Column: Juichen voor een vreemdelingenlegioen onder Nederlandse vlag

In de sport in het algemeen, maar in het wielrennen in het bijzonder, zijn we al langer gewend aan teams die de landsgrenzen overstijgen. Dat is sinds de Tweede Wereldoorlog gegroeid, toen ook het sponsorgeld zijn intrede deed in het peloton. En dus kijken we naar teams rijdend onder een licentie uit zeg Duitsland (Lidl-Trek) zonder Duitsers aan boord.  En wie goed oplette op zaterdag 4 juli zag bij Team Visma-Lease-a-Bike een prachtig Nederlands vlaggetje staan. Correct. Het team rijdt immers op een Nederlandse licentie, heeft kantoor en opslag in Den Bosch en komt voort uit team Blanco, wat op de smeulende resten van de Rabobank is opgericht. De omkadering is grotendeels Nederlands. Ze hebben Brabantse worstenbroodjes bij de lunch (niet de renners).

Als je het nog verder trekt: Visma is een Noorse sponsor, Lease-a-Bike is dan wel van PON, maar klinkt niet als ‘leen je fiets’. Plus buiten de in Drenthe wonende Affini is er weinig tot geen link met Nederland. Een Deen, een Noor, een Belg, twee Italianen, twee Amerikanen en een Fransoos. Geen Bart Lemmen, Menno Huising, Wilco Kelderman of Steven Kruijswijk. Nee. Deze ploeg is niet ‘den vaderland getrouwe’. De enige prins die ze eren is mogelijk Prins Pils of de lokale prins van Oeteldonk (naam heb ik niet opgezocht). De Spaanse koning eren, forget about it. De kapitein van deze vloot, Richard Plugge, is wel Nederlands.

Nederlandse traditie

Toch past een vreemdelingenlegioen goed binnen de Nederlandse traditie. Wie even wat googlet (heb ik gedaan) ziet dat het Koninklijke Nederlandsch-Indisch Leger ook een flink vreemdelingen bataljon had. De schade en schande die daaraan vast hangt ga ik nu niet bespreken. Ook past het vreemdelingenlegioen van Visma in een andere traditie . Nederlanders zijn al vanaf de Middeleeuwen echte handelaren. We treden met liefde de wetten en regels, geschreven of ongeschreven, als dat ons een voordeel oplevert. Onze gouden eeuw is gebouwd op slavenhandel, op het leegroven van koloniën en daarbij weinig oog hebbend voor lokale gebruiken, dan wel levens. Onze huidige positie in het wereldlandschap hebben we niet te danken aan onze vasthoudendheid aan Nederlandse gebruiken, maar vooral aan het stelselmatig kunnen inwisselen van alles wat enigzins principieel was. Als we eraan kunnen verdienen, dan doen we dat. De Nederlanders die verbonden zijn met wapenhandel in tijden van de Golfoorlog of onze eigen regering die maar wat graag nog spullen aan Israël blijft leveren…. het toont onze handelsgeest, die positie en euro’s boven andere belangen plaatst. Om over belastingparadijs Nederland ook maar te zwijgen.

Is dat een pijnlijk verhaal? Ja. Zeker. Ik had ook liever gezien dat Nederland zijn historie op een andere manier had in kunnen vullen.

Als je kijkt wat voor revolte er ontstaat over Paul Seixas in Frankrijk (ja, die Fransen, hoor ik je zeggen) of wat er zou gebeuren als zeg Alpecin of Soudal zonder Belg aan de start zou verschijnen, dan snap je wel dat in Nederland dat soort sentimenten anders liggen…om over een Italiaanse ploeg zonder Italiaan nog maar te zwijgen. We houden wat dat betreft een traditie hoog. Als Nederlanders willen we winnen, koste wat het kost. Als we daarbij onze roots, onze principes moeten verkopen, so be it. Het geeft ook een voordeel, want ‘we winnen’ en ‘zij verliezen’.

Dus staan we op de banken voor Visma-Lease-a-Bike met een ‘legion d’etrangers’, rijden we van Spanje naar Frankrijk (dat detail past in de traditie) en vaart onze vloot enkel onder een Nederlandse kapitein. Wie het dek zwabbert, de kanonnen laadt of eigenlijk het gevecht voert, maakt niet uit. En wat er in het ruim zit en hoe we dat verkregen hebben? Daar hebben we het niet over.

Hup Visma! Op de volgende Nederlandse overwinning!