De jarige Jos Jacobs wint Duitse klassieker in verboden ploegentrui
Hans-Peter Wild kan een brede grijns op zijn gezicht niet onderdrukken. De ingeving die de directeur van levensmiddelenproducent Wild even eerder had gekregen, blijkt een uiterst geslaagde. Het knalblauwe tenue, met daarop de naam van het belangrijkste product dat in de in het West-Duitse Eppelheim gezetelde fabriek van de band rolt, is in haar volle glorie te zien geweest, toen de winnaar van de twintigste editie van Rund um den Henninger Turm juichend de finishlijn overschreed. Toeschouwers en commentatoren, die vooraf niet op de hoogte waren van het door Wild met klem uitgevaardigde bevel, zullen de renner die zich als eerste aan de aankomst meldde vermoedelijk in eerste instantie voor een van diens ploeggenoten hebben aangezien. Jos Jacobs draagt in het voorjaar van 1981 normaal namelijk niet het tenue van zijn sponsor, maar de Belgische nationale driekleur. Op nadrukkelijk verzoek van zijn werkgever heeft de Vlaming ’s ochtends voor de start van de grootste Duitse eendagswedstrijd zijn kampioenstrui echter in zijn koffer gelaten. In plaats daarvan is hij, net als zijn ploeggenoten, in het herkenbare blauw van Capri Sonne vertrokken. Er is Wild namelijk veel aangelegen dat zijn merknaam en de bijbehorende kleur zo veel en zo goed mogelijk worden getoond. Vooral in eigen land. Jacobs slaagt na 242 kilometer koers in en rond Frankfurt am Main met verve in die opzet. Dat de Belgische winnaar na afloop niet alleen bloemen, kussen van de rondemissen en wat lokale Frankfurtse prullaria ontvangt, maar ook een boete van de UCI voor het opzettelijk niet dragen van de trui die hij als regerend Belgisch kampioen dient te dragen, neemt Wild vanzelfsprekend meer dan voor lief.
Pas vier maanden voordat traditiegetrouw op de Dag van de Arbeid, 1 mei, Rund um den Henninger Turm wordt verreden is Wild met Capri Sonne in de wielersport gestapt. Het frisdrankmerk heeft in de jaren ’60 het levenslicht gezien toen Rudolf Wild, de oprichter en naamgever van Wild, op het idee kwam een nieuw merk vruchtensap te lanceren. Capri Sonne wordt het gedoopt. De naam is een verwijzing naar het mediterrane eiland Capri, zijn favoriete vakantiebestemming, gelegen voor de Italiaanse westkust. Om het gevoel van zongerijpt fruit nog wat meer te onderstrepen, voegt hij er het Duitse woord voor ‘zon’ aan toe. Via een Franse salesmanager komt Wild op het idee de frisdrank niet in een pakje of blikje te verkopen, maar in rechtopstaand folie, waarin een rietje dient te worden geprikt om het vruchtensap naar binnen te slurpen. De verpakking zal al snel een ‘unique selling point’ blijken. In eerste instantie komt Capri Sonne op de markt in de smaken sinaasappel en citroen, iets later komt daar appel bij. Als Rudolfs zoon Hans-Peter het bedrijf van zijn vader overneemt, wordt de afzetmarkt steeds internationaler. De familie Wild weet hun sap in meer dan honderd landen te slijten, waardoor de Engelse variant op de Duitse merknaam, Capri Sun, steeds meer ingeburgerd raakt. Wild junior slaagt er in 1979 zelfs in om, voor veel geld uiteraard, oud-wereldkampioen boksen Muhammad Ali als gezicht aan zijn merk te koppelen. Het zorgt ervoor dat de verkoopcijfers door het dak vliegen. De volgende stap die Wild in de sportwereld zet, is een eigen wielerploeg. In januari 1981 volgt hij het Belgische IJsboerke op als hoofdsponsor van de door Walter Godefroot geleide ploeg met Vlamingen als Jacobs, Rudy Pevenage en Daniël Willems, de jonge Nederlanders Peter Winnen en Theo de Rooij en als vreemde eend in de bijt de Noor Jostein Wilmann. Zij moeten de kenmerkende blauwe kleur, die ook op de folieverpakkingen van Capri Sonne gebruikt wordt, en de merknaam van de frisdrank bij een nog groter publiek bekend zien te maken.
In dat laatste slaagt de Capri Sonne-brigade vrijwel onmiddellijk. In het voorjaar wint Jacobs Kuurne-Brussel-Kuurne, Pol Verschuere is de beste in Le Samyn en Willems troeft het gehele peloton af in de Waalse Pijl. Zestien dagen later staat laatstgenoemde in Rund um den Henninger Turm opnieuw als uitgesproken kopman van de op een Belgische licentie en op Nederlandse fietsen van Koga-Miyata rijdende ploeg, aan het vertrek. In de vorm van Jacobs, die na in Kuurne te hebben gewonnen ook een rit in de Driedaagse De Panne mee pakt en in zowel de Ronde van Vlaanderen als Gent-Wevelgem lang met de besten mee kan, beschikt Capri Sonne over een uitstekende schaduwkopman. Jacobs is tien maanden eerder, toen nog in dienst van IJsboerke, nationaal kampioen geworden en rijdt dus in de zwart-geel-rode kleuren van de Belgische vlag. Het is zijn sponsor een doorn in het oog. Zeker in Duitsland kan het in diens optiek niet zo zijn dat een van zijn renners mogelijk als winnaar over de streep komt, maar het blauw, dat onlosmakelijk met zijn frisdrank is verbonden, niet te zien is en dat de naam van het merk aan het zicht onttrokken wordt door de Belgische driekleur.
Vandaar dat Wild Jacobs uitdrukkelijk opdraagt om, net als zijn ploeggenoten, te starten in het reguliere tenue van de ploeg. Zijn kampioenstrui moet hij netjes opgevouwen in zijn koffer laten. De Belg voert de opdracht zonder protest uit. Jacobs had van zijn vorige sponsor verwacht salarisverhoging of een bonus te krijgen na het behalen van de nationale titel, maar dat was niet gebeurd. Vandaar dat de renner het niet in zijn hoofd haalt Wild tegen te spreken. Het blijkt een slimme zet van de Duitse directeur. In de finale van Rund um den Henninger Turm fungeert Willems als de ideale bliksemafleider, waarvan Jacobs handig gebruik maakt. Terwijl de concurrentie naar zijn kopman kijkt, knijpt de Capri Sonne-renner er op achttien kilometer van de finish tussenuit. Alleen de lokale publiekslieveling en favoriet Dietrich Thurau, afkomstig uit Frankfurt en twee jaar eerder nog Jacobs’ ploeggenoot bij IJsboerke, kan hem volgen. In de slotmeters is de Duitser echter geen partij, met name doordat zijn Belgische metgezel veel minder kopwerk heeft gedaan, zichtbaar verwijzend naar de kansen van Willems in de achtervolgende groep. Onder luid boe-geroep van de teleurgestelde fans van Thurau en met een dikke boete op zak vanwege het niet dragen van de Belgische kampioenstrui, reist Jos Jacobs diezelfde avond terug naar huis. Niet dat hem dat iets kan deren. Integendeel. Hij heeft immers precies gedaan wat zijn werkgever van hem vroeg. Winnen, en dat in de door Hans-Peter Wild gewenste koerstrui. De sponsor betaalt de opgelegde boete van 5000 Zwitserse francs dan ook met een brede grijns op zijn gezicht.
