Over Theo Buiting

Theo Buiting, Eindhoven 1946. Eerste licentie 1965. Veel ambitie, weinig talent. Begon in die tijd ook met verhaaltjes over het fietsen. Na een stille periode met meer regelmaat vanaf eind 80'er jaren. Straatgenoot van vader en zoon Willy van der Heijden, renners/verhalenvertellers en hoofdpersonen in de novelle 'Weerborstels' van neef A.F.Th.

Waalse Pijl 1994: l’Italia farà da sé

Door |woensdag 7 oktober 2020|

Afgelopen woensdag, ondanks de krona, toch nog de Waalse Pijl kunnen bekijken, thuis voor de buis.

Wallonië, hoe vaak hadden we daar niet de voetriempjes aangetrokken. In het Hameau des Cahottes (“Keiengehucht”) van Horion-Hozémont, Fize-Fontaine, Vottem en Cras-Avernas. Om maar willekeurig een paar buitenplaatsen in het Luikse te noemen. Bepaald geen arcadia in die dagen.

De koers trok ter plekke nog wel

Michel, pas op voor de counter!

Door |donderdag 24 september 2020|

Beste Michel,

Amai, wat een bloedstollende apotheose ! Regelrechte Hitchkockiaanse suspense. Geen Deus ex Machina maar toch wel een koningsdrama zeker? Met de hermelijnen mantel al om de schouders van de troon gestoten door een schildknaap. Niemand had in de mot dat in de lange circustrein met al die trompetterende olifanten, in de laatste wagon zich een paardje, zeg maar pony’tje,

Corse San Pellegrino

Door |dinsdag 1 september 2020|

Hot town, summer in the city
Back of my neck getting dirty and gritty
Been down, isn’t it a pity
Doesn’t seem to be a shadow in the city*

Hot, steaming hot was het. The Lovin’ Spoonful* hadden lang geleden al eens aangekondigd dat het er aan zat te komen..
Een verschroeiende hittegolf teisterde het land. Je hoorde bij wijze van spreken de apocalyptische ruiters

You’re obsolete my baby

Door |dinsdag 21 juli 2020|

Vroeger, beter gezegd héél vroeger, had iedereen die op een renfiets reed, een licentie. Nu heeft iedereen een racefiets en heeft niemand meer een licentie. Bij wijze van spreken dan. Andere tijden.

Ikzelf had een renfiets en ook een ‘n tijdje een licentie. Maar tot wedstrijdrenner van enig kaliber, laat staan dat van Tourwinnaar Jan Janssen heb ik het nooit kunnen

Lance Armstrong: no guts no glory op het WK 1993

Door |maandag 8 juni 2020|

Zie de mannen vallen

Heel sporadisch hoor je nog wel eens de naam van het theatergezelschap Hauser Orkater vallen. Dan begint automatisch de titel “Zie de mannen vallen”op mijn beeldscherm te knipperen. Onverbrekelijk aan elkaar verbonden zijn de theatergroep en hun destijds zo succesvolle productie. Prima stuk trouwens. Wordt hier en daar nog wel eens nagespeeld in huiselijke kring. Tussen de

Violette Morris, femme qui cort.

Door |dinsdag 29 januari 2019|

In het laatst verschenen nummer (januari 2019) van het Franse letterkundige magazine l’Actu Litteraire, de aankondiging van een nieuwe roman over een fenomeen. Een atlete zonder weerga. Van de hand van ene Gérard de Cortanze, met de wat cryptische titel “Femme qui court”*. De subtitel laat wel wat minder aan de

Laad meer berichten