Mission Giro: alle wegen leiden naar Rome voor de Rockets

Ergens in de staart van het peloton, op de voorlaatste bergetappe van de Giro d’Italia, finisht Dylan Groenewegen op 42 minuten en 49 seconden van ritwinnaar Jonas Vingegaard. Het is de laatste groep die over de streep komt. Het moeilijkste gedeelte is voorbij, het overleven van de bergetappes. “Als ploeg hebben we ons niet door al die bergen gevochten om morgen voor een tweede of derde plek te gaan,” zegt de sprinter na afloop.

Dat “morgen” is Rome, de slotetappe, het allerlaatste sprintschot van wat Unibet Rose Rockets intern ‘Mission Giro’ noemt. Een wildcardploeg in zijn eerste Grote Ronde, met één helder doel: een rit winnen. Die missie werd vooral bepaald door de dagen ervoor, toen acht renners en 24 stafleden één ding moesten zekerstellen: dat de sprinttrein de Alpen doorkomt.

Meerdere wegen naar Rome

Teamoprichter Bas Tietema formuleerde het mandaat vooraf al scherp. “Ons duidelijke doel is een etappe winnen,” zei hij vooraf. Groenewegen, zesvoudig Touretappewinnaar en nog altijd op jacht naar zijn eerste Girozege, was “het grootste wapen.” Elmar Reinders werd aangeduid als sleutelrenner in de lead-out, Karsten Feldmann als cruciaal onderdeel van de trein.

Tegelijk reed Wout Poels, 38 jaar en op zoek naar de voltooiing van zijn Grand Tour-etappecollectie, een parallelle Giro. De sprintkern spaarde op bergdagen energie en rekende; Poels zocht de ontsnappingen op in zwaarder terrein. Eén ploeg, twee opdrachten, hetzelfde grotere doel: met kansen door de laatste week komen.

Helaas geen resultaat

De urgentie van Rome is pas te begrijpen tegen de achtergrond van wat eraan voorafging. In Sofia, etappe drie, werd Groenewegen derde achter Paul Magnier en Jonathan Milan. “Ik had de snelheid, maar ja, ik ging te laat,” zei hij toen. De trein functioneerde bijna goed

In Napels, etappe zes, leverde Unibet een lead-out die volgens velen op WorldTour-niveau zat. Op natte kasseien in de finale gleed Groenewegens voorwiel weg. Weg droom, weg uitslag.

In Milaan, etappe vijftien, zette de ploeg alles en iedereen in om het gat met de vluchters te dichten. Snelheden van 55 tot 60 km/u. De vlucht bleef weg. Lukáš Kubiš vatte het nuchter samen: “Wat er gebeurde? De ontsnapping won, dat is wat er gebeurde.”

Vechten tegen de tijd

Na drie gemiste kansen restten twee Alpenblokken en dan Rome. De bergritten, met samen ruim 9.000 hoogtemeters, vroegen van de sprintkern een totaal ander soort inspanning. Op de klim naar Pila was het doel volgens Tietema helder: “Als je in Milaan wilt sprinten, moet je de bergrit overleven. Dat was ons doel.”

In de gruppetto rijdt een sprintploeg niet harder dan nodig. Het parcours dicteert het tempo, de tijdslimiet bepaalt de marge. Op vlakkere stukken, waar het peloton traag rijdt, liften sprinters gratis mee. In de bergen wordt elke inspanning afgewogen tegen de dag erna. De ploeg meldde na elke bergrit hetzelfde: “Iedereen binnen de tijdslimiet. Iedereen aan boord van de sprinttrein.”

Groenewegen had de finish in Rome inmiddels bestudeerd met Marcel Kittel, oud-sprinter en nu adviseur. Het sprintje lig en lag er niet perfect voor, voor de sprinter die vooral succesvol is geweest in recht-toe-recht-aan sprints.

Mediagekte

Achter de renners draaide een operatie die Tietema in de eigen Substack omschreef als “absolute chaos sometimes.” Unibet reisde door Italië met 32 mensen: acht renners, vier soigneurs, vijf mecaniciens en een wisselende staf. Voor de individuele tijdrit vloog extra personeel in vanuit de Service Course. Op bergdagen, wanneer de helft van de ploeg puur op overleven reed, boekte het team meerdere nachten in hetzelfde hotel om rust te creëren.

Een sprint rijden in een grote ronde, das geen sinecure. Elke dag dat de trein intact blijft, kost logistiek, planning en personeel. Voor een wildcardteam zonder de infrastructuur van een WorldTour-formatie is dat verschil voelbaar. Tietema: “Het is de eerste keer dat we drie weken op de weg zijn.”

Eén trein, één kans

Op de avond voor Rome had Unibet nog steeds een voltallige ploeg in koers, als enige wildcardformatie zonder uitvallers.