Over Frank van Dam

Frank van Dam (1960) fietst af en toe, en blogt daar dan weer over. Leidt dus een zinloos bestaan. Kan niet klimmen, kan niet dalen. Hopeloos geval. Is liever lui dan moe. Wetenschapper. Publiceert dus veel, maar wordt nauwelijks gelezen. Heeft daar vrede mee. Heeft een voorliefde voor Italiaanse renners die koersen in België winnen. Vindt de Giro d'Italia het mooist.

Red de fiets van Joop!

Door |maandag 26 april 2021|

Stuurloos, reddeloos, radeloos Het is vrijdag. Ik heb een mooi fietsrondje bedacht. Nou ja, rondje, het is meer een hoefijzer. Ik start in Rotterdam, eindig in Den Haag en onderweg zal ik in Rijpwetering een eresaluut brengen aan Joop Zoetemelk. Dat is het plan. Ik ben mentaal voorbereid: 60 kilometer wind tegen,

Koerslandschappen 6: Tussen Bastogne en Liège

Door |donderdag 22 april 2021|

Het landschap vormt het decor van wielerwedstrijden. Of wielrenners oog hebben voor dat landschap, weet ik niet. Wat wel zeker is: ze hebben last van het landschap of maken er gebruik van. Ze hebben de klim en de afdaling verkend, ze weten waar ze moeten opletten, waar ze van voren moeten zitten, waar het zwaar wordt, waar ze even op

Koerslandschappen 5: De Paterberg

Door |vrijdag 16 oktober 2020|

Het landschap vormt het decor van wielerkoersen. Of wielrenners oog hebben voor dat landschap, weet ik niet. Wat wel zeker is: ze hebben last van het landschap of maken er gebruik van. Ze hebben de klim en de afdaling verkend, ze weten waar ze moeten opletten, waar ze van voren moeten zitten, waar het zwaar wordt, waar ze even op

Tom Dumoulin op verkenning. Een flitsontmoeting

Door |dinsdag 18 augustus 2020|

La Plagne, 25 juni 2018

Mijn God, wat doe ik hier? Op de klim naar La Plagne spookt die vraag kilometers lang door me heen. In twintig kilometer voert de weg me van 680 naar 2100 meter hoogte, en bijna nergens is het stijgingspercentage acceptabel.

Klimmen op de fiets is als bier drinken: boven

Vijf gouden regels voor de gelukkige fietser

Door |dinsdag 7 juli 2020|

Wie wel eens op een racefiets zit, is ze ongetwijfeld wel eens tegengekomen: de strenge regels en voorschriften – de ‘code’ – waaraan de racefietser moet voldoen. Zo is er de Hetiskoers-wielercode, met 25 basisregels en een ontelbaar aantal sub-verordeningen, en er zijn de min of meer gelijkluidende Velominati-regels, met maar

Koerslandschappen 4: Albulapas

Door |woensdag 29 april 2020|

Het landschap vormt het decor van wielerkoersen. Of wielrenners oog hebben voor dat landschap, weet ik niet. Wat wel zeker is: ze hebben last van het landschap of maken er gebruik van. Ze hebben de klim en de afdaling verkend, ze weten waar ze moeten opletten, waar ze van voren moeten zitten, waar het zwaar wordt, waar ze even op