijktrekken en komt het nieuws over de angstcultuur bij Picnic PostNL in het nieuws. Daar sta je dan met je oranje dasje.
Tom Dumoulin heb ik niet meer gezien.