Franco Ballerini (11 december 1974 – 7 februari 2010)
De bijnaam van Franco Ballerini was Ballero. Ballero betekent ‘danser’. Franco, de enige danser ter wereld met een voorkeur voor bemoste keien.
Verliefd op Sabrina en op Parijs-Roubaix.
Franco was een vrolijke jongen, iemand die altijd van alles het beste probeerde te maken. Niet onbelangrijk voor een wielrenner, die altijd vaker verliest dan dat hij wint.
Franco zeker, Franco was geen winnaar.
In 1993 reed Franco Ballerini in Parijs-Roubaix. Hij lag voorop met een veteraan, een bejaarde, een man wiens toekomst al mijlenver achter hem lag. Een man wiens bijnaam ‘Monsieur Paris-Roubaix’ vrij zou komen.
Gilbert Duclos-Lasalle reed in geleende tijd, en dat deed hij niet onverdienstelijk.
Toch wist iedereen zeker dat Franco zou winnen. De stramme spieren van de bejaarde Duclos konden dan nog aardig doormalen, van accelereren op een wielerbaan kon onmogelijk nog sprake zijn.
Ballero rekende zich rijk, over tien minuten zou hij een grote renner zijn.
Ondanks de pijn kon hij het toch niet nalaten even te lachen.
Tien minuten later was hij nog altijd dezelfde renner die hij altijd was. Hij had Parijs-Roubaix op tien centimeter na gewonnen.
Ballero leunde op zijn stuur en huilde. Verslagen door zijn eigen hoogmoed.
Tien dagen later volgde er een overwinning die zijn tranen voorgoed zou drogen. Sabrina beviel in Florence van Gianmarco. Franco hief zijn pasgeboren zoon triomfantelijk in de hoogte zoals hij het met een kasseitrofee had willen doen. Maar dit, nu, hier, dit was zoveel mooier dan een wielerwedstrijd ooit zou kunnen worden.
Zo transformeerde Franco zijn nederlaag tot de grootste overwinning van z’n leven.